Tak sobie wzdychałam, że chciałabym jeszcze zostać na wybrzeżu, że ktoś u góry mnie wysłuchał i opóźnił nasz lot do Bangkoku o 3h. Niestety spędziliśmy je już na lotnisku w Krabi. Ja do zachodu słońca siedziałam na zewnątrz i łapałam ostatnie promienie słońca. Samolot linii Nok Air jakoś nie wzbudzał mojego zaufania i na każdy stuk reagowałam nerwowo jak nigdy. No, ale samo logo nie wyglądało już zbyt bystrze i wiarygodnie…. 😉

W Bangkoku byliśmy o północy. W hotelu przed 1 w nocy. Uprzedziliśmy wcześniej recepcję o godzinie przyjazdu, by nam nie skasowali rezerwacji. Po przyjeździe miła niespodzianka. Dostaliśmy upgrade do apartamentu na 12 piętrze, z widokiem na nocne miasto.
Tym razem na tą ostatnią noc wybrałam hotel w dzielnicy biznesowej. Był bliżej miejsc, które jeszcze chcieliśmy zobaczyć.

Wylot do Europy mieliśmy dopiero przed północą, a więc cały dzień na włóczęgę po Bangkoku. Nie spieszyliśmy się. W hotelu na 7 piętrze była siłownia i basen. Na bieganie nie miałam ochoty, ale chętnie wskoczyłam do basenu. Zrobiłam 2km i od razu poczułam sportowe endorfiny 🙂

W południe, gdy już musieliśmy opuścić pokój, zostawiliśmy nasze bagaże w recepcji i ruszyliśmy na miasto. Zaczęliśmy od Parku Lumpini. To taka miniaturka nowojorskiego Central Parku. Z jeziorkiem pośrodku, duża ilością drzew, ławeczek, zewnętrznych siłowni, ścieżek do biegania lub jazdy na rowerze. Ale główną atrakcją były wielkie jaszczury wylegujące się przy wodzie. Część z nich oblegała przystanek autobusowy poza bramą parku.

Z parku poszliśmy do kolejnej atrakcji – wieżowca King Power Mahanakhon. Bilety kupiliśmy rano online. Budynek ma 314 m wysokości, a na 78 piętrze znajduje się przeszklony taras widokowy. Wjazd multimedialną windą, która pędzi 480 min/m (blisko 30km/h), to już niezła atrakcją. Na górze widoki super na cały Bangkok. Żeby wejść na taras trzeba założyć specjalne ochraniacze na buty. Zdjęcia, ze względów bezpieczeństwa można robić tylko spoza szklanej platformy. Super wrażenia!

W tym tygodniu z powodu dużego smogu w Bangkoku cała komunikacja była darmowa. Zarówno przejazdy naziemną kolejką BTS jak i metrem. Janek tak zaplanował trasę, byśmy się przejechali oboma środkami transportu. Na bramkach obsługa wydawała darmowe karty/ żetony do odbicia.

Z dzielnicy biznesowej pojechaliśmy zobaczyć świątynię Złotego Buddy – Wat Traimit, z olbrzymim 3m (i ważącym 5,5 tony) posągiem Buddy, wykonanym z litego złota. To jedna z najważniejszych świątyń w Bangkoku. Posąg Złotego Buddy ma około 700 lat. Przez wieki jego prawdziwa wartość była nieznana, ponieważ w czasach wojen został pokryty warstwą gipsu, aby ukryć go przed najeźdźcami. W 1955 roku, podczas przenoszenia posągu do nowej świątyni, gipsowa warstwa uległa uszkodzeniu, odkrywając pod spodem złoty posąg. Jest to największy na świecie złoty posąg Buddy, faktycznie na żywo robi wrażenie. Akurat trwały przygotowania do obchodów Chińskiego Nowego Roku. Świątynia była zdobiona kwiatami i sprzątana (jedna pani na kolanach przez chusteczkę prasowała czerwoną wykładzinę).

Świątynia znajduje się w Chinatown. Resztę dnia spacerowaliśmy ulicami kolorowej dzielnicy. Wieczorem, o zachodzie słońca siedliśmy w knajpie z widokiem na rzekę. Gdy ponownie wyszliśmy na ulice, już po zmroku panował na nich istny szał świętowania nadejścia Chińskiego Nowego Roku – z roku smoka wejście w rok węża. Kolory, muzyka, przebierańcy, stragany z jedzeniem i wszelkiego rodzaju duperelami. Totalny zawrót głowy 🙂 Idąc do stacji metra trafiliśmy na spokojniejsze miejsce nad kanałem. Ładnie oświetlone, cichsze. Kupiłam sobie ostatni mango shake, pani mi go wyjątkowo bogato przyozdobiła, połówką mango i arbuzem. Pychota. Zrobiliśmy pieszo ponad 15 km. Najważniejsze miejsca w Bangkoku udało się zobaczyć, w gratisie dostaliśmy możliwość uczestniczenia w obchodach Nowego Roku.

Taxi na lotnisko i wylot do Europy. Już w Wiedniu czekamy na kolejny lot do Monachium i potem do Poznania. Trudno uwierzyć, że to wszystko się już kończy. Ale w domu czekają kolejne atrakcje – dwa psy (Ruda znowu u nas urlopuje) i yacool 😉 A ja już zaczynam się zastanawiać nad kolejną podróżą… no bo trudno byłoby mi tak wrócić do codzienności bez kolejnego planu…

Artykuł Chiński Nowy Rok w Tajlandii? pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wczorajszy i dzisiejszy dzień spędziliśmy leniwie w naszej miejscowości. Szczerze mówiąc bardziej mnie taki odpoczynek męczy niż nadmiar aktywności. Nie umiałabym tak dłużej wysiedzieć w jednym miejscu. Przez moment myśleliśmy czy nie popłynąć jeszcze na jakąś wyspę, ale ostatecznie odpuściliśmy, plażę u nas też są ładne. W nogach czujemy jeszcze wejście po schodach do świątyni na wzgórzu.

Janek w końcu mógł się na wakacjach wyspać 😉
Ja wstawałam rano i chodziłam po plaży i sklepikach. Kupiłam sobie kilka ciuchów- będą na kolejne wypady 😉 W trzy pary spodni… dziewczyna miała tyle fajnych wzorów, że nie mogłam się zdecydować. Cena niecałe 20 zł/ szt. Jedynym ograniczeniem był mój mały plecak, w który teraz będę musiała je upchnąć. Inaczej kupiłabym pewnie z każdego wzoru po parze 😉

Wczoraj i dziś do wyjazdu poleżeliśmy trochę na plaży, trochę przy hotelowym basenie. Znaleźliśmy knajpę z pysznym indyjskim jedzeniem. Powoli zaczynałam się przyzwyczajać do tutejszego zgiełku i sposobu funkcjonowania miasteczka. Zdecydowanie życie zaczyna się tu po zmroku.
Zaliczyłam kolejne masaż. Nie mogłam się oprzeć. Wczoraj wieczorem aloesowy, na rozgrzane od słońca ciało- zadziałał super. Dziś rano poszłam na ostatni, tym razem szyja i głowa. Dziewczyny tam pracujące, razem z właścicielką wyściskały mnie mocno, każda po kolei, życząc bezpiecznej podróży do domu.

Na lotnisko pojechaliśmy boltem, dobrze się tu sprawdza. Janek rozpoznawał, że częściowo trasa pokrywała się z naszym skuterowym tripem. Żal wyjeżdżać. Za oknem auta, w tle majaczyły skalne formacje.
Tak wzdychałam, że bym tu jeszcze chciała zostać, że po dotarciu na lotnisko okazało się, że nasz lot jest opóźniony o 2h. Tak więc z nocnego spaceru po Bangkoku dziś już chyba nici, bo będziemy pewnie w hotelu po 23. Tym razem wybrałam inną lokalizację, przy Chinatown i Parku Lumpini, którego nie udało nam się zobaczyć na początku pobytu.
Czekamy na nasz samolot mam nadzieję, że przyleci…

Artykuł Tajlandia – Ao Nang c.d. pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dwa razy na tym wyjeździe doznałam wzruszenia. Raz podczas śniadania w naszym hotelu w Khao Sok, gdy siedzieliśmy w przepięknej dzikiej scenerii, otoczeni wielkimi drzewami i bijącą po oczach soczystą zielenią. Poczułam wtedy wdzięczność, że tu jestem, że jest ze mną Janek, że mogę podróżować po świecie i poznawać nowe miejsca tak inne od naszych krajobrazów. Przy stoliku obok siedziała para Francuzów z na oko 7 letnią córką. Mała podpadła czymś mamie i zaczynała płakać – na coś jej chyba nie pozwolili. Gdy rodzice odeszli nałożyć sobie śniadanie, dziewczynka spojrzała na mnie z miną w podkówkę, ale widząc cieknące mi po policzkach łzy tak się zdziwiła, że przestała się mazać od razu 😉
Drugi raz zakręciła mi się łza wczoraj, gdy kończyliśmy z Jankiem skuterowy trip.
Janek marzył, by pojeździć skuterem w Tajlandii od momentu, gdy tylko kupiliśmy tu bilety. Często o tym wspominał, a ja jako zagorzała przeciwniczka motorów stanowczo oponowałam. Ale był wytrwały i nie nachalny w tym swoim uporze i w końcu sama nabrałam ochoty na taką jazdę. Warunek był jeden, to on to organizuje – ogarnia wypożyczalnię, ustala trasę starając się pomijać główne drogi oraz wyszukuje atrakcje. No i spisał się na medal!

Wypożyczenie skutera zajęło nam 3 min. Nie trzeba było mieć nawet prawo jazdy. Pani zapytała tylko czy umiemy jeździć. Janek w tym roku zrobił prawko na motor więc to on był kierowcą.
Początkowo się stresowałam, bo ulice w naszej miejscowości są bardzo zatłoczone. Ale po wyjechaniu z Ao Nang zrobiło się luźniej. Kilka razy na krótki odcinek musieliśmy wjechać na główną drogę, raz był spory korek i Janek manewrował trochę miedzy autami. Trochę, bo ja panikowałam z tylnego rzędu i mówiłam byśmy czekali w kolejce 😉 Reszta dróg mimo, że też duże i szerokie była w zasadzie pusta. Naprawdę bardzo dobrze się jeździło, mimo ruchu lewostronnego. Nawet jakieś rondo się trafiło i tu lekko zwątpiłam, gdzie mam patrzeć i komu ustąpić. Na szczęście prowadził Janek, który nie miał z tym najmniejszych problemów. Naprawdę mi zaimponował umiejętnościami, opanowaniem i pewnością jazdy.

Janek ułożył super trasę. Zrobiliśmy 90 km z licznymi postojami i zwiedzaniem.
Najpierw pojechaliśmy do Tiger Cave. Weszliśmy na wzgórze z olbrzymim posągiem siedzącego Buddy. Droga prowadziła niemal pionowo w górę, po 1260 stopniach, w 32 stopniowym upale.
Początkowo stopnie były bardzo niskie, prawie płaskie. Potem miejscami były tak wysokie jak moja noga od stopy do kolana. Do tego bardzo strome. Tajowie są dużo niżsi niż my, więc im te stopnie to pewnie do połowy uda miejscami sięgały 😉 Fantastyczne, panoramiczne widoki ze szczytu na okolicę.
Obok był szlak w lesie, kryjący jaskinie z posągami Buddy. Bardzo fajne miejsce, ale chyba po wejściu na główną górę z Buddą, ludzie widząc kolejne schody (tym razem tylko 180, o czym informuje napis na tablicy) odpuszczali wysiłek. Podczas spaceru byłam zupełnie sama.
W lesie śpiew ptaków, cykanie cykad, olbrzymie drzewa. Czarodziejski klimat. I poza tymi początkowymi schodami reszta to płaska, leśna ścieżka.

Potem lokalnymi drogami, jadąc przez małe wioski pojechaliśmy zobaczyć szmaragdowe jeziorko i kolejne jaskinie. Na wjeździe stał strażnik i sprzedawał bilety. Spotkaliśmy tu dwóch chłopaków z Polski. Mieszkają od ponad roku na Phuket, zrobili sobie weekendowy wypad autem z przyjaciółmi. Poza nimi pusto i cicho.

Najfajniejszym miejscem w tym dniu był zdecydowanie punkt widokowy Din Daeng Doi. Tu także wstęp biletowany, ale udało nam się trafić popołudniu, gdzie byliśmy jedynymi turystami na wzniesieniu. Znowu marsz pod górkę, ale widoki fantastyczne. Na górze była też mała knajpka. Zjedliśmy lunch i chwilę odsapnęliśmy. Upał i wilgotność była potworna. Pot lał nam się po dupach cały dzień. Do tego cały czas chodziliśmy pod górkę 😉

Wracając do naszej miejscowości jechaliśmy wzdłuż wybrzeża, z widokami na okoliczne skalne formacje. Dochodziła 18 i zaczynało się ściemniać. Zachód słońca jest tu o 18:30. Oddaliśmy skuter w wypożyczalni. Dziewczyna rzuciła okiem czy nie ma uszkodzeń. Janek szczęśliwy z przejażdżki, ja też. Marzenie spełnione. Łza się w oku zakręciła, z dumy. Ja swoje marzenie spełniłam idąc po zachodzie słońca na kolejny masaż. Do tej samej dziewczyny. Już mnie tam poznają i machają do mnie z daleka;)

Artykuł Skuterem po Tajlandii pochodzi z serwisu parawruch.pl.