Po wczorajszym mocnym treningu przeciążeniowym na dziś zaplanowaliśmy spokojne wybieganie. Podzieliliśmy się na trzy grupki i każda pobiegła w inną stronę. Niestety ze względu na nocne ulewy bieganie w lesie jest niemożliwe. Musimy szukać innych rozwiązań. Kamila, Daniel i Michał zrobili pętelkę niedaleko naszego domu. Ada z Sebą pobiegli w kierunku Kipsanga, drogą asfaltową. My z yacoolem wybraliśmy ścieżkę wzdłuż głównej drogi do Eldoret. Po około 4 km droga się wypłaszczyła i była też mniej kamienista. Całkiem dobrze się nią biegło. Zrobiliśmy 12 km. Jeden z moich najdłuższych biegów w życiu.

Resztę dnia się opalaliśmy, czytaliśmy książki i po prostu odpoczywaliśmy. Po południu, w towarzystwie Meshacka przyszła do nas znajoma biegaczka – Lydia. Rok temu przywiozła nam 10 kg uji. W rewanżu przywieźliśmy jej naszą firmową koszulkę. Bardzo jej się spodobała. Porozmawialiśmy o jej treningu i planach startowych. Ma być we wtorek rano na Tambach. My też chcemy tam podjechać na ostatni kenijski trening.

Wieczorem z nadzieją udaliśmy się do Nancy. Niestety rozbudowa jej restauracji nadal jest w toku. Miejsce będzie teraz dużo większe, na podłodze są już zrobione wylewki. Mąż Nancy mówił, że jutro będą okładać ściany z blachy dyktami i malować wszystko. Nancy zapraszała nas jutro na lunch. Mąż wspomniał, że może uda się otworzyć lokal we wtorek. Ta datą wydaje mi się bardziej realna biorąc pod uwagę ogrom prac, które im jeszcze zostały.

Ostatecznie zjedliśmy chapati z managu i mandazi w nowym lokalu w centrum Iten. Obok powstała też myjnia dla matatu. Iten się zmienia i rozwija.

Artykuł Niedziela w Iten pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Klimat się zmienia i doskonale to widzimy w Iten. Alex mówi, że jak żyje, a ma 28 lat jeszcze nigdy nie było w styczniu tak zimno i deszczowo. Leje całe noce, zaczyna już od 18. Taką pogodę mieliśmy w Iten tylko raz, gdy byliśmy tu po raz pierwszy pięć lat temu, pod koniec października, gdy trwała jeszcze pora deszczowa. Grudzień – luty to definitywnie pora sucha i najcieplejsze miesiące w Iten. Przynajmniej teoretycznie. Okazuje się, że teraz nic już nie jest pewne. Abstrahując od tego, że zaczyna to komplikować planowanie treningów jest to z pewnością niebezpieczne ze względu na rytm życia Kenijczyków. Posiane zboża będą albo wypłukane przez deszcz, albo zgniją zanim zdążą je ściąć. Co oznacza mniejsze plony i wyższe ceny mąki, która jest tu podstawą ich diety. Z niej szykują ugali i chapati stanowiące ich podstawowe posiłki w ciągu dnia.

Niezależnie od pogody zdecydowaliśmy się, że w czwartek rano jedziemy na stadion w Tambach. Dan pomógł nam zorganizować prywatne matatu. Wyjechaliśmy od nas o 8 i po około 15 minutach byliśmy na miejscu, jakieś 500 metrów niżej. Tu jest zdecydowanie cieplej, wyszło też słońce i trening kończyliśmy gdy już mocno grzało. Po kilku kółkach rozgrzewki robiliśmy przebieżki. Ziemista nawierzchnia stadionu była trochę błotnista. W ciągu dnia zapewne słońce szybko ją wysuszy, teraz jednak było miejscami ślisko. Ja z dziewczynami i Jankiem zrobiliśmy 10 x 100m. Seba latał 12 x 200m. Yacool nagrywał go i po każdym odcinku dawał wskazówki, co ma poprawić, inaczej ustawić itp. Był z nami też Meshack. Porobił trochę nożyc z truchcie i przesterowań. Meshack pracuje nad swoją techniką i to widać. Kilka przebieżek, które zrobił wyglądało naprawdę dobrze, stylem przypominało już bieg Kipchoge.

W międzyczasie na stadion przyjechało też kilku kenijskich biegaczy. Wśród nich dziewczyna, na którą yacool od razu zwrócił uwagę. Widać było móc w Hej biegu, była mocniejsza niż biegający z nią chłopacy. Podeszłam do jej coacha i zapytałam co to za zawodniczka. Nazywała się Rosemary ( o nazwisko pytałam trzy razy i nie zapamiętałam). Szykuje się na półmaraton w Raku, gdzie ma pobiec ok 64 minut. To będzie jej debiut. Ostatnio pobiegła uliczną dychę w Walencji w 29:50. Dziś robiła speedwork. 25 razy 400 m, okrążenie w 69 sekund ze względu na błotnistą nawierzchnię. Gdyby było sucho biegała by to w 67 sekund! Przerwę stanowiło 200 metrów marszu.

W połowie drogi do Iten jest wodospad. Wiele razy go widziałaby, ale nigdy tam nie podjechaliśmy. Postanowiłam wykorzystać okazję i tym razem go zobaczyć z bliska. Nasi kenijscy przyjaciele, ani nawet kierowca nigdy tam nie byli, gdy ich wcześniej o to pytałam nawet nie kojarzyli tego miejsca. Ja się jednak upierałam, że na pewno tam jest, widziałam go z okna matatu nie raz. No i był. Kierowca zatrzymał się, gdy wracaliśmy z treningu i zapytał jakiegoś lokalnego chłopaka. Ten z radością zaoferował, że nas tam zaprowadzi.

Myślałam, że pójdziemy do stóp wodospadu. Tymczasem wspinaliśmy się na jego szczyt. Droga wąską i błotnistą ścieżką zajęła nam około pół godziny. Cały czas mocno pod górę. Przyroda była niesamowita. Intensywna zieleń, wysokie drzewa. Czułam jakbym przedzierała się przez puszczę. Cały czas było też słychać szum wody. Po ostatnich deszczach wodospad był bardzo duży. U jego szczytu woda miała mocny nurt. Po drugiej stronie, na drzewach siedziały biało czarne małpy. Super miejsce!
Schodziliśmy powoli i ostrożnie. Mimo to na ostatnim dosłownie metrze wąskiej ścieżki Ada, Janek i ja po kolei poślizgnęliśmy się i zjechaliśmy na tyłkach. Poza brudnymi spodniami i obłoconymi rękami obyło się bez większych szkód.

Pojechaliśmy od razu do Nancy na lunch. Objedliśmy się jak zawsze do syta. Jedna z kelnerek, Cherono, zmartwiła się jedynie, że nikt z nas nie zamówiły ryby, którą specjalnie dla nas przygotowali. Obiecaliśmy, że przyjdziemy wieczorem na kolację i wtedy ją zamówimy.
Yacool obejrzał z chłopakami nagrania ze stadionu. Ja poszłam na spacer do Kerio. Jankowi zamarzyły się naleśniki z lodami, a to jedyne miejsce, gdzie można je zjeść.
Wieczorem poszliśmy do Nancy. Michał miał obiecaną lekcję smażenia czapati. Nancy dała mu fartuch i wszedł do kuchni na naukę. Zdziwił się, że to jednak wymaga trochę zachodu. Energicznie trzeba rozwałkować placek, potem na rozgrzanej patelni okręcać go dłonią, by się nie przypalił i podkładać masło nie olej. To tajemnica najlepszego smaku chapo jakie jadłam. Nigdzie nie smakują tak genialnie jak u Nancy.
Tilapia, którą zaserwowała nam Nancy była pyszna. Dobrze przyprawiona, z warzywnym sosem. Do domu wracaliśmy we mgle, a może to były chmury, w końcu jesteśmy 2400 m n.p.m. Chwilę wcześniej przeszła burza i ulewa. Zastanawiałam się tylko na ile bezpieczne jest przebywanie w blaszanej budzie podczas takiej pogody. Uspokoił mnie Seba kwitując, że przecież oni tak żyją cały czas…

Artykuł Tambach i wodospad Kessup pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W nocy była burza, mocno padało i wysiadł prąd. Do tego Janek gadał przez sen, po angielsku, a Adą lunatykowała. Otwierała w nocy okno i mówiła, że patrzy na mgłę. Wstawała też w otwartych drzwiach do swojego pokoju twierdząc, że go wietrzy. Rano nic z tego nie pamiętała.

Przed szóstą rano zadzwonił Meshack pytając czy jest sens jechać na Tambach. Z powodu ulewnego deszczu przypuszczał, że nikt tam nie będzie dziś trenował. Odpuściliśmy więc wycieczkę i poszliśmy pobiegać po asfalcie. Zrobiliśmy rozgrzewkowe 3 km za Keellu. W tym roku jest tam asfalt. Mijały nas grupki Kenijczyków robiących speedwork, widocznie też odpuścili wyjazd na błotnisty Tambach. Biegali też pojedynczy biali biegacze. My zrobiliśmy trening na zbiegu, osiem szybkich przebieżek.

Później przespacerowaliśmy się do domu Meshacka. Po drodze odkryliśmy sklep, gdzueoxna kupić nowy motor. Za ok tysiące dolarów można mieć maszynę z silnikiem 125 cm3. Można też wypożyczyć motor. Koszt to 10 dolarów za dzień. Odwiedziliśmy też sklep Hindusa. Prowadzi supermarket, w którym można kupić dosłownie wszystko. Obok sklepu powstał punkt zakładów bukmacherskich. Kenijczycy obstawiają tam wyniki meczów futbolowych i psich wyścigów.
Meshack czekał na nas, ugościł nas herbatą. Mieszka w tym samym miejscu od roku. Ma mieszkanie jednopokojowe, latrynę na zewnątrz. Meshack wyjął wielki 4 litrowy pojemnik miodu. Był bardzo gęsty i słodki, z kawałkami plastrów miodu. Pod łóżkiem chłopacy znaleźli wrotkorolkę. Zdziwiliśmy się, gdy Meshack powiedział, że na tym jeździ. Okazało się, że jeździ trzymając ją obiema rękami po podłodze swojego pokoju ćwicząc brzuszki i core stability.

Zabraliśmy Meshacka na wspólny lunch do Nancy. Przygotowała dla nas pyszny lunch. Był i kurczak w warzywach, bardzo smaczny.
Nancy jest przesympatyczna. Bardzo chce nam dogodzić kulinarnie. Zaoferowała się, że zanim wyjedziemy przygotuje dla nas jeszcze tilapię.

Artykuł U Meshacka pochodzi z serwisu parawruch.pl.