Peru - parawruch.pl

Peru – filmy z podróży

yacool — Thu, 26 Mar 2026 12:00:16 +0000

Materiały z naszej wyprawy do Peru we wrześniu 2025 roku.

Artykuł Peru – filmy z podróży pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Peru – Cusco, pępek świata.

ruda — Fri, 19 Sep 2025 12:00:06 +0000

Został nam ostatni dzień w Cusco. Po południu mieliśmy lot do Limy, nocleg i wylot do Europy kolejnego dnia. Cusco było stolicą Imperium Inków, największego imperium prekolumbijskiej Ameryki. Inkowie wierzyli, że Cusco stanowi centrum wszechświata duchowego i fizycznego (w języku keczua nazwa oznacza „pępek”, w znaczeniu centrum świata). Miasto leży na wysokości około 3 400 metrów n.p.m. My po 2 tygodniach przebywania na dużych wysokościach spokojnie mogliśmy już spacerować po stromych ulicach bez odczuwania dyskomfortu wysokości. Wiele budynków w Cusco ma kamienne fundamenty z czasów Inków (są teorie, że mury te były zbudowane przez dużo wcześniejszą cywilizację), na których później zbudowano kolonialne konstrukcje hiszpańskie. Na Netflixie jest doskonała seria dokumentów, „Prehistoryczna apokalipsa”, w której autor odwiedza te miejsca i z udziałem lokalnych archeologów przygląda się wielkim budowlom w różnych częściach świata. Cusco od 1983 r jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na spokojnie pochodziliśmy po mieście, kupiliśmy ostatnie pamiątki, wypiliśmy kawę z widokiem na zabytkowe uliczki. Legenda (i niektóre źródła historyczne) mówią, że Inkowie zaprojektowali miasto na planie pumy, świętego zwierzęcia. Głową pumy miał być Sacsayhuamán, a ogonem – obecna dzielnica San Blas. W Cusco jest wiele muzeów, ale potrzebowalibyśmy jeszcze przynajmniej jednego dnia, by do nich wszystkich zajrzeć. Postanowiliśmy zwiedzić jeden z najważniejszych obiektów – dawną Świątynię Słońca – Qorikancha. I to był doskonały wybór. To tam znaleźliśmy mały kamyczek pośród idealnie dopasowanych kamiennych bloków, który znaliśmy z programu Cejrowskiego. Dzień wcześniej bezskutecznie szukaliśmy go w Sacsayhuamán. Qorikancha to najważniejsze miejsce religijne Inków, przekształcone przez Hiszpanów w klasztor dominikański. Zwiedzając ponownie oglądaliśmy mury zbudowane z idealnie dopasowanych bloków kamieni, bez zaprawy, spasowanych tak, że nie dałoby się między nie wcisnąć żyletki. Zaskakujące! Były też kamienie zawierające okrągłe otwory, frezy, bardzo równe i symetrycznie rozmieszczone. Technika ich wykonania do dziś nie jest oczywista. Przewodnicy podkreślali w każdym z takich archeologicznych miejsc, że Inkowie nie znali koła, nie dysponowali żadnymi zaawansowanymi narzędziami, nie posługiwali się pismem. Dlatego jest tyle wątpliwości i podważania teorii, że to dzieło Inków. Chodząc po ulicach Cusco można zobaczyć ściany budowane różnymi technikami. Najniższe warstwy składają się z największych bloków, wielokątnych, każdy inny, mimo to idealnie spasowanych do otaczających innych kamieni. Dopiero na nich leżą mniejsze, bardziej prostokątne, podobne jeden do drugiego. Najwyższe warstwy są można by powiedzieć najbardziej niechlujne, nierówne. Niektórzy archeologowie mówią, że to właśnie te były dziełem Inków, budowane na zastanych tu wcześniejszych dużo starszych murach.
Przytoczony dokument na Netflixie w jednym z odcinków pokazuje podobny mur do tego w Sacsayhuamán. Znajduje się on na oddalonej o około 6tys. km od wybrzeży Peru Wyspie Wielkanocnej. To są dla nas pasjonujące archeologiczne zagadki, które zaczynają powoli nakreślać plan kolejnej podróży…

Artykuł Peru – Cusco, pępek świata. pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Peru – Sacsayhuamán

ruda — Thu, 18 Sep 2025 16:00:27 +0000

Nadszedł dzień, na który najbardziej z Jackiem czekaliśmy. To była nasza wisienka na torcie tego wyjazdu – twierdza Sacsayhuamán.
Zamówiliśmy taxi w recepcji hotelu. W Peru działa też uber, ale jakoś nie mogłam się połączyć. Kierowca podjechał pod hotel. Ulice w zabytkowej części Cusco, gdzie mieliśmy hotel, były bardzo wąskie, brukowane, podziwiałam umiejętności kierowców, którzy po nich kluczyli.
Diego, nasz kierowca zaproponował, że może nas zawieźć do kilku pobliskich stanowisk archeologicznych i czekać aż spokojnie sobie je zwiedzimy. Zgodziliśmy się, ustaliliśmy kolejność zwiedzania i ruszyliśmy.
Wszystkie te miejsca leżą na wysokości ok 3700m n.p.m. My po 2 tygodniach podróżowania po Peru jesteśmy już dobrze zaaklimatyzowani do takich wysokości.
Na początku pojechaliśmy do Tambomachay. Uważa się, że miejsce to pełniło funkcję ośrodka kultu wody, związanej z płodnością ziemi. Woda do dziś spływa kanałami i fontannami. Nazywane jest czasem „Łaźniami Inków”, choć nie ma dowodów, że było używane do kąpieli. Raczej stanowiło miejsce odpoczynku dla wysoko postawionych dostojników inkaskich, a także związane było z obrzędami wody i płodności.
Stamtąd podjechaliśmy do pobliskiej „czerwonej twierdzy” – Puca Pucara, która zawdzięcza swą nazwę barwie kamieni, które o zachodzie słońca przybierają czerwonawy odcień. Podobnie jak poprzednie miejsce, tu też widzieliśmy dokładnie obrobione i dopasowane bloki kamieni, ułożone na styk bez żadnej zaprawy. Prawdopodobnie Puca Pucara pełniła funkcję fortecy obronnej i posterunku kontrolnego na drodze prowadzącej z Cuzco w stronę Świętej Doliny i dalej do Amazonii. Z fortecy roztacza się panoramiczny widok na doliny i drogi, co było ważne dla kontroli strategicznej.
Kolejny przystanek to Świątynia Księżyca, wykuta w skale. Na okolicznych łąkach pasły się konie. Wejście do jaskini było zagrodzone i teoretycznie nie można było tam wejść. Ale szybciutko zajrzałam. Używano jej prawdopodobnie do rytuałów związanych z księżycem, wierzeniami o płodności, kultem natury oraz obserwacjami astronomicznymi.
Zwiedziliśmy też Qengo, w języku keczua oznacza „labirynt”. Nazwa odnosi się do charakterystycznych, podziemnych galerii i kanałów skalnych ułożonych w zygzakowate formy. W labiryncie były olbrzymie wyprofilowane, wypolerowane gładkie powierzchnie, niczym ołtarze. Badacze mówią, że było to miejsce ceremonialne, związane z rytuałami religijnymi, ofiarami (np. zwierzętami), oraz z obserwacjami astronomicznymi. Zajechaliśmy na punkt widokowy, z pomnikiem Chrystusa i panoramą Cusco.
No i w końcu dotarliśmy do Sacsayhuamán. Wiedzieliśmy, że tu spędzimy najwięcej czasu i dlatego to miejsce zostawiliśmy sobie „na deser”.
Trudno opisać słowami to miejsce. Prawdopodobnie była to olbrzymia twierdza. Mury zbudowane na kilku poziomach, w kształcie zygzaka, z wielotonowych głazów. Wszystko idealnie do siebie dopasowane, głazy wielokątne, ułożone jeden na drugim bez zaprawy, bez szczelin. Dawało to doskonałe wzmocnienie na wypadek trzęsień ziemi, których w Peru odnotowuje się nawet około 200 rocznie. Majstersztyk i zagadka, jak je transportowali i tak precyzyjnie układali. Naprzeciwko twierdzy było drugie wzgórze, także skaliste, które wyglądało jak wielka wyrzeźbiona kopułą. Dzieciaki zjeżdżały na niej jak na ślizgawce. Na jej szczycie była idealnie gładka konstrukcja, niczym wylana z betonu. Tabliczka mówiła, że to „tron Inki”. Obok były też dwa inne intrygujące głazy, jakby przewrócone do góry nogami, z wyrzeźbionymi schodami. Trwały tam dalsze prace archeologiczne. Pamiętam, że jako dziecko chciałam być archeologiem, interesowały mnie też dinozaury. Kto wie, gdybym wtedy poszła za tym głosem, kim byłabym dzisiaj… W Sacsayhuamán spędziliśmy ze 3h. Powoli chodziliśmy, dotykaliśmy skał zastanawiając się „jak” i „kiedy” tak naprawdę to powstało? Fantastyczna przygoda móc na własne oczy zobaczyć i dotknąć tego, co do tej pory tylko oglądaliśmy w tv. Spotkaliśmy tam chłopaka z Bułgarii, który także podróżował z grupą i tak jak my oddzielił się od ekipy, by móc kontemplować to miejsce po swojemu, zadając pytania i nikogo nimi nie drażnić. Bez dwóch zdań Sacsayhuamán to jedno z najciekawszych i najbardziej zagadkowych miejsc, jakie odwiedziliśmy.

Artykuł Peru – Sacsayhuamán pochodzi z serwisu parawruch.pl.