Kreta - parawruch.pl

Kreta – Kritsa

ruda — Thu, 02 Jun 2022 06:00:38 +0000

Po kąpielach w morzu pojechaliśmy trochę w głąb lądu, do małej wioski Kritsa. Przeszliśmy uliczkami pełnymi sklepików z lokalnymi wyrobami (oliwy, przetwory, zioła, lniane, haftowane serwety). W jednym z takich miejsc pracowała Polka, poopowiadała nam trochę o swoim kilkunasto letnim już życiu na Krecie.
Poszliśmy w wyższe partie wioski zobaczyć oryginalne, stare domy jej mieszkańców. Część była ładnie odnowiona, z kolorowymi drzwiami i okiennicami, kwiatami. Inne w dużo gorszym stanie, niektóre rozpadające się i opuszczone. Wchodzi się do nich bezpośrednio z wąskich chodników. W tej części wioski nie ma aut, chodniki są strome, często ze schodami.
W drzwiach jednego z domu siedziała babuleńka. W małych torebeczkach sprzedawała migdały, była dość apodyktyczna nie dało się przejść obok nie kupując 😉 Potem spotkana w sklepiku Polka, do której jeszcze raz zaszliśmy wyjaśniła nam, że Kreteńczykom nie żyje się źle. Oczywiście narzekają na brak pieniędzy, zwłaszcza starsi, ale tak naprawdę finansowo dobrze stoją. Mają z reguły domy, które wynajmują. Są bardzo przywiązani do tradycji i spartańskie warunki w jakich żyją, wynikają właśnie z przyzwyczajenia, a nie z braku finansów na zmianę. Dodatkowo dużo inwestują w dzieci, ale to chyba wszędzie tak już jest…
A propos dzieci, w Grecji nie obchodzi się dnia dziecka.

Artykuł Kreta – Kritsa pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kreta – Kolokitha Beach

ruda — Thu, 02 Jun 2022 06:00:31 +0000

Nasz gospodarz podpowiedział nam, że niedaleko naszego lokum znajduje się ładna zatoczka i plaża. Wystarczy przejechać autem na drugą stronę grobli i przeciąć półwysep. Uprzedził jedynie, że warto tam być od rana, bo potem przypływają łodzie z turystami i robi się tłoczno.
Łatwo powiedzieć „od rana”, skoro śniadanie zaczyna nam szykować o 9, a my nie kończyny go jeść wcześniej niż o 10:30 😉 Godzina śniadania oficjalnie uzależniona jest od słońca, które od rana mocno operuje na tarasie, gdzie George serwuje posiłek. Nieoficjalnie myślę, że taki tu jest styl, raczej nie rannych ptaszków. Ale fakt, że upał jest tu konkretny od rana, a w nocy bez klimy też ciężko byłoby wytrzymać. Wieczorami często zrywa się silniejszy wiatr i wtedy robi się bardzo przyjemnie i zaczyna się większa aktywność miejscowych i turystów.
Tak więc podjechaliśmy autem na półwysep, wcześniej mijając na grobli stare wiatraki i stawy solankowe. Do zatoczki trzeba było zejść kilkaset metrów. Widoki przepiękne, kolor wody boski. Plaża, to dużo powiedziane. Na dole czekał na nas wąski pasek piasku i kamieni, oddzielony murkiem od sadu oliwnego. Kilka oliwek rosnących blisko murka rzucało cień, który każdy z plażowiczów skrzętnie wykorzystywał. Nam udało się wbić w miejsce pary, która właśnie opuszczała zatoczkę. Woda była fantastyczna. Później poszłam na koniec półwyspu, gdzie stał mały kościółek. Około 13 zrozumieliśmy przed czym ostrzegał nas George. Do zatoki wpłynęły 3 większe statki wycieczkowe. Przycumowały przy skalistym brzegu i na ląd zeszło kilkadziesiąt osób z każdego z nich. Jak mrówki zaczęli się kierować w naszą stronę. Pracownicy statków z kolei rozpalili na brzegu wielkie grille i zaczęli szykować dla nich lunch. Szybko się stamtąd zwinęliśmy, ciesząc się, że podróżujemy sami bez tłumu współtowarzyszy…

Artykuł Kreta – Kolokitha Beach pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kreta – Spinalonga

ruda — Tue, 31 May 2022 06:00:47 +0000

Spinalonga – wyspa trędowatych u wybrzeży Krety. Dawniej część półwyspu, ok 1500 r.p.n.e. oddzielona od stałego lądu na skutek trzęsienia ziemi. W XVI w Wenecjanie zbudowali na wyspie twierdzę. W latach 1903-1957 było tu leprozorium, miejsce zsyłki chorych na trąd.
Na bramie, przez którą chorzy przybywali na wyspę znalazł się cytat z „Boskiej komedii” Dantego: „Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy wchodzicie”.
Początkowo zesłani mieli tu bardzo ciężkie życie, brakowało wody pitnej, jedzenia, ubrań. Cześć z nich zamieszkała dawne domy weneckie i osmańskie, reszta mieszkała w ruinach. Z upływem czasu sytuacja zesłańców poprawiała się. Chorzy zaczęli otrzymywać zapomogi, więc mogli robić zakupy. Okazję do handlu wykorzystała ludność z okolicznych wysepek, która zaczęła dostarczać im mięso, jajka i warzywa oraz odzież.
W latach 30-tych, dzięki jednemu z pacjentów (zarażonemu trądem studentowi prawa z Aten) na wyspie powstał teatr, kino i szkoła. Zaczął on też organizować trędowatych, którzy utworzyli bractwo chorych, zyskując w ten sposób możliwość skutecznego nacisku na władze.
Wraz z rozwojem medycyny i uleczaniem trądu wyspa zaczęła się wyludniać. Ostatni wyspę opuścił w 1962 r. ksiądz. Zgodnie z tradycją Greckiego Kościoła Prawosławnego, która mówi, że osoby zmarłe muszą być upamiętnione 40 dni, 6 miesięcy, rok, trzy i pięć lat po śmierci.
Popłynęliśmy na wyspę z Plaki. Kapitan okrążył całą wyspę, dzięki temu mogliśmy przyjrzeć się jej potężnym murom. Później zwiedziliśmy ją od środka. Budynki były całkiem dobrze zachowane. Wewnątrz jako ekspozycja wystawione były m.in kamienne tablice, na których wyryte były gry logiczne – kółko i krzyżyk, warcaby, labirynty. W ten sposób uwięzieni na wyspie zabijali czas i ćwiczyli umysł, zapewne by nie zwariować…
Obeszliśmy wyspę dookoła, wdrapaliśmy się na jej najwyższy punkt. Widoki wspaniałe, choć historia wyspy przygnębiająca…

Artykuł Kreta – Spinalonga pochodzi z serwisu parawruch.pl.