Piątkowe prognozy pogody pokazywały przelotne deszcze przez cały dzień. Rano chmury faktycznie wisiały nad wyspą. Miało padać od 8, więc zebraliśmy się szybko z yacoolem na trening. Pod naszym domem biegła ścieżka rowerowa, którą pobiegliśmy do centrum wioski Latsi. Zakręciliśmy przy marinie i wróciliśmy promenadą wzdłuż wybrzeża. Słońce fajnie świeciło, woda mieniła się różnymi barwami niebieskiego.
Mijaliśmy sporo nadmorskich knajp i willi na wynajem, o tej porze roku wszystko puste. Ciekawe jak dużo jest tu turystów w lecie. Na pobliskich wzgórzach stała metalowa konstrukcja zapewne jakiegoś nowego hotelu. Więcej tego typu obiektów, dużych hoteli po stronie północnej Akamasu nie widzieliśmy. Trening kończyliśmy w deszczu i ze słońcem świecącym nam w twarz. Nad morzem pojawiła się piękna tęcza.

Po późnym śniadaniu pojechaliśmy wzdłuż wybrzeża na wschód, za Polis. Szukaliśmy jakiejś knajpy przy morzu, by napić się kawy. Wszystko pozamykane. Trafiliśmy na molo, trochę zardzewiałe, na brzegu stały zrujnowane budynki. Szkoda, bo to było piękne miejsce. Niesamowite barwy morza, zatoka, widok na zielone wzgórza. Krajobraz trochę przypominał mi okolice Puerto Cruz na Teneryfie, tylko w dużym pomniejszeniu i bardziej zaniedbane. Mimo to, bardzo mi się tam podobało.

Zawróciliśmy do centrum Polis. Na tutejszej starówce wypiliśmy kawę, ciśnienie musiało być dość niskie, zapewne przez tą zmienną pogodę. Raz padało, po chwili wychodziło słońce. Właściciel kawiarni zafundował nam do kawy naleśniki. Były czerwone i w pierwszej chwili myśleliśmy, że przyniósł nam namoczone serwetki 😁

Mimo niepewnej pogody postanowiłam, że pojedziemy coś jeszcze zobaczyć. Dodatkowo podejrzewałam, że południowa część wyspy może być bardziej słoneczna. Przekroczyliśmy półwysep Akamas, yacool ma już swoją ulubioną trasę i pojechaliśmy zobaczyć rozbity u wybrzeży wrak statku. Zatrzymaliśmy się na chwilę przy plaży Coral Bay. Fale mocno ją zalewały. Faktycznie ta strona wyspy wydawała się bardziej słoneczna, ale zdecydowanie też bardziej wietrzna niż północna.

Zwiedziliśmy Królewskie grobowce w Phafos, umiejscowione nad samym morzem. Pojechaliśmy też na stanowisko archeologiczne. Tu chłopacy wymiękli i nie chcieli już iść ze mną. Obszar spory, przyjemny na spokojny spacer pośród resztek ruin. Ja przeleciałam po terenie w sprinterskim tempie, by Janek z Jackiem nie czekali na mnie zbyt długo 😆 Zrobiłam zdjęcia, by im pokazać co ich ominęło 😉 – resztki agory, amfiteatru, dawnych zabudowań i świątyń. Całkiem nieźle zachowane mozaiki na podłogach. Niesamowite z jaką precyzją były ułożone z malutkich kafelków. Nie wiem tylko czy kamyki były barwione czy wykorzystywane do mozaik kwadraciki pozyskiwane były już ze skały w danym kolorze…

Wykopaliska są zaraz przy promenadzie w Pafos. Wzdłuż wybrzeża biegnie też całymi kilometrami promenada, ścieżka spacerowa. Można po niej biegać, choć pewnie przy dużym wietrze jest to dość męczące. Dziś skąpana była w słońcu i rozbryzgującej się o brzeg wodzie.
Zjedliśmy obiad w knajpie z widokiem na morze i o zachodzie słońca ruszyliśmy na naszą część wyspy.

Zabrakło jeszcze kilku dni, by zobaczyć więcej na północy wyspy. Z pewnością chciałabym jeszcze raz przejść tym razem już w całości szlakiem Afrodyty na półwyspie Akamas. Yacool chciał pobiegać, albo rowerami sprawdzić szlak Atalante w górach Troodos.
Na wschód od Polis były fajne, zielone wzgórza, które też czekają jeszcze na eksplorację. Z pewnością kolejny tydzień też miałabym czym wypełnić. Cypr jest świetną opcją na zimowy, aktywny urlop 😃

W sobotę rano wylot. W Polsce straszą wichurami i śnieżycami. Zdecydowanie wolałabym taką zimę jak na Cyprze. Tu nawet kiedy pada deszcz, to i tak świeci słońce… 🥰

Artykuł Cypr – Pafos pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano byliśmy nieźle zmasakrowani po środowych rowerach. O bieganiu nie było mowy, no ale przesiedzieć cały dzień nic nie robiąc to też nie w naszym, no dobra, nie w moim stylu 😉 Mieszkamy teraz pomiędzy Polis a Latsi. To ostatnie miejscowości przed półwyspem Akamas od strony północnej. Ta część wyspy jest bardziej zielona, pagórkowata, z fajnymi plażami,zatoczkami. I przede wszystkim bez wielkich hoteli i masowej turystyki.

Podjechaliśmy autem do końca asfaltowej drogi w Latsi. Znajduje się tam dość zaniedbany ogród botaniczny i Łaźnie Afrodyty. Nie jest to miejsce warte specjalnie jechania tam. Mały naturalny basen, ze skał spływa do niego woda i tyle. Ale to co najciekawsze znajduje się za tym punktem. Rozpoczynają się stamtąd szlaki piesze po półwyspie.

Chłopakom nie chciało się chodzić, a ja nabrałam ochoty na spacer, by trochę się rozruszać. Chciałam iść wzdłuż wybrzeża od Łaźni Afrodyty do Fontanny Amoroza, gdzie wczoraj dojechaliśmy rowerami. Chłopaki pojechali na lody, a ja ruszyłam.
Szlak od razu zaczął się piąć mocno w górę, po kamlotach. Po kilometrze stromego podejścia na chwilę się wypłaszczył, a między kolczastymi krzakami widać było całą zatokę. Super widoki. Ruszyłam dalej, ścieżka miała czerwoną barwę, niczym w Kenii. I wciąż pięła się w górę. Po przejściu 2,7 km i 280 m wzwyż stwierdziłam, że coś tu jest nie tak. Szlak co prawda był piękny, dobrze oznakowany tabliczkami ze strzałkami, ale miałam iść wzdłuż wybrzeża, a tymczasem ewidentnie przecinałam Akamas w poprzek. Wyjęłam telefon i na googlu sprawdziłam, że faktycznie idę w zupełnie inną stronę. Tak właśnie wygląda moja orientacja w terenie 😂 Dlatego uwielbiam podróżować z Jankiem, on logistykę ogarnia świetnie, ja mogę się skupić wtedy na tym co, a on jak.

Wysłałam screena z mojego położenia młodemu. Stwierdził, że nawet go to nie zdziwiło i potwierdził, że idę zupełnie gdzie indziej. Zawróciłam i zeszłam ostro w dół do punktu wyjścia. Na dole znalazłam mapę, z której wynikało, że szłam szlakiem Afrodyty, którym zatoczyłabym pętlę i wyszła na ścieżkę wzdłuż wybrzeża. Ale google nie pokazywał tych ścieżek, a ja jakiś czas temu odinstalowałam sobie różne aplikacje w telefonie, w tym map.cz, które są zdecydowanie dokładniejsze.

Szybka decyzja kończyć spacer czy iść tam, gdzie chciałam od początku. W pogodzie pokazywało, że mimo chmur ma padać dopiero od 16. Poszłam więc. Droga prowadziła cały czas skrajem półwyspu, momentami trochę pięła się w górę, ale generalnie było płasko. I było zupełnie pusto. Mijały mnie dwa terenowe auta, jedno lokalne, drugie z turystami na wycieczce typu „jeep safari po Akamas”. Szczerze mówiąc taka jazda nie bawiłaby mnie. Natomiast marsz bezdrożami był super. Fale mocno rozbijały się o skalisty brzeg.
Po 6 kolejnych kilometrach doszłam do celu, Fontana Amoroso. Kilka głębszych oddechów, fotek i powrót tą samą trasą.

Po drodze dzwoniłam do chłopaków, by przyjechali odebrać mnie z parkingu. Janek miał za zadanie znaleźć dobrą knajpę na obiad, zasłużyłam 😉
W sumie wyszło mi ok 18km marszu, czułam się zmęczona i głodna. Podjechaliśmy autem do centrum Polis. Wybrana knajpa była niestety zamknięta, oni tu otwierają się na jedzenie późnym wieczorem. Przeszliśmy więc wąskimi uliczkami starówki szukając innego miejsca.
Znaleźliśmy ładną restaurację, w chwili gdy lunął deszcz. Idealnie wg prognozy.

Artykuł Cypr – Akamas na piechotę pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Na środę mieliśmy zabookowane ebiki do eksploracji półwyspu Akamas.
Z właścicielem, który miał nam je dostarczyć umówiliśmy się, że przywiezie je nam do końca asfaltowej drogi tuż przez wjazdem na półwysep. Generalnie samochodami z wypożyczalni nie można jeździć po półwyspie. Po dzisiejszym dniu już wiem dlaczego.

Początkowo jechaliśmy wzdłuż południowego wybrzeża wyspy. Pierwsze kilka kilometrów było szutrowych, ale i kamienistych, nierównych. Gdyby takie były wszystkie ścieżki, to byłoby ciężko, ale akceptowalnie. Niestety stan dróg pogarszał się niemal z każdą chwilą. Im bardziej się wznosiliśmy tym było trudniej.
Dojechaliśmy do Lara Beach, gdzie w sezonie lęgowym wychodzą na brzeg żółwie i w piasku składają jaja. Potem dalej wzdłuż wybrzeża. Niebo było bezchmurne i widoki super. Półwysep porastają niskie kolczaste krzaki, żyje tu 120 gatunków ptaków, liczne węże i inne gady ( nie spotkaliśmy).
Przecięliśmy cały półwysep wszerz. Wjeżdżając z poziomu morza bardzo stromą i skalistą ścieżką na wysokość 235m. Potem drugie tyle mocno w dół, znów do poziomu morza po północnej stronie wyspy. Ja miejscami schodziłam i prowadziłam rower. Kamloty były olbrzymie, śliskie, do tego mocno zorodowane, ze szczelinami, gdzie mogło utknąć koło roweru.
Po zjechaniu na drugą stronę, czerwoną niczym w Kenii ścieżką dojechaliśmy na sam koniec Cypru. Chłopaki mówili mi, że teraz będzie już łatwiej, bo po płaskim. Ale się mylili… Znowu było pod górę, a szlak ani na moment nie stawał się łatwiejszy. Tyłek myślałam, że mi odpadnie, ale najbardziej bolały mnie dłonie od zaciskania kierownicy na nierównym podłożu.
Ostatnie 10km miałam już totalne odcięcie. Nie pomogały czekolada czy batoniki. Miałam serdecznie dość. Widziałam, że Janek z Jackiem mają lęk w oczach, że zaraz siądę i oznajmię, że dalej nie jadę. Szczerze, byłam tego bliska 😂 Zmobilizowałam się, bo zaczynała dochodzić 16, a wiedziałam, że po 16:30, gdy zajdzie słońce powrót będzie jeszcze trudniejszy. Wizja ukończenia wyprawy też zadziałała pozytywnie na głowę. Skończyliśmy idealnie, o 16:23.

Zrobiliśmy ok 65 km. Całość przewyższeń to prawie 900 m. Gdyby jakość dróg była lepsza, byłoby rewelacyjnie. W życiu tak się nie zmęczyłam na rowerze. Ale satysfakcja, że dałam radę jest, choć niekoniecznie miałabym ochotę to powtórzyć 😆
Wracając po stronie południowej mijaliśmy mnóstwo facetów z długą bronią, na pickupach mieli klatki z ujadajacymi psami. Wyglądało to trochę przerażająco. Byłam bardzo ciekawa, co to za akcja, ale byłam zbyt zmęczona, by stanąć i zapytać… W pewnym momencie, gdy podjeżdżaliśmy pod jedną z wielu górek, zza zakrętu, z zaskoczenia bo nie było go słychać wyłonił się tuż obok nas wojskowy helikopter. Nieźle się przestraszyliśmy, to znaczy chłopacy, bo mi na tym etapie było już wszystko jedno 😆

Punkt oddania mieliśmy pod knajpą. Gość przyjechał i odebrał od nas sprzęty. Zjedliśmy spory obiad, zapiliśmy piwem 0% i wróciliśmy autem do Polis.

Jadąc snuliśmy teorie na temat tych myśliwych. Że to może jakaś obława na przestępcę, albo może na jakieś dzikie zwierzę, które uciekło z pobliskiego zoo … Byłoby trochę przerażającym uciekanie po tych ścieżkach przed lwem czy tygrysem. Bylibyśmy bez szans.
Wieczorem przeczytałam w Internecie, że na półwyspie budują drogi asfaltowe, faktycznie mijaliśmy kilka sprzętów budowlanych. Ale, że część społeczności się temu sprzeciwia, bo to wprowadzi masową turystykę i zniknie dzikość tego miejsca. Dodatkowo wykonawca miał niby poszerzyć o 10m pierwotny szlak, a tego zabraniała umowa na budowę dróg. Może stąd ci faceci z bronią..?

Artykuł Cypr – półwysep Akamas pochodzi z serwisu parawruch.pl.