Ostatni dzień mieliśmy spędzić na miejscu, by trochę odpocząć na plaży.
Rano poszłyśmy z Agą szukać warzywniaka, w którym na początku pobytu kupiłyśmy pyszne, świeże figi. O dziwo udało nam się jakoś trafić w to miejsce. Drugim celem było namierzenie piekarni, gdzie też tamtego dnia robiłyśmy zakupy. Niestety po półtorej godzinie i 5km w nogach, kluczenia ulicami i próbach odtworzenia tamtej trasy poddałyśmy się. Orientacja w terenie zdecydowanie nie jest naszą mocną stroną 🤣 Janek ma z nas niezły ubaw, bo podczas naszego zwiedzania często skręcałyśmy w innym kierunku, albo dziwiłyśmy się, że pociąg nadjeżdża z tej, a nie z tamtej. Z tym akurat zawsze mam problem. Zawsze zgaduję i zawsze jestem zaskoczona, gdy pociąg nadjeżdża 🤣 Janek trafia bezbłędnie tam gdzie chce, to chyba zasługa lat w harcerstwie. Dlatego tak lubię z nim jeździć, czuję się bezpiecznie 😉 Ale tym razem on spał, a my błądziłyśmy.
Ostatecznie bułki kupiłyśmy w markecie pod naszym domem, takie same jak te z szukanej piekarni, a croisanty z nadzieniem i kawkę na wynos w kawiarni na rogu 🙂

Plaża w Bari jest piaszczysta. Mimo, że była bardzo zatłoczona udało nam się znaleźć wolny skrawek tuż nad wodą. Morze bardzo ciepłe, trudno było się w nim schłodzić. To nie to samo co nasz Bałtyk, gdzie po 3 minutach w wodzie kolejną godzinę lub dwie grzejesz się na kocu osłonięta parawanem. Tu zamiast parawanów królowały parasole słoneczne. Na plaży sporo Polaków i polskich matek strofujących swe dzieci – uważaj, nie tak daleko, chodź tu ! etc.

Zeszliśmy z plaży w porze obiadowej, naszej polskiej. Trochę nam zajęło znalezienie na starówce otwartej o tej godzinie restauracji. Kelner przed lokalem był tak przyjazny i z zachętą opowiadał o serwowanych daniach, że postanowiliśmy dalej nie szukać. Ja z Jankiem zamówiliśmy sobie po steku z ryby, był bardzo dobry. Sałatka grecka odbiegała od oryginału, no ale to w końcu Włochy, a nie Grecja 😉

Po obiedzie stało się to co podejrzewałam. Ekipa odmówiła dalszego wykonania planu 😆, tj popołudniowej podróży pociągiem do Trani. Dzieciaki stwierdziły, że to na pewno kolejne, urocze włoskie miasteczko, z promenadą i kościołem niczym nie różniące się od Bari. Myślę, że pewnie kilka różnic byśmy znaleźli, ale nie naciskałam, w Bari też są klimatyczne miejsca na spacery…
Wieczorem udało nam się w końcu dotrzeć do lodziarni, którą polecał nam nasz gospodarz i przy której widzieliśmy w poprzednich dniach długie kolejki. Tym razem nie było tyle ludzi, może dlatego że pora była kolacyjna, a nie deserowa.
Duży wybór oryginalnych smaków i spore porcje. Lody pyszne, ale mimo godziny 20 (29 st) topiły się szybko i ciekły nam po rękach, więc niestety nie było czasu, by się nimi delektować. Ja dopiero w połowie jedzenia zorientowałam się, że pani pomyliła się i dała mi inny smak, ale był tak dobry, że to nie był problem.

Po zmroku knajpy były już wypełnione po brzegi, stoliki na zewnątrz pozajmowane. Turyści siedzieli na murkach, a lokalsi na plastikowych krzesełkach przed swoimi domami. Grupy Włoszek głośno dyskutowały i gestykulowały. W sumie to nie wiadomo czy się kłóciły czy coś sobie opowiadały z zaangażowaniem 😃
Pochodziliśmy jeszcze po gwarnych uliczkach chłonąc atmosferę beztroskich wakacji i luzu.
Tu też trafiliśmy na znak „Senso unico”, który w Alberobello wzięliśmy za drogowskaz dojścia do jakiejś wyjątkowej atrakcji pośród domków trulli. W rzeczywistości znak ten oznacza „drogę jednokierunkową” 😆
Ostatni spacer promenadą i powrót do naszego mieszkania. Pod drzwiami wejściowymi zegarek Agi pokazał 17,8 km. Tak jakby ten wyjazd był zaprogramowany na 18 km/ dziennie Haha!

Rano na lotnisko postanowiliśmy pojechać pociągiem. Wg rozkładu miał jechać 18 min. Podróż autobusem, mimo że za symboliczne 1 euro trwa 50 min. Wygrał dłuższy poranny sen. Dzięki temu zdążyłyśmy jeszcze z Agą skoczyć do kawiarni na rogu po kawę do śniadania i rogaliki.
Pociąg przyjechał, w tym miejscu kończy/ zaczyna bieg. Tak jak i inni turyści z walizkami wsiedliśmy do niego. I tak samo jak inni zaczęliśmy się denerwować, gdy pociąg na peronie obok odjechał o planowanej godzinie odjazdu naszego pociągu, podczas gdy nasz nadal stał. Zastanawialiśmy się czy na pewno nie pomyliliśmy pociągów. Jedyne pocieszenie, że nie bylibyśmy w tej sytuacji sami, bo razem z nami podobne rozterki po polsku mieli też inni. Po kwadransie opóźnienia poszłam zapytać jakichś pań, które miały uniformy i torby na ramieniu z napisem „aeroporto”. Upewniłam się, że pociąg jest właściwy i usłyszałam od nich, że to standardowe spóźnienie. Nie ma to jak koleje norweskie, gdzie wszystko chodzi jak w zegarku. I gdzie wszyscy mówią po angielsku, nawet pan sprzątający perony…
Na samolot zdążyliśmy. Za niecałe 2h będziemy w domu. Szoku temperaturowego tym razem nie przeżyjemy.
To był fajny, szybki trip 🥰

Artykuł Italia – czil pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wcześnie rano poszłyśmy z Agą pobiegać promenadą, a potem wstąpiłyśmy na kawę do jednej z licznych kafejek. Bardzo fajna rutyna mogłaby z tego być. Mijałyśmy sporo osób truchtających wzdłuż morza. W tych warunkach pogodowych 7 rano to jak dla mnie już zdecydowanie za późno na trening. No ale, to w końcu wakacje i po wczorajszym intensywnym dniu nie chciało nam się zrywać o świcie. Wracając kupiłyśmy ciepłą i pachnącą bagietkę na śniadanie.

Dziś pojechaliśmy do Alberobello. Miasteczko słynie z domków trulli. Obecnie z powodu remontu trakcji nie dojeżdża tam pociąg, a podstawione za niego autobusy. Mimo zakupionego biletu na daną godzinę trzeba być wcześniej, bo miejsca nie są numerowane, a bus po zapełnieniu się odjeżdża.

Podróż z Bari trwała około godzinę. Już po drodze, na polach widać było pojedyncze charakterystyczne domki. W samym Alberobello jest ich ponad tysiąc, mają od 100-200 lat. Ówcześni mieszkańcy budowali je prawdopodobnie, by uniknąć w tamtych czasach płacenia wysokich podatków. Tłumaczyli urzędnikom poborowym, że nie są to ich stałe domy. Ich konstrukcja sprawiała wrażenie tymczasowej, łupkowe dachy są zbudowane bez użycia zaprawy. Podobno pierwotnie nie miały okien ani kominów, z czasem zaczęły być rozbudowywane. Grube kamienne mury dają przyjemny chłód latem, a zimą oddają nagromadzone ciepło. Na dachach niektórych trulli są narysowane różne znaki. Podobno miały zapewnić szczęście i odpędzić złe duchy.
Przeczytałam, że miejsce to odwiedza rocznie milion zagranicznych turystów. Połowa z nich była tam chyba wczoraj 😉 Mimo to udało nam się poszwędać wąskimi klimatycznymi uliczkami.

Zjedliśmy lody, wypiłyśmy kawę i ruszyliśmy z powrotem do Bari. Rzutem na taśmę zajęliśmy ostatnie miejsca w autobusie na naszą godzinę, który po chwili odjechał.
Po dojechaniu na miejsce, tylko Janek tryskał energią, wypił po drodze energetyka. Reszta łącznie ze mną miała wyraźny zjazd. Słońce dało nam popalić. W domu zimny prysznic, litry wody do picia i bagietka ze śniadania. Dobrze, że została, bo znów był środek siesty. Upierdliwe to trochę.

Odpoczęliśmy w domu i gdy słońce nie było już tak mocne poszliśmy się przejść po starym Bari. Rano po bieganiu zaszłyśmy tam z Agą na rekonesans. Wtedy było cicho i pusto i bardzo klimatycznie. Wieczorem uliczki tętniły życiem, dzieciaki biegały, skuterki przepychały się między spacerującymi turystami.

Na kolację poszliśmy do znanej nam już restauracji. Tym razem byliśmy pierwszymi gośćmi, knajpa otwiera się jak większość o 19:30. Gdy my byliśmy w połowie posiłku pod restauracją ustawiła się już długa kolejka czekających na wolny stolik.
Objedzeni na maksa zrezygnowaliśmy już z lodów 🙂 Dziś w nogach ponownie przeszło 18 km.

Artykuł Italia – Alberobello pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wczoraj po krótkim locie wylądowaliśmy w Bari. Nasz gospodarz odebrał nas z lotniska i wioząc do mieszkania opowiadał o mieście i komunikacji po nim i okolicy. Chyba chciał zrobić dobre wrażenie, bo mieszkanie, mimo że duże i świetnie położone w centrum pozostawia swoim standardem wiele do życzenia… Na miejscu Micky dał nam sporo rekomendacji także co do restauracji, póki co wszystkie świetne.

W Poznaniu jak wylatywaliśmy był upał. Tu podobnie, ale do tego mega wilgotność, która go potęguje. Rzuciliśmy plecaki i głodni ruszyliśmy na zabytkową starówkę. Nadal trwała siesta, ale udało się upolować po kawałku focacci. Pot lał się nam po tyłkach więc obraliśmy kierunek plaża. Ta jest oddalona o 2 km od centrum. Był pomysł, by podjechać do niej miejskim autobusem, ale ostatecznie doszliśmy pieszo. Nad brzegiem morza tłum ludzi i bardzo ciepła woda. Mimo to jakaś ochłoda 🙂

Rano poszłyśmy z Agą na marsz promenadą. Po upalnej nocy i średnim śnie nie chciało nam się biegać. Zrobiłyśmy szybkie 5km, wracając kupiłyśmy coś na śniadanie. Szłyśmy obładowane zakupami niczym matki Polki, poza siatkami z owocami , rogalikami i bułkami targając zgrzewkę wody. Miejscowi Włosi się za nami oglądali 😁 ale pomocy w niesieniu tobołów nie zaproponowali…

Dziś w planach były nadmorskie zabytkowe miasteczka, Monopoli i Polignano a Mare. Do pierwszego można dojechać z Bari pociągiem w pół godziny. Drugie leży dosłownie 5 min pociągiem od pierwszego. W obu mimo poniedziałku tłumy turystów. Z reguły na takie krótkie urlopy jeździmy przed lub po sezonie, dużo przyjemniej się wtedy zwiedza, także ze względu na niższe temperatury.

W obu miastach zaliczyliśmy zatłoczone plaże, szukając skrawka na rozłożenie ręczników. W Polignano z trwogą oglądaliśmy popisy młodego chłopaka, który skakał z klifu do wody.

Kawa, pyszne lody i fish of the day, Janek się cieszy, bo mówi, że robi masę, mnie i Agę rosnące brzuchy cieszą zdecydowanie mniej 😉. Ale mimo to nie mogłyśmy się oprzeć po powrocie ponownemu wyjściu z domu na późną kolację. Dzieci naciskały, bo były głodne 😉 Rewelacyjna pizza i makaron w knajpie poleconej przez naszego gospodarza.

W nogach mamy dziś ponad 18km. Zobaczymy z jakim wynikiem skończymy jutrzejszy dzień.

Artykuł Italia – Bari pochodzi z serwisu parawruch.pl.