Afryka to nie kraj! I nic lepiej tego nie obrazuje niż moja obecna podróż. Kolejnego dnia po przylocie do RPA zwiedziliśmy jedną ze stolic tego kraju (a ma trzy!) – Pretorię. Przejechaliśmy ulicami dość zapuszczonej dziś dawnej dzielnicy biznesowej. Zobaczyliśmy olbrzymi pomnik Nelsona Mandeli na tle Budynków Unii (siedziby prezydenta i rządu), stary dom dawnego burskiego prezydenta Paula Krugera z czasów wojen anglo-burskich. Zwiedziliśmy też olbrzymi pomnik Vortrekkerów, jeden z najważniejszych zabytków dla Afrykanerów. I ruszyliśmy na północ. Pod wieczór dojechaliśmy do pięknie położonego hotelu w Graskop. Pojechaliśmy na steki do dobrze już mi znanej knajpy w centrum miasteczka, dawniej ogarniętego gorączką złota. Szkoda, że nie ma filmów odpowiadających o tych czasach. Bo klimat i historie tego miejsca są niczym te na amerykańskim Dzikim Zachodzie.
Dzisiejszy dzień i podróż przez Panorama Route zachwycił każdego z nas! Mimo, że widziałam te widoki już któryś raz, także nie mogłam oderwać wzroku od krajobrazów jak z pocztówki. Kanion rzeki Blyde, trzeci największy na świecie i pierwszy najbardziej zielony. Słynna formacja „Three Rondaveles”, czyli trzy wysokie, okrągłe góry przypominające okrągłe zuluskie chaty.
Formacje skalne – Burke’s Luck Potholes, wyżłobione przez wodę w skale okrągłe otwory. Ironicznie nazwane „szczęśliwymi dziurami Burka”, choć on poświęcił całe życie na szukaniu złota i go nie znalazł. Po jego śmierci inny poszukiwacz w pobliżu trafił na złoto…
God’s Window – okno Boga, otwarta przestrzeń, gdzie przy dobrej widoczności, zwłaszcza nocą, można dostrzec światła oddanego o 200km w linii prostej Maputo, stolicy Mozambiku.
Zjechaliśmy też windą na dno wąwozu Graskop i pospacerowaliśmy wzdłuż bujnej roślinności lasu deszczowego.
Na koniec dnia dotarliśmy do naszego campu w buszu. Jutro czeka nas kolejne safari.

Artykuł RPA – Pretoria | Panorama Route pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Pobudka 5.20 rano. Ciemno. Szybka kawa/ herbata, mufinka i jeszcze po ciemku ruszamy jeepami na morning safari w Parku Narodowym Chobe.
W lipcu jest szczyt sezonu na tego typu aktywności co przekłada się na większą ilość turystów i aut u bram parku. Mimo to myślę, że to nadal doświadczenie bardziej prywatne niż w najbardziej popularnych parkach w Kenii czy Tanzanii.
Mieliśmy bardzo fajnego kierowcę/ przewodnika. Jego imię – Nature, zobowiązuje do wykonywanego zawodu 😉
Wschód słońca podczas przemierzania afrykańskiego buszu zawsze robi duże wrażenie. Trafiliśmy na stado lwów, które o świcie jadły słonia. Nasz guide powiedział, że zwierzę padło samo, nie było ofiarą polowania lwów. W zlokalizowaniu lwów pomogły nam stada sępów siedzących na szczytach pobliskich drzew, czekających na swoją kolej.
Widzieliśmy też z bliska szakale, które w ogóle nie zwracały uwagi na nasze auto. Były żyrafy, antylopy i piękne przestrzenie. Polowaliśmy na lamparta, ale udało nam się trafić jedynie na resztki impali, którą pozostawił na drzewie, na później.
Po południu podjechaliśmy do centrum Kasane. Przeszliśmy się po moście Kuzungula, przy którym stykają się granice czterech państw: Zimbabwe, Zambii, Namibii i Botswany. Zrobiliśmy sobie fotki przy wielkim baobabie, a potem udało się znaleźć miejsce, gdzie pani serwowała lody z owoców tego drzewa. Były smaczne, lekko kwaskowe. To nasz ostatni dzień krótkiej wizyty w Botswanie. Jutro lecimy już do RPA.

Artykuł Botswana – safari w Chobe i lody z baobabu pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W Zimbabwe spędziliśmy dwie noce. W dniu naszego wyjazdu na ulicach Victoria Falls odbywał się festiwal biegowy. Biegacze, bardziej i mniej zaawansowani sportowo, pokonywali różne dystanse – maraton, półmaraton, bieg na 7,5km albo biegli w sztafecie. Startowali też niepełnosprawni na wózkach.
Bardzo żałowałam, że nie wiedziałam o tym wcześniej, bo pewnie byśmy wystartowali choćby dla zabawy. Pakiety startowe rozeszły się kilka miesięcy temu. To jedna z większych imprez w regionie, 18-sta edycja. W sumie startowało 5000 biegaczy z 40 krajów.
Wstaliśmy przed świtem i wyszliśmy na ulice kibicować. Doszliśmy do linii mety, skąd niosła się głośna muzyka. Polana przygotowana była na fetowanie po biegu. Super energia! Poczekaliśmy aż dobiegną najszybsi półmaratończycy i maratończycy i wróciliśmy do hotelu się pakować.
Po śniadaniu ruszyliśmy w kierunku granicy z Botswaną. Procedury wjazdowe poszły szybko. Na specjalnych matach zdezynfekowaliśmy wszystkie nasze buty. To wymóg obu krajów, by zapobiegać chorobie bydła.
Przy tablicy z napisem „witamy w Botswanie” powitała nas kupa słonia. Pomyślałam, by na tej kupie nasza przygoda ze słoniami się nie skończyła…
Po dojechaniu do naszej loge i chwili relaksu na basenie ruszyliśmy w kolejny rejs. Tym razem oglądaliśmy zachód słońca na rzece Chobe, dopływie Zambezi. Ale przed zachodem mieliśmy prawdziwy spektakl przyrody – hipopotamy w wodzie i na lądzie. Stado słoni na jednej z występek, gdzie właśnie kończyły swój żer przed powrotem na stały ląd. Do tego krokodyle, fish eagle, antylopy, bawoły i wiele ptaków. Jedno z piękniejszych safari, na jakim byłam.
Wracaliśmy do przystani, a ja nie mogłam oderwać oczu od zachodzącego słońca i nieba, które mieniło się odcieniami pomarańczu, różu i czerwieni.

Artykuł Zimbabwe – Botswana pochodzi z serwisu parawruch.pl.