Madera - parawruch.pl

Madera – teleferico

ruda — Wed, 11 Jun 2025 21:00:23 +0000

Ostatni dzień na Maderze. Yacol z nadzieją forsował nicnierobienie na tarasie. Przyznam uczciwie, spróbowałam. Po pół godzinie zaczęłam jednak szwędać się po apartamencie. Yacool zrozumiał, nici z leżenia.
Chciałam pojechać jeszcze dalej na zachodni kraniec wyspy, którego nie znaliśmy, między Ponta do Pargo a Porto Moniz. Wyznaczyłam kilka punktów widokowych, ale generalnie miał być spontan, zatrzymujemy się tam, gdzie coś nas zainteresuje.
Stop na Miradouro da Raposeira, poza nami były tam jeszcze dwie inne osoby. Sporo jest takich mniej znanych miejsc na wyspie, gdzie nie spotyka się grup turystów.
Potem zjechaliśmy z głównej drogi do Caletha. Duży hotel przy piaszczystej plaży, promenada i jacyś biegający ludzie. Oczywiście przykuło to naszą uwagę. Zaparkowaliśmy i poszliśmy się zorientować co to za impreza. Były to zawody, aquathlon. Bieg połączony z pływaniem w zatoce. W sumie może ze 20 zawodników, startowali na krótkich dystansach, w podziale na kategorie wiekowe. Fajna mała impreza. Widać było, że wszyscy się dobrze znają. Pokibicowaliśmy, poczekaliśmy na zakończenie i pojechaliśmy dalej.
Trafiliśmy na pięknie położony punkt widokowy, wśród zielonych łąk. Oczywiście nad wysokim urwiskiem. Ludzi niedużo, cisza i spokój – Miradouro da Boa Morte.
Miałam na mapie też zaznaczony punkt z teleferico, czyli kolejką linową, którą zjeżdża się na dół klifu. Wagonik był malutki, tylko dla 6 osób. Kursowały dwa, trochę osób czekało więc chwilę trwało zanim zjechaliśmy i my. Absolutnie warto było. Zjazd emocjonujący, bo jedzie się niemal pionowo w dół (przewyższenie to 450m, a długość przejazdu to 600m).
Koszt jedynie 5 euro/os za bilet w dwie strony.
Na dole było przepięknie. Wyznaczona trasa do spacerów wzdłuż oceanu. Poszłam do końca tej drogi. W dolinie klimatyczne, stare chaty. Niektóre odnowione, inne raczej niezamieszkałe. Na otaczających zboczach spadające w dół wodospady. To miejsce to zdecydowanie mój numer jeden na Maderze! W jednym z domków można było kupić piwo, wino, kawę i domowe ciasto. Wszystko za 5 euro. Dziewczyna, która prowadziła to miejsce, kupiła je 4 lata temu i wyremontowała. Mówiła, że domy mają ponad 100 lat. Dawniej mieszkali tu farmerzy sezonowo, w swoich ogródkach uprawiali winogrona i produkowali wino, podobno średniej jakości. Pokazała mi też swój domek wewnątrz, zamierza go zacząć wynajmować. Jedna sypialnia, mała kuchnia z jadalnią, poddasze i taras na dachu. Łazienka na zewnątrz. Miejsce na totalny reset i odpoczynek, z dala od cywilizacji.
Kupiliśmy kawę i ciasto i usiedliśmy na dachu. Cudowne miejsce.
Wróciliśmy na górę wagonikiem. Dość mocno wiało, czasem kolejkę zamykają i wtedy musielibyśmy te niemal 500m podejść stromym szlakiem.
W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na ostatnią kolację w naszej ulubionej knajpie na wybrzeżu. Była pełna. Grał DJ. Zachodzące słońce, kieliszek poncha. Bardzo fajne zakończenie dnia.

Artykuł Madera – teleferico pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Madera – Funchal

ruda — Mon, 09 Jun 2025 20:00:21 +0000

Leniwy poranek. Z jednej strony bezkresny widok na ocean z tarasu. Z drugiej strony motorek w d..e, który nie pozwala zwolnić tempa. Większość głównych atrakcji mamy zobaczonych, przechodzonych. Oczywiście szlaków jest tu na lata chodzenia i odkrywania.
Pogoda pochmurna, w zasadzie jest tak tu codziennie. Z reguły po wjechaniu na wysokość ponad 1100-1200 m npm, ponad poziom chmur jest dopiero pełne słońce. Dlatego jest to świetna destynacja dla aktywnych, a nie do leżenia na plaży, których swoją drogą też w zasadzie tu nie ma.
Postanowiliśmy pojechać pochodzić po Funchal. Po drodze zaliczyliśmy punkt widokowy ze szklanym tarasem zawieszonym nad klifem, na wysokości 580 m. Wejście płatne 3 eur, ludzi sporo, przejrzystość szklanej podłogi średnia (w Bangkoku na taki taras wchodziło się w specjalnych ochraniaczach na buty, by zabezpieczyć szkło). Widoki na leżącego na zboczach gór i wybrzeżu Funchal. Ok, ale nie powalające, widywaliśmy lepsze widoki, czasem w miejscach zupełnie pustych od turystów.
Zrobiło się całkiem chłodno i momentami kropiło. Chciałam jeszcze zajechać do Doliny Zakonnic. Krętą drogą ostro pięliśmy się w górę. Zatrzymaliśmy się w knajpie z ładnym widokiem na leżącą w wąwozie wioskę. Na stromych zboczach widać było zygzakowaty szlak. Zjedliśmy grillowane kasztany i ruszyliśmy dalej, do Funchal.
Najpierw wjechaliśmy na Wzgórze Monte. W tamtejszych ogrodach spędziliśmy spacerując ponad 2h. Teren jest olbrzymi, z muzeami, rzeźbami, roślinami z różnych krańców świata.
Widzieliśmy także wiklinowe sanie, którymi można zjechać z góry. Trasa ma 2km i prowadzi stromą asfaltową ulicą. Jest ona wręcz błyszcząca od trącą ją od płoz. Sanie powozi dwóch mężczyzn, ubranych w białe spodnie i tradycyjny kapelusz. Na zakretach mocno hamowali, by nie wypaść z drogi. Zdziwiło nas, że trasa ich przejazdu nie jest wyłączona z ruchu samochodowego. Z bocznych uliczek normalnie wjeżdżały na nią auta i jechały za saniami. Dawniej po takim zjeździe powożący nimi (carreiros) wnosili sanie do góry na plecach. Teraz wwożą je ciężarówką. Chcieliśmy się nimi przyjechać, ale jak opuściliśmy ogród późnym popołudniem zjazdy się już skończyły. Tak więc to atrakcja na kolejną wizytę na wyspie.
Koniec dnia to spacery po Funchal. Całkiem przyjemne miasto. Główne centrum to stary fort, brukowane uliczki, promenada i liczne restauracje. Marina, a obok niej hotel oraz pomnik pochodzącego stąd Cristiano Ronaldo. Piłka nożna, to nie nasza bajka, ale fotkę sobie z nim zrobiliśmy 😉

Artykuł Madera – Funchal pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Madera – lewady i wiatraki

ruda — Sat, 07 Jun 2025 21:00:51 +0000

Animusz zachłannego zwiedzania trochę opadł, wychodzi też zmęczenie całodziennymi aktywnościami. Normalnie, poza porannym bieganiem z psem, potem w ciągu dnia siedzimy. A tu na urlopie organizm głupieje, bo jest w ruchu po 10 i więcej godzin.
Rano zjechaliśmy z naszego klifu do centrum miasteczka pobiegać promenadą. To nie to co nad Bałtykiem, ale biegając w tą i z powrotem dało radę wykręcić kilka kilometrów na poranny rozruch. Potem kawka na naszym fantastycznym tarasie i analizowanie opcji na resztę dnia. Wygrały lewady, w końcu Madera z nich słynie.
Pojechaliśmy wgłąb wyspy, gdzie początek miało kilka szlaków. Było już późno, dochodziło południe i samochodów mnóstwo. Zaparkowaliśmy wzdłuż drogi i ruszyliśmy. Celem była lewada do Risco, która kończy się wodospadem. Przyjemna ścieżka, od słońca chroniły drzewa, które swoimi koronami pochylały się nad naszymi głowami. Piękne widoki na Dolinę Robacal. Droga powrotna tą samą trasą. Przy jej końcu było odbicie na drugą lewadę 25 Fontes. Yacool został przy kawiarni na szlaku, a ja szybkim marszem ruszyłam na kolejny. Trasa prowadziła wzdłuż kanału z wodą, setki stopni kamiennych do pokonania. Ludzi całkiem sporo, dużo Polaków. Koniec trasy to także wodospad, a właściwie liczne małe i jeden duży wodospad, których wody spływają z gór do naturalnego basenu. Sama trasa bardzo fajna, punkt kulminacyjny trochę mnie rozczarował. Może po większych opadów byłoby bardziej spektakularnie.

Wróciłam do yacoola i razem ruszyliśmy do parkingu. Ostatnie 2km to stroma serpentyna pod górę prowadząca drogą asfaltową. Można było za 2 euro/os podjechać kursującym na tym odcinku busem. Ale yacoolowi nie chciało się czekać, bo kolejka chętnych była długa. Podjechaliśmy jeszcze na płaskowyż z wiatrakami wiatrowymi, Paul de Serra.
Na koniec dnia zjechaliśmy do naszej ulubionej knajpki w Madelena do Mar.
Wracaliśmy do naszego domu lokalną drogą wzdłuż wybrzeża, którą przecina spadający na jezdnię wodospad. Niektórzy robią tu prawdziwe sesje foto. My machnęliśmy kilka fotek, niepozowanych 😉

Artykuł Madera – lewady i wiatraki pochodzi z serwisu parawruch.pl.