Rozmowa o drugiej podróży do Kenii w 2016 roku. O Kenii wiemy już tyle, że swobodnie poruszamy się po tym kraju. Zaczynamy rozpoznawać plemiona po rysach twarzy. Jest już prawie tak swojsko jak w Polsce. Szukam talentów biegowych i inspiracji do dalszej pracy nad biomechaniką biegu.

FORUM DYSKUSYJNE

Artykuł Poranek WTK (3) pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Tyle się dziś znowu działo, że nie wiem od czego zacząć. Więc może zacznę chronologicznie. Wychodząc z hotelu natrafiliśmy w końcu na Kipsanga. Wjeżdżał właśnie na podjazd swoim landcruiserem. W samochodzie miał pasażerów, przyjechał tu na biznesowe spotkanie. Szczerze się ucieszył na nasz widok i zaprosił na niedzielną imprezę rodzinną. Nie da się ukryć, że yacool jest bezpośredni i bezczelny w swych kontaktach, ale myślę, że tym właśnie zjednuje sobie bystrych i inteligentnych ludzi.

Od rana zrobiliśmy z chłopakami zaplanowany trening techniczny na podbiegu. Dziś znowu przyszło dwóch nowych. W tym jeden 39 latek (tyle wynika z daty urodzenia w paszporcie, w którą sam zdawał się wątpić), który biegał w granicach 27 minut na 10 km i 62 minut w półmaratonie w tutejszych warunkach. Przerobiliśmy z nimi wiele układów, wszystkie w rytmie wieloskoku. Na koniec, niemalże w nagrodę yacool zaordynował podbiegi z wykorzystaniem tych wszystkich, wcześniej ćwiczonych elementów. Chłopakom bardzo się podobało, mówili że bieg pod górę wchodził im o wiele łatwiej. Jak zwykle przyglądała nam się grupka dzieciaków. Jak tylko na chwilę usiadłam, przykleiły się do mnie.
Po powrocie do hotelu zaprosiliśmy chłopaków na lunch. Postawiliśmy im chapati i herbatę z mlekiem, my w tym czasie zjedliśmy późne śniadanie. Za 7 usd wszyscy się najedli.

Po południu pojechaliśmy do St. Patrick School. Po drodze wstąpiliśmy na pocztę wysłać kartki. W szkole spotkaliśmy ponownie brata Colma i trenera, który prowadził trening w poniedziałek. Tym razem oni się przyglądali, a ćwiczenia prowadził młody chłopak. Na początku dzieciaki grały w zabawę na koncentrację. Stały w szeregu, trener wydawał komendy, a oni mieli na zadane hasła robić krok w lewo lub w prawo. Osoby, które się pomyliły odpadały i siadały z boku. Następnie cała grupa poszła na ok. 30 minut wolnego truchtu. Jak wrócili zaczęli robić ćwiczenia koordynacyjne, w dwutakcie, nożyce w marszu i truchcie z dołączonymi obrotami rękoma. Rzeczy dobrze nam znane z filmików z neta z etiopskiej rozgrzewki. Wszystko w rytmie skipowym. Tym razem nawet ja powstrzymywałam się, by nie krzyknąć, by zaczęli to robić w rytmie wieloskoku, z wyjściem w górę. Ale nie chcieliśmy im przeszkadzać. Na koniec trener pokazał im chodzenie po slackline, czyli po naszemu chodzenie po linie. Wyraźnie miał wiodącą jedną, prawą stronę, co yacool od razu wyłapał. Potem kilku młodych też spróbowało swoich sił na linie. Ale słabo im to wychodziło.
Po treningu brat Colm podsumował ćwiczenia. Mówił o tym jak ważna jest w treningu koncentracja i spokój umysłu. Mówił o tym, że bieganie i trening to nie tylko czyste bieganie. Że ważne są takie elementy jak koordynacja, skupienie, relaksacja, rozciąganie, ambitny cel i koncentracja na nim. Że to są rzeczy, których tu chcą ich nauczyć. Słuchałam tego i miałam wrażenie, że słucham yacoola. Ci, którzy mieli do czynienia z Jackiem na treningach będą to czuć i rozumieć. Na koniec pożegnaliśmy się z trenerami i podziękowaliśmy im za spotkanie. Prowadzący dziś trening podając mi rękę zapytał jak się mam. Odparłam, że świetnie, ale nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie dopowiedziała. Powiedziałam, że to był świetny trening, ale chcę im coś pokazać, bo ćwiczenia, które dziś robili mogliby robić w inny sposób. Chłopak był lekko zaskoczony, a ja nie tracąc czasu weszłam na boisko i zaczęłam robić ich dzisiejsze ćwiczenia w rytmie wieloskoku. Yacool w tym czasie tłumaczył różnice wykonywania układów i co to daje później w biegu. Chłopak był bystry i zaczął łapać różnice. Brat Colm, początkowo stojący obok gdzieś się zmył. Ian, tak miał na imię trener, sam zaczął wykonywać układy. Pokazaliśmy mu na szybko kilka, łącznie z koordynacją w statyce. Chłonął to z zaciekawieniem. Przyznał, że to co dziś robiła grupa to ćwiczenia, których nauczył go jakiś trener z Australii. Tak więc w historii tej szkoły byli już inni biali, którzy uczyli tutejszych biegania… Ian powiedział, że jest otwarty na nową wiedzę, chce się tego nauczyć, by potem móc uczyć tego swoich podopiecznych. Yacool zaznaczył, że w zamian chciałby poprowadzić jego grupę, a zwłaszcza wziąć na warsztat jednego chłopaczka z tej całej pięćdziesiątki, który wpadł mu dzisiaj w oko. Ponadto chciałby przeprowadzić trening koordynacyjny z Davidem Rudishą, jeśli ten będzie na miejscu.
Teraz w zajęciach w campie uczestniczy 50 osób, większość z nich jest tu na obozie. Wkrótce Ianowi zostanie grupka około 10 podopiecznych. On uczy ich podstaw. Powiedziałam mu, że może ich uczyć podstaw w obu rytmach, skipowym i wieloskokowym. Z czasem po dokonanej specjalizacji sami wybiorą sobie to ćwiczenie, które będzie im bardziej przydatne. Przyznał mi rację. Przeprosił i szczerze powiedział, że to co mu pokazaliśmy jest potrzebne im, jego dzieciakom, nie nam białym. To on ma tu materiał, który może z tego najbardziej skorzystać… Podziękował nam za naszą otwartość, że mu to pokazaliśmy, całkiem bezinteresownie. Chce się z nami spotkać, by przyswoić sobie te nowe rzeczy.

Na jutro mamy zaplanowaną wycieczkę w rejon Marakwet, położony jeszcze wyżej niż Iten. Ale umówiliśmy się z Ianem, że jak wrócimy, to po południu wpadniemy do niego na wspólny trening.

Artykuł Trening na podbiegu pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kolejny intensywny dzień za nami. Niby jesteśmy tu na wakacjach i odpoczynku, a każdy dzień mamy w pełni zaplanowany. Przy kolacji yacool zapytał czy odwiedzimy jeszcze przed wyjazdem chłopaków z Kapsabet, bo tak się z nimi umawialiśmy, ale zaczyna brakować nam dni. Do niedzieli właściwie mamy już wszystko zapełnione.

Dziś rano byliśmy umówieni z chłopakami na trening na Kamariny. Przyszli prawie punktualnie i to w powiększonym składzie. Dwóch nowych, tak jak i Reuben pracują w policji, jeden biegał do tej pory 3000 m z przeszkodami, drugi startował na bieżni na 5 i 10000 m. Podobno jak się chce trenować do biegów na bieżni trzeba być w policji. Reszta trenuje pod biegi uliczne. Tak więc na treningu mieliśmy dziś 7 Kenijczyków i jednego Tajwańczyka, tego co startował ze mną w sobotę na cross country. Jest bardzo duży jak na Azjatę i bardzo sztywny. Na początek rozgrzewkowe kilka kołek wokół stadionu. Następnie yacool zadał kręcenie biodrami po 2 minuty we wszystkich możliwych kombinacjach. Potem kręcenie ramionami, co ich zmasakrowało nieco i koordynacja z ekscentryką. To co większość już znała. Fajnie jak jest większa grupa, bo wzajemnie sobie pomagali łapać rytm ćwiczenia. Yacool tłumaczył po angielsku, a Meschack i Reuben przekładali to na kalenjin. Na koniec tak jak ostatnio chłopaki zrobili kilka kołek, a yacool jechał obok na rowerze i nagrywał. Szukaliśmy też sposobu, by pokazać im wymachy nogami dla rozluźnienia wahadeł. Niestety płotki, które były na stadionie nie miały możliwości regulacji wysokości. Tajwańczyk, Errol, po 2 godzinach treningu był wykończony.

Ja już też miałam dość. Natomiast chłopakom tak się spodobało, że bawili się koordynacją jeszcze kolejną godzinę. Potem testowali luz i rytm robiąc kolejne okrążenia. Na koniec porozciągaliśmy się trochę i pokazaliśmy im jak mogą robić sobie pulsing dla rozluźnienia po treningu. Zamiast się wyciszyć przy tym i odprężyć cały czas gadali i chichotali.
Treningowi przyglądały się dzieciaki, leżały na trawie i czekały tylko na moment, gdy yacool schodził z roweru. Wtedy na niego wskakiwały i jeździły po Kamariny. Tu nikt za jeżdżenie rowerem po bieżni nie wygania ze stadionu.

Niestety chłopak z Adidasa, który miał się dziś pojawić, by zobaczyć Meshacka nie przyszedł. Zadzwonił, że coś mu wypadło i że odezwie się później. Do tej pory nie odezwał się. Wróciliśmy do hotelu koło 14, zjedliśmy śniadanie i chwilę odpoczęliśmy. Od kilku dni dość mocno tu wieje, do tego słońce jest silne mimo, że tego się nie odczuwa. Jednak nasza skóra i oczy dostają w kość, mimo że smarujemy się kremem z filtrem.

Na 16 pojechaliśmy do St. Patrick School, by przyjrzeć się treningowi juniorów. Brat Colm przedstawił nas grupie 50 młodych sportowców, w wieku 13-19 lat. Powiedział, że jesteśmy z Polski i chcemy zobaczyć tajniki ich treningu. W grupie był m.in. brat Rudishy, dziewczyna i chłopak, którzy wygrali sobotnie cross country i rekordzistka Afryki w siedmioboju. Na terenie campu mieszka w sumie 900 chłopców. Dziewczynki, które były na dzisiejszym treningu przyszły tutaj spoza szkoły. Bo w St. Patrick School uczą się tylko chłopcy. Na popołudniowy trening juniorzy mieli zaplanowany delikatny rozruch. Najpierw około 30 minut roztruchtania w mniejszych podgrupach. Potem robili coś na kształt etiopskich ćwiczeń koordynacyjnych, ale zupełnie bez składu i ładu. Yacool zaproponował zarówno Bratu Colmowi jak i drugiemu trenerowi, że chciałby pokazać dzieciakom kilka ćwiczeń na koordynację. W sobotę brat Colm mówił, że jest to jeden z elementów ich treningu. Ale oni puszczali te propozycje jakby mimo uszu . Na koniec dzieciaki ustawiły się w kółku, a trener wybierał poszczególne osoby, by zaproponowały jakieś ćwiczenie. Były więc pajacyki, trochę rozciągania. Na koniec kilka niezdarnie robionych pompek i brzuszków. Yacool jak uczeń na lekcji podnosił rękę i zgłaszał chęć pokazania ćwiczenia dla grupy. Ale niestety trener go nie wybrał. Szczerze mówiąc mocno nas rozczarowało to spotkanie. Dziwi nas, że nie byli najzwyczajniej w świecie ciekawi tego co chcieliśmy im zaprezentować. Niby byli otwarci, pozwolili nam przyjść i uczestniczyć w treningu, robić zdjęcia, ale to chyba tylko taka pozorna otwartość. Potraktowali nas jak kolejnych białych, którzy chcą zobaczyć sekrety treningu najszybszych zawodników na świecie. Ale to co zobaczyliśmy naprawdę nas nie powaliło. Jeśli to miały być te ćwiczenia na czucie rytmu biegu i koordynację, motorykę, to niestety mocno się zawiedliśmy. Trener zaproponował byśmy przyszli jeszcze na popołudniowy trening w środę. Pójdziemy, ale yacool mówi, że jak znowu nie pozwolą mu niczego pokazać, to damy sobie spokój z Bratem Colmem.

Artykuł Z wizytą u Brata Colma pochodzi z serwisu parawruch.pl.