Wiedziałam, że yacool nie odpuści tego szczytu. Gdy złapaliśmy zasięg sprawdziliśmy jeszcze raz, tym razem dokładnie, skąd rozpoczyna się szlak na najwyższą górę Fuerty. Podjechaliśmy tam jeszcze na koniec dnia autem, by mieć rozeznanie. Kolega wspominał, że będąc na Fuercie kilka razy wbiegał na szczyt. Faktycznie ścieżka była szeroka i szutrowa, wydawała się przyjemna. Postanowiliśmy, że rano podejmiemy decyzję.

No i nastał ranek i decyzja była jedyna możliwa, idziemy na szczyt 😉 Podjechaliśmy autem na mały parking, który w zasadzie był już pełen. I ruszyliśmy. Na Pico de la Zarza prowadzi bardzo przyjemna droga. Dojście na szczyt zajęło nam 1:40, niecałe 6,5km oneway. Pico leży na 807 m npm.
Widoki po drodze super, ze szczytu obłędne. W dole była plaża Cofete, na której dzień wcześniej leżeliśmy. Porobiliśmy znowu mnóstwo zdjęć i ruszyliśmy w dół. Po 1:25 byliśmy przy aucie. Po drodze mijaliśmy całkiem sporo osób, które wbiegało/ zbiegało. Super szlak na półdniową wycieczkę.

Rano Jacek ugotował małe kanaryjskie ziemniaczki, mieliśmy też do nich sosy. Chcieliśmy po zejściu z góry zrobić sobie piknik na plaży. Ale skończyło się na szybkim wpałaszowaniu ziemniaków w aucie. Smakowały lepiej niż w knajpie. Resztę popołudnia spędziliśmy na plaży. Poczekaliśmy do zachodu słońca – to ostatni już na naszym tripie.

Artykuł Pico de la Zarza pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Najpiękniejsza plaża na Fuercie.
Mega mi się tu podoba! Niby nie ma drzew, zieleni, tego wszystkiego do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Ale są za to, a może właśnie dzięki temu olbrzymie przestrzenie i widoki po horyzont.
Kładziemy się spać coraz wcześniej. Pamiętam jak się kiedyś mówiło o małych dzieciach, że jak cały dzień spędzą na dworze, to potem z nadmiaru tlenu padają wieczorem jak muchy. To my tak wlasnie mamy 😆Ale dzięki temu wstajemy na wschód słońca, który o tej porze roku jest tutaj ok 7:30. Nasz apartament wychodzi na wschód więc poranki mamy cudowne.

Poszłam pobiegać po szutrowych ścieżkach, trudno znaleźć płaski odcinek. Yacool poszedł na plażę zrobić swój trening. Dobiegłam do niego i wskoczyłam do oceanu. Tak mogłabym zaczynać każdy dzień.

Dziś yacool chciał zrobić rekonesans szlaku na najwyższy szczyt wyspy, Pico de la Zarza. Ustawił nawigację i ruszyliśmy. Dojechaliśmy do końca autostradą, która ciągnie się z północy na południe Fuerty. Minęliśmy pierwsze prawdziwie duże, turystyczne miasto Morro Jable. Olbrzymie resortowe hotele, butiki znanych projektantów, promenada. Już wiemy, gdzie kumulują się turyści 😉

Skończył się asfalt i dalej jechaliśmy szutrem. Z lewej strony ocean, z prawej góry, droga kręta. Dotarliśmy do przełęczy. Co za widok! Czytałam wcześniej kiedyś o plaży Cofete, ale jakoś zapomniałam o niej. A teraz mieliśmy ją w całej okazałości. Krętą drogą zjechaliśmy na zachodnią stronę wyspy. Dotarliśmy do końca wg nawigacji, pod Casa de Winter, gdzie było nieczynne muzeum.
Wysiedliśmy, by się rozejrzeć za początkiem szlaku. Ale nic nie było, żadnej tabliczki. Nie działała też nawigacja, by sprawdzić cokolwiek.
Poddaliśmy się, ale prawdę mówiąc plaża przed nami była tak piękna, a góra wydawała się tak wysoka i stroma, że brak szlaku jakoś bardzo mnie nie zmartwił 😄

Zalegliśmy na plaży. Mnie nosiło i z tego piekna nie mogłam usiedzieć z miejscu, więc chodziłam w tą i z powrotem i angażowałam yacoola w niekończące się sesje foto 😆

Fale dla mnie były olbrzymie. Kolor wody obłędny. W połączeniu z jasnym piaskiem i szczytami wulkanów jeden z najpiękniejszych widoków w moim życiu.
Do tego niemal pusto. Mega silny wiatr zacinał drobnym piaskiem.
To był nasz pierwszy taki leniwy dzień.

Wracając skręciliśmy jeszcze w drogę prowadzącą na koniec wyspy do latarni morskiej.

Na koniec zatrzymaliśmy sie na obiad nad brzegiem oceanu w Morro Jable. Tu było bardzo gwarno, pierwszy raz na wyspie widziałam tyle ludzi w jednym miejscu. Zaczęłam zamawiać jedzenie, a kelner przerwał mi mówiąc, że to za dużo. Ja na to, że nie chcemy dania głównego, a tylko same przystawki. I że tak ma być, bo jestem głodna. On uparcie, że stół jest za mały i że się nie zmieści. Więc że będzie musiał donosić na raty. No ok, zgodziłam się.
Gdy przyniósł pierwsze 3 dania zrozumiałam, co miał na myśli… najedliśmy się na maksa, a on na całe szczęście zapomniał o kolejnych potrawach 😂

Artykuł Playa de Cofete pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano wstaliśmy wcześniej i poszliśmy pobiegać. Znowu dobiegłam do latarni morskiej. W tamtą stronę z wiatrem i lekko w dół, wiatr na powrocie zapierał mi dech w piersiach.

Po 2 dniach eksploracji północnej części Fuerty przejechaliśmy na południe. Po drodze zatrzymywaliśmy się w małych miasteczkach i na licznych punktach widokowych. Specjalnie nie wybraliśmy jazdy autostradą, by więcej zobaczyć interioru wyspy.
Droga była cudowna. Niemal pusta, miejscami zupełnie prosta, jakbyśmy jechali wnętrzem olbrzymiej kaldery.
Potem zaczęła wić się między górami wulkanów. Widoki nieziemskie.
I ten wiatr – słynny, urywający głowę. Fuerteventura zdecydowanie zasłużyła na swą nazwę!

Zatrzymaliśmy się w dawnej stolicy, Betancuria. Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego żeglarza i odkrywcy Jean Bethencourt. Niewielka, urocza osada, bo nawet trudno nazwać ją miastem. Ale z dużą ilością drzew i zieleni.
Mijane miasteczka były jakby wymarłe, nigdzie nie było widać ludzi, dzieci. Cisza i pustka. Może w wakacje byłoby tu więcej turystów?

Na kolejne dni na bazę wybrałam Costa Calma. To zdecydowanie bardziej turystyczne miejsce. Olbrzymie piaszczyste plaże.
Nasze mieszkanie znajduje się w dużym apartamentowcu, kilka km poza miastem, na olbrzymiej wydmie. Dojazd szutrową drogą. Widoki niczym nieprzesłonięte na ocean.

Artykuł Betancuria pochodzi z serwisu parawruch.pl.