Artykuł Kazachstan -Ałmaty pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Table Mountain, czyli Góra Stołowa, symbol Kapsztadu. Niemalże wyłania się z oceanu i wznosi na wysokość 1067 m n.p.m. Z reguły, w naszych miesiącach zimowych czyli tutejszym latem, kolejka do kolejki ustawia się już przed 8 rano i ciągnie wzdłuż zbocza. Teraz w lipcu, gdy panuje tu zima jest zdecydowanie mniej turystów. Podjechaliśmy pod dolną stacje kolejki i z marszu weszliśmy do wagonika. Podróż na Górę zajmuje kilka minut. W Kapsztadzie od rana było pochmurnie. Ale wraz z nabieraniem wysokości zostawiliśmy chmury poniżej nas. Widoki ze szczytu były bajeczne. Chmury tworzyły pierzynę, z której wystawały fragmenty szczytów Przylądka Dobrej Nadziei. Przebijał się też czubek Lion’s Head. Znam widoki z góry więc objaśniałam grupie, po której stronie co mamy. Było mistyczne. Obeszliśmy całą płaską powierzchnię Table Mountain, w sumie wyszło nam 6km spaceru. Mieliśmy dużo czasu, nic nas tego dnia nie goniło więc czerpaliśmy radość z bycia tam.
Resztę dnia spędziliśmy na spacerach po mieście – zajrzeliśmy do Katedry i do dawnych Ogrodów Kompanii Wschodnioindyjskiej. Dziś jest tam mały fragment z grządkami i warzywami. Dawniej ogrody zaopatrywały w warzywa statki holenderskie płynące do Indii.
Wieczorem poszliśmy na kolację do Gold Restaurant. Była gra na bębnach, występy i pyszne jedzenie.
Kapsztad ma swój klimat. Turystyczna dzielnica Waterfront pełna jest restauracji, sklepów, galerii. Wzdłuż oceanu ciągnie się wielokilometrowa promenada, gdzie ludzie biegają, spacerują. To dzielnice bogate, z ekskluzywnymi apartamentowcami i domami. Wartym odwiedzenia przy okazji wizyty w Kapsztadzie jest Disrict 6 i muzeum ukazujące jego historię. To dzielnica, która kiedyś była zamieszkana przez ludzi o nie białym kolorze skóry. W czasach apartheidu (1966 r) postanowiono, że to atrakcyjny teren miasta i powinien być zamieszkały przez białych. W ciągu 12 lat wysiedlono ok 60.000 ludzi, a całą dzielnicę zrównano z ziemią. Ludzi przeniesiono (dano im domy, ale nie było żadnej infrastruktury, ulic, szkół, szpitali etc.) na obszar Mitchels Plain, który dziś stanowi ogromne slumsy i jest najniebezpieczniejszym miejscem w całym RPA.
Teren District 6 nigdy nie został jednak na nowo zbudowany i zasiedlony.
Dziś teoretycznie trwa proces odzyskiwania ziem, ale jest to bardzo trudne, udowodnienie kwestii dawnej własności, wielu ludzi już nie żyje, a ich dzieci często mieszkają w innych miastach RPA lub za granicą.
Lubię Kapsztad, ale też zawsze wracam stamtąd z cięższym sercem.

Artykuł RPA – Góra Stołowa pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Przylądek Dobrej Nadziei, pierwotnie nazwany przez Holendrów Przylądkiem Burz. U jego wybrzeży jest zatopionych wiele statków, którym nie udało się go bezpiecznie opłynąć. Jesteśmy w Kapsztadzie w lipcu, czyli tutejszą zimą. Dzień jest krótszy niż w grudniu, ale pogoda nam sprzyja. Choć Kapsztad potrafi być kapryśny i nawet latem zdarzało się, że serwował nam cztery pory roku jednego dnia.
Wyjechaliśmy wcześnie z hotelu, by mieć czas na wszystkie atrakcje do zachodu słońca. O tej porze roku słońce wstaje tu chwilę przed 8 rano i zachodzi przed 18.
Najpierw pojechaliśmy do Hout Bay, skąd wypływają nieduże statki na pobliską wyspę zamieszkałą przez uchatki. Dawniej z tego portu wypływały statki z drewnem, hout po holendersku oznacza drewno.
Potem piękną widokowo trasą Champan’s Peak ruszyliśmy dalej. Z drogi zachwyciła nas plaża, długa i szeroka – Nordhoek Beach. Jestem tu z grupą, dla której wyjazd zorganizowany został „na zamówienie”. Więc, gdy uczestnicy chcą w trakcie dnia coś dodać, zamienić, etc to tak robimy. Wyjazd prywatny daje większą możliwość modyfikacji wyprawy w trakcie jej trwania. Zeszliśmy na plażę i poszliśmy zamoczyć stopy w Oceanie Atlantyckim. Niektórzy wskoczyli się zanurzyć w zimnej wodzie, miała ok 14 st.
Pingwiny na plaży Boulders Beach wygrzewały się w słońcu.
Zjedliśmy lunch w jednym z najstarszych miasteczek w RPA, Simon’s Town, gdzie trzyosobowy zespół śpiewał muzyczne szlagiery na żywo. Super klimat i pyszne jedzenie 🙂.
Na Przylądku poszliśmy do latarni morskiej i potem pięknym widokowo szlakiem zeszliśmy na drugą jego stronę, do wybrzeża, gdzie stoi tablica z napisem Cape of Good Hope. Po drodze szybko jeszcze zboczyliśmy na jedną z plaż, pusta, wśród wysokich klifów z głośno grzmiącymi falami. Po drodze pasły się największe z antylop elandy i strusie. Było cudownie!
Na koniec dnia, na sam zachód słońca podjechaliśmy do miasteczka Scarborough. Hippisowki klimat, surferzy na falach, domki rozrzucone na zboczach z widokiem na ocean. Siedzieliśmy na skałkach patrząc na zachodzące słońce autentycznie urzeknięci pięknem przyrody.

Artykuł RPA – Przylądek Dobrej Nadziei pochodzi z serwisu parawruch.pl.