No dobra, koniec pobytu mieliśmy już spędzić leniwie. Ale okazuje się, że i mi i Jankowi takie lenistwo po prostu nie leży 😉
Nasz hotel mieliśmy zaraz za linią starych murów. Dosłownie 10 min spacerem do morza i promenady. Wyspałam się porządnie i poszłam pobiegać. Dobiegłam do morza i dalej wzdłuż wybrzeża, gdzie były poprowadzone osobne ścieżki dla rowerów i dla pieszych. Słońce mocno grzało. Po drodze minęłam ogrodzony plac z boiskami do siatkówki plażowej, trampolinami i bieżnią tartanową ( ale bez torów i o krótszym obwodzie, ok 200m). Był też położony przy samej wodzie basen z torami do pływania. Na parkingu przy kamienistej plaży stało już sporo aut, a ludzie rozkładali się w cieniu sosen na trawie.

Chwilę myśleliśmy z Jankiem co by tu dziś porobić. Zgodnie stwierdziliśmy, że nie damy rady spędzić całego dnia na plaży. Przez moment rozważaliśmy wyjazd do włoskiego Triestu. Google pokazywał, że to niecałe pół godziny jazdy. Ale pogoda wskazywała, że będzie w granicach 32 st, więc ciężko by się zwiedzało.

Ostatecznie postanowiliśmy, że pojedziemy po prostu wzdłuż wybrzeża i zaliczymy którąś z plaż, a potem zobaczymy.
Zatrzymaliśmy się w miasteczku Isola. Weszliśmy na wieżę kościoła, skąd rozpościerał się widok na dachy budynków i marinę. Potem kąpiel w morzu i chwila na leżenie. Nie ma tu typowych plaż. Ludzie leżą na betonowych promenadach, na ławkach, albo na trawiastych skwerkach obok. Każdy szuka cienia, bo słońce mocno grzeje.

Dalej pojechaliśmy do Piranu. Chwilę zajęło nam znalezienie parkingu, gdzie byłoby wolne miejsce. Udało się zaparkować na wzgórzu, skąd spacerem zeszliśmy do centrum nadmorskiego miasteczka. Tłumy na parkingach jakoś nie przekładają się tu na odczuwanie tłumów w centrach tych miasteczek. Oczywiście są turyści, ale nie ma problemu ze znalezieniem wolnego stolika w kawiarni czy knajpie, czy miejsca na plaży. Nie ma też wrażenia chodzenia w korku ludzi.

Piran absolutnie mnie zauroczył. Małe zabytkowe miasteczko. Na wzgórzu stare mury obronne z wieżyczkami strażniczymi ( oczywiście pochodziliśmy po nich). Cudowne widoki na miasto, marinę, morze. Okrągłe place, ładnie odnowione kamieniczki. Od razu miałam skojarzenie z klimatem Laurowego Wybrzeża z lat 70-tych i filmem „Żandarm z Saint Tropez” z Louise de Fine. Powłóczyliśmy się wąskimi uliczkami i promenadą, pomiędzy opalającymi się na niej turystami. Zjedliśmy pyszne lody z widokiem na główny plac.

Na wieczór wróciliśmy do naszego Kopru. Dopiero po zachodzie słońca, gdy zrobiło się trochę chłodniej, na ulicach zrobiło się gwarniej. Dzieciaki biegały chłodząc się w fontannach, starsi grali w siatkę plażową na oświetlonych boiskach. Na promenadzie śpiewali uliczni grajkowie.

Ostatniego dnia udało się dłużej poleżeć na plaży. Na koniec pyszne kalmary w knajpie zlokalizowanej na dużym jachcie.
Dobrze, że wyjechaliśmy na lotnisko wcześniej, bo na autostradzie tworzyły się już duże korki. Przed lotniskiem wiedząc, że mamy zapas czasu, zajechaliśmy jeszcze do miasteczka Kranj. Krótki spacer po starówce położonej na wzgórzu, z pięknymi widokami na góry i lody dla ochłody.
Potem oddanie auta w wypożyczalni i zimna cola przed lotniskiem – również w otoczeniu szczytów gór, w oczekiwaniu na opóźniony samolot. Na szczęście zdążyliśmy na przesiadkę i lot do domu. Prosto z lotniska odstawiłam jeszcze Janka do koleżanki na imprezę. Było po północy, ja marzyłam już tylko o łóżku i odespaniu urlopu, Młody miał energię na spotkanie z przyjaciółmi 😆

Słowenia jest przepiękna!
Planując wyjazd tam nie spodziewałam się, aż tylu atrakcji i takiej różnorodności. W ciągu tygodnia udało nam się zaliczyć przygodowy canonying i rafting, zobaczyć kilka wodospadów, odbyć krótsze, piesze wycieczki i bardziej wymagający trekking po wyższych partiach Alp Julijskich, odpocząć na alpejskich łąkach w otoczeniu alpejskich krów;), zwiedzić najpiękniejsze i w naszym wspólnym odczuciu najciekawsze jak dotąd Jaskinie Szkocjańskie, poczuć się jak Małysz stojąc na szczycie olbrzymiej skoczni narciarskiej w Planicy, wykąpać się w alpejskim jeziorze i popływać w morzu, zwiedzić urocze nadmorskie miasteczka.
Mi udało się nawet wpleść w to jeszcze dwa treningi biegowe. Na więcej nie starczyło czasu i sił.

Mimo, że z mojej listy miejsc do odwiedzenia udało się wykreślić prawie wszystkie, to gdybyśmy mogli spędzić tam kolejny tydzień, a najlepiej dwa, to miałabym mnóstwo kolejnych ciekawych i pięknych miejsc do zobaczenia.
Janek zapragnął wrócić tu niedługo ze swoją paczką przyjaciół. Poczułam się szczęśliwa, bo to znaczy, że i jemu się podobało i poczuł inspirację do dalszej eksploracji tego małego kraju. A jednocześnie zrobiło mi się smutno, bo być może to były nasze ostatnie wspólne wakacje… A jeśli tak, to kto teraz dotrzyma mi kroku..?
To był cudowny czas.

Artykuł Słowenia – wybrzeże pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Podczas naszego pobytu w Słowenii chciałam zobaczyć z Jankiem różne jej oblicza, w tym to alpejskie, czyli wybrać się w wyższe partie gór. Nie, żeby od razu zdobywać szczyty, bo na to nie byliśmy przygotowani sprzętowo, ale żeby trochę się zmęczyć. I po tym trekkingu przyznaję otwarcie, ok zmęczyłam się, od jutra zaczynamy wersję wakacje light.
Bazę noclegową mamy w małej wiosce Srednia vas Bohinju. Wybrałam to miejsce ze względu na bliską odległość od miejscowości z jeziorami – Bled i Bohinj. Choć jak rzeczywistość pokazała, za dużo czasu, to my nad jeziorami nie spędziliśmy 😂
Teoretycznie jest stąd też blisko do wielu atrakcji. Choć my zdaje się wybieramy cały czas te dalsze, a na te bliższe nie starczy nam już prawdopodobnie czasu…

Postanowiliśmy wejść do schroniska pod najwyższym szczytem Słowenii – Triglavem. Liczyłam, że całość z przerwą w schronisku zajmie nam około 8h, więc chciałam zacząć trekkingoweenie później niż o 10.
Rano niebo było mocno zachmurzone, ale nie padało i prognozy były też optymistyczne.
Po około godzinie jazdy dojechaliśmy do końca leśnej drogi. Na prowizorycznym leśnym parkingu było sporo aut. Czytałam wcześniej o kilku drogach na Triglav i ta od polany Krma była polecana jako mniej wymagająca, bez podejść ferratami. Pierwszy kilometr szliśmy przez las szutrową w miarę płaską ścieżką. Później szlak zaczął się piąć mocniej w górę. Droga była wysypana kamieniami, mniejszymi i większymi. Stopy dość głęboko w nich grzązły. Wrażenie jakby się szło plażą pod górę. Między drzewami widzieliśmy sarnę z młodym. Potem na grani skały kozicę. Na łące pasły się krowy z wielkimi dzwonkami u szyi, jak w reklamie Milki. Tylko świstaka brakowało 😉

Im wyżej tym mniej roślinności. Początkowo szliśmy w chmurach, rozwiały się na wysokości ponad 2000 m. Czasem spotykaliśmy innych turystów, ale generalnie było pusto. Janek narzucił mocne tempo, nikt z idących nas nie wyprzedził ani pod górę, ani potem przy schodzeniu. Na około 2200 npm widzieliśmy już Triglav jak na dłoni. Robi wrażenie. Stanęliśmy na małym rozdrożu, gdzie drogowskaz pokazał, że do schroniska Triglavski Dom na Kredenicy zostało nam jeszcze 30 minut marszu. Kamyki usypywały się spod nóg, trzeba było uważać, by się nie poślizgnąć, zwłaszcza potem przy schodzeniu.
Doszliśmy do schroniska w 3h. Całość szlaku wyniosła 8,4km w jedną stronę z przewyższeniem ponad 1500 m.

Przy schronisku spotkaliśmy grupkę Kanadyjczyków, z którymi rozmawiałam pierwszego dnia na przesiadce we Frankfurcie. Rozpoznał mnie jeden z Kanadyjczyków i zagadnął, ja oczywiście w życiu bym już ich nie poznała 😆Oni szli z plecakami od schroniska do schroniska. Sporo osób wchodzi też do tego schroniska jednego dnia, śpi tam, by drugiego dnia od rana zdobyć szczyt i potem spokojnie zejść do doliny.

Od schroniska na szczyt jest jeszcze około godziny marszu niemal pionowo po skale. Kanadyjczycy mówili, że szlak jest bardzo dobrze przygotowany, że są stopnie, stalowe liny, wszystko solidne. Ale ja naczytałam się wcześniej, że należy mieć kask i uprząż do wspinaczki po ferratach, by się przypinać dla zabezpieczenia. Choć u osób, które schodziły z góry poza kaskami nie widziałam nic więcej.
Oboje z Jankiem czuliśmy się dobrze z tym etapem, do którego doszliśmy i nie mieliśmy żalu, że nie zdobędziemy szczytu.
Młody poleciał jeszcze na górkę obok zrobić panoramę okolicy. Ja zaliczyłam zdjęcie na kolejnej ławeczce do mojej kolekcji. Zjedliśmy naleśniki z nutellą i zaczęliśmy schodzić. Na górze mocno wiało przez co było zimno. Ale chmury zupełnie się rozeszły i widoki mieliśmy cudne i na naszym „szczycie” i podczas całego zejścia. Janek pocisnął znowu tempo i zeszliśmy w 2,5h. Chyba chciał mnie porządnie zmęczyć tym dniem, bym dłużej spała kolejnego i nie wymyślała już takich eskapad. Myślę, że mu się to udało 😉

Z ulgą usiadłam w aucie. Lubię to uczucie satysfakcji po mocnym wysiłku. Ale nie ukrywam, że cieszę się, że na ostatnie trzy dni zaplanowałam już wolniejsze tempo wakacji 😉

Artykuł Słowenia – Triglav pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Po wczorajszych emocjach dziś miał być luźniejszy dzień. Obiecałam Jankowi, że śpimy do oporu. U mnie była to 6:30… I co tu robić… Biegać mi się dziś nie chciało, ale wyszłam po cichu, by nie budzić młodego na poranny spacer ( w końcu ma wakacje ;)).

Mieszkamy w niedużej wiosce w dolinie otoczonej górami, pomiędzy dwoma znanymi jeziorami Bledem i Bohinj. Wcześnie rano było pusto, ale też w ogóle jest tu fajnie i spokojnie, a mimo to blisko do różnych ciekawych miejsc.
Zrobiłam rundę po wsi, zaszłam do kościoła na wzgórzu. Z wnętrza dochodziła bardzo ładna melodia grana na organach, myślałam, że jest msza i zajrzałam po cichu do środka, ale kościół był pusty. Może organista robił sobie próbę. Przed kościołem był nieduży cmentarz. Bardzo zadbany, skromne groby bez dużych pomników, za to każdy starannie przyozdobiony kwiatami.

Zrobiłam rekonesans okolicy pod kątem biegania. W dolinie są ścieżki rowerowe, które idealnie nadający się na trening. Może w poniedziałek coś pobiegam.
Wróciłam, a Janek nadal spał. Zarobiłam śniadanie i nawet zaczęłam już trochę stukać garnkami, ale i to niewiele dało. No ok, miało być spanie do oporu, tylko że wcześniej nie ustaliliśmy wspólnej definicji tego słowa 🤣

Po późnym śniadaniu pojechaliśmy nad jezioro Bohinj. Słońce mocno grzało, choć prognoza ostrzegała przed deszczem i burzami. Wokół jeziora prowadziła szutrowa ścieżka, niektórzy biegali, inni jeździli rowerem. Po jeziorze ludzie pływali na supach i kajakach. Na polanie obok ktoś wylądował właśnie w tandemie na paralotni. Super, może następnym razem tego spróbujemy.
Póki co z atrakcji musiała nam wystarczyć kąpiel w alpejskim jeziorze, a woda wcale nie była taka zimna jak się spodziewałam.

Potem poszliśmy na spacer na punkt widokowy Vogar. Podeszliśmy około 500 m pod górę. W połowie marszu lunął deszcz i w ciągu kilku minut byliśmy totalnie mokrzy. Chwila konsternacji, co robimy. Postanowiliśmy mimo deszczu iść dalej. I to była dobra decyzja, bo padać w końcu przestało, a na górze wyszło słońce i mieliśmy cudowne widoki na okolice. Do tego schronisko, gdzie zjedliśmy szybko obiad, by zdążyć zejść przed kolejnym oberwaniem chmury.
Deszcz padał przelotnie w sumie cały dzień, ale nie na tyle mocno, by nas ograniczać 😉
Pojechaliśmy jeszcze wzdłuż jeziora zobaczyć starą cerkiew. W pobliżu były firmy, które oferowały różne aktywności, w tym wynajem kajaków czy rowerów. Chyba nam już czasu nie starczy, by skorzystać ze wszystkiego. Spokojnie możnaby tu spędzić dwa tygodnie, a może i miesiąc i miałoby się codziennie co robić.

Wróciliśmy do naszej wioski. Janek został już na miejscu, a mnie nosiło, by gdzieś jeszcze pochodzić. Zwłaszcza, że wyszło słońce i dolina wyglądała cudownie. Zaliczyłam kolejny spacer po pobliskich górkach i usatysfakcjonowana wraz z chowającym się za górami słońcem wróciłam do domku. Cudownie 😊

Artykuł Słowenia – jezioro Bohijn pochodzi z serwisu parawruch.pl.