W niedzielę wybraliśmy się do Eldoret. Dan załatwił dla naszej grupy prywatne matatu, które miało przywieźć nas na miejsce zawodów. Wyjechaliśmy w sumie godzinę później niż planowaliśmy. Od rano było zimno, pochmurno i deszczowo. Przesunęliśmy więc wyjazd, by na miejscu nie marznąć tyle godzin.

Eldoret leży ok 500 m niżej niż Iten i jest tam znacznie cieplej. Nasz kierowca, gdy tylko ruszył włączył na maksa ogrzewanie, ale szybko go poprosiliśmy by je wyłączył. Dla Kenijczyków jest naprawdę teraz zimno. Chodzą w grubych kurtkach i czapkach.

Po niecałej godzinie jazdy byliśmy na miejscu. Duża, trawiasta przestrzeń zastawiona była szkolnymi autobusami i matatu. Teren zawodów wyznaczały białe taśmy, które kreśliły na łące zawijasy krosa.

Przyjechaliśmy akurat, gdy swoje biegi kończyły najmłodsze dzieci. Później startowali juniorzy, osobno dziewczynki i chłopcy. Biegli często boso, w strojach nie do końca biegowych. Niektóre z dzieci mdlały po przebiegnięciu pierwszych kilkuset metrów. Jednej takiej dziewczynie udzieliła pomocy Kamila z naszej grupy, która na co dzień pracuje jako ratownik medyczny. Najszybsza z juniorek przebiegła dystans 6 km w 20,5 minuty. Najszybszy z juniorów na 8 km miał wynik poniżej 24 minut.

Ostatnie biegi zostały rozegrane pomiędzy kobietami seniorkami i później seniorami. Chłopacy wystartowali przed wystrzałem. Po przebiegnięciu ok 300 m zostali wstrzymani i cofnięci na linię startu. Była to grupa licząca około 300 biegaczy. Ziemia dudniła, gdy cały ich tabun przebiegał koło nas. Wyścigi seniorów na 8 i 10 km rozegrane zostały w tempie poniżej 3 minut/km.

Na zawodach spotkaliśmy naszego znajomego Erolla, biegacza z Tajwanu. Tym razem kilka miesięcy pobytu w Kenii spędza w Kaptagat. Przygotowuje się tam do wiosennego maratonu w Bostonie. Natknęliśmy się też na Juliena Wandersa. Mieszka na stałe w Iten, ma kenijską żonę. Do Europy zjeżdża na starty.

Droga powrotna do Iten była już bardziej zatłoczona. Nasz kierowca chyba też bardziej spieszył się do domu, bo przed progami zwalniającymi hamował w ostatniej chwili. Jechaliśmy w stylu kenijskim, w matatu było nas więcej niż miejsc. Trochę ściśnięci i zmęczeni dotarliśmy do Iten. Od razu poszliśmy do Nancy na obiad. Zamówiliśmy sobie konkretne porcje czapati, managu, fasolę, gideri, sok z mango. Przy stoliku obok siedział Paul Chelimo. Gdy wychodził poprosiliśmy go o wspólną fotkę. Jest bardzo kontaktowy i chętny do rozmów. Obecnie przygotowuje się do sezonu halowego. Pierwszy start ma za 2 tyg w USA. Może spotkamy go jeszcze na wtorkowym speedworku na Tambach, albo w czwartek na fartleku.

Popołudnie spędziliśmy na zabawie z naszymi zwierzętami podwórkowymi. Owce wchodzą nam już na taras. Dają się głaskać jak psy. Seba przybijał piątkę z jedną z nich. Mamy też małego kotka. Dostał imię yacoola.

O 17 poszliśmy pobiegać. Michał poleciał w kierunku centrum, Seba zrobił rozbieganie 16 kilometrowe. Daniel, Kamila, Ada i ja pobiegliśmy w kierunku bieżni Lorny. W sumie około 6,5 km. Wyszło nam całkiem żwawo, średnia ok 5:10/km. W jedną stronę jest prawie z górki cały czas, a wraca się natomiast pod górę i zawsze pod wiatr.

Wieczorem odwiedziła nas Suzy. Rok temu spotkaliśmy ją na treningu na Tambach. Biegała wtedy w grupie z Lumbasim. Szybko załapała sprężynę i yacool dał jej ksywę Lumbazia. Zjedliśmy razem kolację w domu, wypiliśmy herbatę i pogadaliśmy. Umówiliśmy się też z nią na poniedziałek, na popołudniowy trening. Yacool chce sprawdzić czy nadal tak fajnie biega.

Artykuł Cross country w Eldoret pochodzi z serwisu parawruch.pl.

07.01

Rano pojechaliśmy z chłopakami do Eldoret. Chcieliśmy zobaczyć oba stadiony, a potem jechać jeszcze do Kaptagat, gdzie ma swój obóz Eliud Kipchoge. Ponieważ na naszym miejscu trudno było złapać matatu z wolnymi miejscami podjechaliśmy do centrum, gdzie jest stacja busików. Byliśmy mile zaskoczeni, bo w końcu skończył się etap przeładowanych matatu. Do tej pory w autach 11 osobowych jeździło nawet dwa razy tyle osób. Stojąc zgiętymi w pół, siedząc jeden na drugim. Od tego roku zostało wprowadzone nowe prawo zakazujące takich praktyk. Było to spowodowane bardzo dużą ilością śmiertelnych wypadków. Teraz w matatu może jechać tyle osób ile jest siedzeń. Naprawdę podróżowaliśmy dziś do Eldoret komfortowo. Dodatkowo skrócił się czas podróży, bo raz zapełniony pojazd nie zatrzymuje się, by „zbierać” kolejnych chętnych na przejazd. Nasza podróż była dziś o połowę krótsza niż dotychczas. Droga między Iten, a Eldoret też ulega renowacji, jest poszerzana i kładziony jest nowy asfalt.

Wysiedliśmy na krzyżówce przed wjazdem do centrum. Tam złapaliśmy drugi podjazd, którym podjechaliśmy do uniwersyteckiego campu, gdzie znajduje się jeden ze stadionów. Przeszliśmy się dookoła po bieżni. Pierwszy tor, tak jak kiedyś na Kamariny był bardziej wydeptany i tworzył zagłębienie w kształcie podłużnej rynny. Meshack znalazł na nim wkręt do kolców lekkoatletycznych, kto wie może to Kipchoge go zgubił… Belka do biegów przez przeszkody także nosiła mocne ślady zużycia. Była wręcz wygięta, a gdy yacool się o nią oparł, zaczęła cała się telepać. Linię 200 metrów, skąd rozpoczynają biegać odcinki wyznacza plastikowa zielona butelka nadziana na patyk.

Powdychaliśmy trochę atmosfery stadionu i ruszyliśmy w drogę powrotną. Po drodze kupiliśmy sobie po dwa kawałki pysznego, świeżego ananasa. Był bardzo soczysty i słodki. Niebo w gębie. Doszliśmy do miejsca skąd wcześniej ruszaliśmy i wsiedliśmy do kolejnego matatu, by podjechać do centrum Eldoret. Plan był taki, by pójść gdzieś na herbatę, a potem pojechać na drugi stadion. W centrum miasta ruch był jak zwykle bardzo duży. Ciężarówki, auta osobowe, motorku i piesi. Wszystko się ze sobą miesza. Mimo to każdemu jakoś udaje się pokonać skrzyżowanie bez stłuczki, czy wypadku. Za każdym razem, gdy tam jestem czuję, że muszę mieć oczy dookoła głowy, bo nigdy nie wiem skąd może pojawić się jakiś pojazd. A nadjeżdżają dosłownie zewsząd. Tu nie ma pasów na jezdni, obok siebie jedzie tyle aut ile się zmieści.

Weszliśmy do knajpki. Zaskoczył nas jej bardzo niski sufit. Myślę, że pomieszczenie nie miało dwóch metrów wysokości. Usiedliśmy na piętrze, zamówiliśmy herbatę i chapati. Przy stoliku obok siedział jakiś mężczyzna, znajomy chłopaków. Okazało się, że jest biegaczem w grupie Eliuda Kipchoge. Powiedział nam, że jutro będą robić speedwork i wskazał, na którym stadionie. Postanowiliśmy więc nie jechać tam już dziś skoro jutro i tak udamy się na ten obiekt o świcie. Wyjazd do Kaptagat też odłożyliśmy. Zobaczymy jak jutro potoczy się dzień, czy faktycznie spotkamy Eliuda i na ile będzie szansa na rozmowę i wtedy ewentualne spotkanie w jego campie.

Po wyjściu z restauracji poszliśmy jeszcze do supermarketu. Chciałam kupić uji, które gotował nam Errol. To kupione w Iten mniej mi smakowało. Udało się dostać właściwą mąkę. Potem przespacerowaliśmy się jeszcze po zatłoczonych uliczkach miasta. Szukałam dla siebie lekkich, przewiewnych spodni na nasz późniejszy pobyt na Lamu. Niestety łatwiej tu o gruby polar, czy kurtkę z kożuchem niż o płócienne, lekkie spodnie.

Wróciliśmy na stację skąd odjeżdżają matatu do Iten. Wsiedliśmy i za dolara od osoby po pół godzinie byliśmy w domu. U Beatrice kupiłam trochę pomidorów do spaghetti. Meshack zaoferował się, że przygotuje lunch. Wcześniej ugotował jeszcze uji. Wyszło pyszne, z lekko kwaskowym posmakiem. Ma konsystencję budyniu, świetnie mi smakuje z wkrojonym do środka bananem. Po jedzeniu obejrzeliśmy z chłopakami nagrania z wczorajszego treningu na Tambach. Yacool cały czas zachwyca się dziewczyną, która w ciągu kilku minut zupełnie zmieniła swój styl biegu. Faktycznie wygląda to niesamowicie. Coś nad czym często my pracujemy miesiącami, latami tu nastąpiło za pstryknięciem palcami. Ale nie wszyscy tak mają. Jackowi udało się dzięki kilku sugestiom to coś w niej obudzić, mimo że styl jej biegu na rozgrzewce nie zapowiadał niczego dobrego. Przy okazji Meshack powiedział, że wczoraj w trakcie rozgrzewki przebiegli 10 km w około 37 minut, na wysokości 1900 m npm… Dlatego niektórzy potem mieli zgon na właściwym treningu.

Nasz nowy, kamienny płot powoli zastępuje brzydką srebrną blachę falistą. Na podwórku robi się bardziej elegancko.

A teraz konkurs.
Pytanie: ile tak naprawdę lat ma Eliud Kipchoge?
Wśród osób, które udzielą poprawnej odpowiedzi w komentarzu pod wpisem, wylosujemy zwycięzcę, który otrzyma jego wkrętkę.

Artykuł Eldoret pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Samolot z Amsterdamu wyleciał z pół godzinnym opóźnieniem. Lądował też po czasie, ale tu nikt na to nie zwraca uwagi. Ken i Peter zgodnie z obietnicą czekali na nas przed lotniskiem. Tym razem nie w nowym, dużym Landcruiserze, a w starej rozgruchotanej Toyocie. Niby duże auto było na innym zleceniu… Po wymianie kasy i doładowaniu afrykańskiego numeru zabrali nas na śniadanie.

Bardzo fajne, zielone miejsce, na obrzeżach miasta, do którego mimo bardzo wczesnej pory jechaliśmy w dużym korku. Były to namiotowe lodge, z sanitariatami i gorącą wodą ulokowane w zielonym ogrodzie z basenem. Zjedliśmy, pogadaliśmy i chłopaki wywieźli nas na główną drogę, na której czekało już na nas zamówione przez nich matatu. Przypomnęliśmy sobie ubiegłoroczne podróżowanie po zatłoczonych drogach, w ścisku i hałasie muzyki lecącej z radia. Zaczęłam się zastanawiać czy Kenijczycy przypadkiem nie mają wrodzonej wady słuchu… Znów mijaliśmy stada zebr pasące się niczym owce przy drodze, biegające dzieciaki i dorosłych zarówno mężczyzn jak i kobiety leżących na poboczu jak popadnie. U nas zgarnęliby ich do izby wytrzeźwień, a tu tak się po prostu odpoczywa.

Pogoda w kratkę, raz słońce raz ulewny deszcz. Trafiliśmy na koniec pory deszczowej, dzięki temu wiele krzaków i drzew bajecznie kwitnie. Barwy są niezwykle nasycone, róże, pomarańcze, fiolety, czerwienie. Przy drodze było sporo prowizorycznych centrum ogrodowych i straganów z warzywami równie kolorowych. Obsługujące je dziewczyny nie zwracają już uwagi na przejeżdżających mzungu, ich uwagę skupiają komórki…
Postanowiliśmy zatrzymać się na pierwszą noc w Eldoret, w hotelu Mary Keitany. Budynek stoi w samym środku hałaśliwego Eldoret. Obsługa i jedzenie super, klimatu w hotelu niestety brak. Pokoje w lepszym stanie niż u Kisanga, choć przerwa między drzwiami a podłogą wystarczająca, by weszła przez nią mysz, a moskitiera odrywa się od sufitu… Mamy nadzieję spotkać się tu jutro z Mary, a potem albo pojedziemy do Stanleya Biwotta do Kapsabet, albo do chłopaków do Iten. Chwilowo jesteśmy skołowani 36h podróżą. Jeszcze zimny Tusker na schłodzenie emocji i sen.

Artykuł Kolorowa Kenia pochodzi z serwisu parawruch.pl.