Koniec lenistwa i czas powrotu. Choć lenił się bardziej umysł niż ciało. Jak to dobrze móc czasem sobie pozwolić na niemyślenie, nieplanowanie i nieanalizowanie.
Jeżdżąc po Sithoni widzieliśmy wiele szutrowych dróg prowadzących w góry. Mogłyby to być fajne trasy zarówno na trekkingi jak i na jazdę ebikami. Do sprawdzenia kiedyś przy mniej upalnej pogodzie. Tym razem postawiliśmy głównie na pływanie. Yacool śrubował rekordy w wodzie, 5km na raz to już konkret jak na brak pływania na co dzień. Ja sobie zbierałam dystans krótszymi odcinkami.
Wracamy zadowoleni, naładowani słońcem i kolorami, no i trochę stęsknieni za Meshackiem 🙂 Głowa przewietrzona, nogi wypoczęte od biegania, można działać dalej.

Artykuł Chalkidiki – powrót pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Zastanawialiśmy się przez chwilę czy nie jechać na ostatni z palców Chalkidiki, półwysep Athos. I zobaczyć przynajmniej ten jego fragment, który jest dostępny. Reszta to Autonomiczna Republika Góry Athos. O ile mężczyźni posiadający stosowne pozwolenie mogą na niego wjechać (turyści nie prawosławni w liczbie nie większej niż 10 osób na dobę), o tyle kobietom wstęp jest w ogóle zakazany. Zakaz ten obowiązuje od 1060 roku. Nawet zwierzęta hodowlane na półwyspie są tylko płci męskiej. Zakaz ten nosi nazwę grecką avaton. Statki i łodzie, na których pokładzie znajdują się kobiety (np. statki turystyczne, bazujące w Uranupoli – przystań promowa), nie mogą zbliżyć się do linii brzegowej na odległość mniejszą niż 500 metrów!

Ostatecznie ze względu na odległość zrezygnowaliśmy z tej „atrakcji”. Poczekamy, aż zniosą zakaz… W zamian postanowiliśmy objechać nasz palec dookoła. Gdzieś czytałam o ładnym miasteczku po wschodniej stronie półwyspu – Sarti. Może i było ładne, był w nim stary kościół, kilka małych wiekowych domków, sklepiki z pamiątkami mniej i bardziej tandetnymi, punkt widokowy i rozległą zatoką z piaszczystą, dość szeroką plażą. Ale było też niestety mnóstwo ludzi. Nie udało nam się znaleźć wolnych leżaków mimo tak dużej plaży. Słońce paliło mocno więc nie było mowy, by po prostu usiąść na piasku, ruszyliśmy dalej.

Generalnie stwierdziłam, że obraliśmy mission niemal impossible, szukając w szczycie sezonu ładnej plaży, najlepiej bez dużych fal, by móc popływać, z leżakami i parasolami, z prysznicami i w miarę pustej, bez tłumu ludzi i krzyczących dzieci 😆
Szukając zjechaliśmy całe wschodnio południowe wybrzeże. Miało to też swoje plusy, gdyż największy upał spędziliśmy w klimatyzowanym aucie. Krajobrazy niczym na drodze do Szklarskiej Poręby. Cały czas towarzyszył nam też widok na Górę Athos, górującą nad ostatnim z palców.

W końcu znaleźliśmy zatoczkę, gdzie nam się spodobało i zalegliśmy na leżakach na resztę dnia. Obfotografowałam kolejny z obłędnych zachodów słońca. Ten chyba wysunie się na prowadzenie w moim rankingu.

Artykuł Chalkidiki – Sithonia dzień 3 pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Ciężka noc. Spałam interwałami wyznaczanymi przez włączanie i wyłączanie klimy przez yacoola. Albo było mu za gorąco, albo za głośno, rzucał się jak foka, a ponoć to kobiety są marudne 😂
Rano obudziły nas pomruki burzy, przy śniadaniu lunął deszcz i gromnęło tak, że prawie spadłam z krzesła. Padało przez kilka godzin. Koło południa, zgodnie z prognozą ustało, a morze było niemal nieruchome. Ja poszłam pobiegać, a yacool w tym czasie machnął 3 km pływania. Noo, dobry jest 😊

Oboje lekko podmęczeni treningami stwierdziliśmy, że nie chce nam się leżeć na naszej plaży i pojedziemy w kierunku południowego końca wyspy. Z zamiarem zatrzymywania się tam, gdzie nam się spodoba. Daleko nie ujechaliśmy, tu każdy zaułek, zatoczka jest piękna. Droga prowadziła wzdłuż wybrzeża. Półwysep Sithonia, na którym teraz jesteśmy jest zdecydowanie bardziej górzysty i zielony niż poprzednia Kassandra.Trafiliśmy na długą plażę, prawie pustą. Pan rozstawił nam leżaki tuż przy morzu, i to za free 😉

Później ruszyliśmy dalej na południe. Znalazłam drogę, która rzekomo prowadziła na kraniec półwyspu. Skończył się asfalt i zaczął szuter, wijący się mocno pod górę. W pewnym momencie zrobiło się dość nieciekawie, ja panikowałam już od jakiegoś czasu, że albo autko stoczy się na plecki (to jakaś taka moja fobia przy ostrych podjazdach 😆 Zaczęło się na Teneryfie i wjazdu na wulkan Teide, gdzie yacool robił sobie jaja i kazał mi dociskać deskę rozdzielczą, by dociążyć przednią oś, bo się koła odrywały), albo że zawiśniemy na którejś z kolein. Zaparkowaliśmy więc w miejscu, gdzie była mała zatoczka i ruszyliśmy na piechotę pod górę. Bardzo fajny teren na trekking. Trafiliśmy na jakieś blaszane zagrody dla kóz i wielki napis, by uważać na psy… Na szczęście wszystko było puste, kozy zapewne na wypasie. Widoki super, a marsz dzięki temu, że było już późne popołudnie nie aż tak męczący. Doszliśmy do przewężenia, gdzie plaże były po obu stronach. Zupełnie pusto. Przed nami było jeszcze wzgórze, które kończyło półwysep. Ale ścieżka była bardzo zarośnięta krzakami, a ja miałam w głowie przestrogę o wężach i sandały na stopach, więc odpuściliśmy.
Mimo, że słońce chyliło się już ku zachodowi, do auta doszliśmy mokrzy i głodni, szczególnie ja 😉

Na google znalazłam jakąś tawernę z dobrymi recenzjami. Pojechaliśmy tam. Mamy małe autko, ze słabym silnikiem, fiata Pandę i na tych podjazdach ledwo daje radę. Czasem yacool redukuje do pierwszego biegu.
Knajpa była położona w ładnej zatoce, która nawet bardziej przypominała mi mazurskie krajobrazy. Ale okazała się bardzo dużą restauracją, pełną ludzi, dzieci, mega hałas. Kelnerka na moje pytania odrzekła, że są bardzo znani w okolicy i przyjeżdża tu wielu sławnych gości, których zdjęcia wiszą w środku na ścianach. Nie doceniliśmy. Zmęczeni całym dniem chcieliśmy spokoju, choć w greckich knajpach to raczej niemożliwe 😆 Ku wielkiemu zdziwieniu kelnerki, podziękowaliśmy i wyszliśmy. Wróciliśmy do naszej wioski i siedliśmy w tawernie nad brzegiem morza. Też było głośno i tłoczno, ale jakoś tak bardziej swojsko i lokalnie. Pyszne jedzenie, porcje olbrzymie i zachód słońca podany do stolika.

Artykuł Chalkidiki – Sithonia dzień 2 pochodzi z serwisu parawruch.pl.