Oj, kusisz, kusisz. Boję się jednak konfrontacji własnych subiektywnych wyobrażeń z twardą merytoryczną oceną.
A poważniej, to od jakiegoś czasu obiecuję sobie wizytę w Poznaniu, muszę tylko kilka kwestii popchnąć do przodu.

Irek, ty podobnie jak Skoor powinieneś do mnie wlecieć. Dzisiaj katowałem Roberta półtorej godziny i dopiero po tym czasie zaczął mięknąć. Twarda sztuka z niego, co akurat w aspekcie biegania nie jest komplementem. Co do przełamywania się na nodze podporowej i upadania wręcz na twarz, to jest to właśnie etap przejścia na drugą stronę mocy. Półtorej godziny walki, tylko po to, żeby zobaczyć na końcu namiastkę miękkiej, sprężystej pracy. Tempo dzisiejszego biegu? Nie mam pojęcia, bo dawno tak wolno nie jechałem rowerem. A jak trzeba ruszać mocno kierownicą dla utrzymania równowagi, to znaczy, że było bardzo wolno.