parawruch.pl

Kirgistan – polowanie

ruda — Tue, 08 Sep 2026 07:00:35 +0000

Tradycja berkutchi.
Nasza podróż po Kirgistanie zbliża się powoli do końca. Jest niesamowicie różnorodna. Były miasta, zabytki postsowieckie i te dużo starsze pamietające czasy jedwabnego szlaku. Była podróż wzdłuż brzegów jeziora Issyk Kul. Kaniony – kolorowe, bajkowe. I górskie trekkingi do ukrytych dolin, przełęczy i turkusowego jeziora Ala Kul.
Dziś ruszamy dalej, w kierunku odległych, niemal niezamieszkałych terenów, do jeziora Son Kul. Ale po drodze mieliśmy zaplanowaną jeszcze jedną atrakcję – spotkanie z hodowcą orłów i pokaz polowania z wykorzystaniem tych ptaków. Berkutchi nie traktuje orła wyłącznie jak „narzędzia”. Ptaka często karmi, pielęgnuje i spędza z nim ogromną ilość czasu. Orzeł ma własne imię. Podczas prezentacji właściciel cały czas czule głaskał swoją orlicę, naprawdę widać było więź między nim a ptakiem. Do polowań trenuje się samice, są większe niż samce, mogą osiągnąć ok 9 kg wagi. Młode orły pozyskuje się z dzikich gniazd, po kilku – kilkunastu latach wspólnej pracy wypuszcza się je na wolność i drugą część życia spędzają w naturze. Każdy myśliwy jest zarejestrowany, a specjalny urząd nadzoruje ilość ptaków wykorzystywanych do polowań.
Poluje się w okresie zimowym na zające, szakale, lisy. Latem trwają treningi. Myśliwy zaprezentował nam umiejętności ptaka. Jeden chłopak poszedł z orłem na wzgórze, zdjął mu zasłonę z oczu i wypuścił. Drugi jechał na koniu ciągnąc za sobą skórę szakala. Orzeł wzbił się w powietrze i chwilę szybował. Po kilku minutach zwabił go ruch, złożył skrzydła i jak pocisk runął w dół wbijając się szponami w skórę szakala. Słychać było świst powietrza. W nagrodę dostał kawałek surowego mięsa, który bez trudu rozrywał na mniejsze kawałki do potknięcia. Potem myśliwy ponownie wypuścił ptaka i gwiżdżąc przywołał go na swoje przedramię. Rękę, na której trzymał orła chroniła gruba skórzana rękawica.
Mieliśmy też pokaz polowania z psami, typową rasą kirgiską do polowań, przypominały nasze charty. Smukłe, o bystrym spojrzeniu i dłuższym futrze, które chroni je przed mrozami. Bardzo fajne psiaki, ciekawe czy są w Polsce ich hodowle.
Mogłyśmy też wsiąść na konia i przez chwilę potrzymać orła na przedramieniu. Był bardzo ciężki i po kilku minutach ręką zaczynała mi się uginać. Przepiękny ptak.
Spróbowałyśmy także swych sił w strzelaniu z łuku… Szło różnie, może wspólnymi siłami jakoś byśmy z głodu nie umarły na kirgiskim stepie 😉
Pod wieczór dojechałyśmy do naszej ostatniej bazy jurtowej na kolejne dwie noce. Asfalt skończył się po minięciu ostatniego większego miasta, Kokchor. Tam też zrobiłyśmy zakupy w sklepie sieci Globus, są bardzo dobrze zaopatrzone, we wszystko, jak nasze markety.
Pokonałyśmy busem przełęcz na wysokości ok 3400 m n.p.m. i krętą szutrową drogą zjechaliśmy na brzeg jeziora Son Kul. Dookoła otaczał nas bezkres pastwisk i stad zwierząt wypasanych tu w czasie lata, kirgiskie dżajlo. Jechaliśmy po łące, na przełaj, wzdłuż jeziora mijając kolejne turystyczne obozy jurtowe. Nasz był położony spory kawałek dalej, u podnóża pagórków, które osłaniały go od wiatru.
Był to nowy obóz, z sanitariatami w przerobionym kontenerze – toalety, prysznice z ciepłą wodą, prąd cały czas i nawet wi-fi. Nie do końca więc poza cywilizacją 😉 Przestrzeń i cisza robią ogromne wrażenie. Mieliśmy ładny zachód słońca i niezłą pogodę, co tu nie jest nigdy pewnikiem, no nawet latem może spaść śnieg. Jedna jurta była przeznaczona na miejsce posiłków. Elegancko zastawione stoły, domowej roboty dżemy i smarowidła do lepioszki. I noże! Śmiałam się do właścicielki, że to pierwsze miejsce w całym Kirgistanie, gdzie podano nam do posiłku noże (zawsze były tylko łyżki i widelce).

Artykuł Kirgistan – polowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kirgistan – góry i plaża

ruda — Mon, 07 Sep 2026 10:00:09 +0000

Ta podróż obfituje w różne aktywności. Po ponad tygodniu spędzonym na znacznych wysokościach mamy już niezłą aklimatyzację.
Kirgistan jest specyficznym krajem. Powierzchniowo to 2/3 obszaru Polski. Ale mieszka tu tylko ok 7 mln ludzi, z tego ok 1,5 mln w stolicy, w Biszkeku, a kolejny milion pracuje i mieszka za granicą, głównie w Rosji, Turcji, Korei Pd. Jest to kraj wybitnie górski – aż 94% powierzchni zajmują góry, a ponad 80% leży na wysokości powyżej 1500 m n.p.m. Średnia wysokość kraju to ok. 2750 m n.p.m.
My dziś odjechałyśmy kawałek od jeziora w głąb lądu, by pójść na kolejny trekking. Tym razem maszerowałyśmy po górach porośniętych łąkami. Szlak taki, którego znowu za bardzo nie było, prowadził widokową trasą na jezioro. Nasz lokalny guide gnał przed siebie. My po wcześniejszych górskich challengach dziś wyraźnie czułyśmy spadek formy. Z drugiej strony było tak cicho, pusto, bezkreśnie, że nikomu się nie spieszyło.
Weszłyśmy na punkt widokowy na 3000m n.p.m. Przestrzenie są tu niesamowite. I poza nami nie było nikogo. Kwieciste łąki, po których maszerowałyśmy pachniały niesamowicie. Zeszłyśmy do doliny na lunch. Już z dala niosła się głośna muzyka. Okazało się, że to sprzed domu, w którym mieliśmy serwowany posiłek. Dziewczyny tam pracujące wystawiły na ganek głośnik i puszczały przeboje do tańca. Oczywiście ochoczo dołączyłam, zawsze chętnie potańczę, a na takiej wysokości i z takimi widokami to nie często się nadarza. 🙂 Kilka dziewczyn z ekipy też dołączyło do zabawy, było bardzo wesoło.
Dziś jadłyśmy siedząc na dywanach na podłodze przy niskiej ławie. Obok stołu stał szybkowar z gorącą wodą do rozcieńczania esencji herbacianej. Herbata i chleb (lepioszka) bez tego nie obędzie się żaden kirgiski posiłek.
Po lunchu były znowu tańce, chwila na kirgiskiej huśtawce na stojąco i gra w siatkówkę.
Potem wróciliśmy do naszego campu i poszliśmy na plażę. Daniel zaprowadził nas na piaszczysty fragment wybrzeża, gdzie było wielu lokalsów. Brzeg jeziora był mocno kamienisty, ale były porobione wejścia do wody oczyszczone z kamieni. Mimo, że normalnie jestem zmarzlakiem tym razem woda wydała mi się bardzo przyjemna. Nie odmówiłam sobie kąpieli w lekko słonej wodzie. Potem poleżałyśmy na plaży przyglądając się miejscowym. Super zakończenie górskiego dnia. Zwłaszcza, że za plecami można było podziwiać ośnieżone szczyty Tienszanu.

Artykuł Kirgistan – góry i plaża pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kirgistan – Karakol

ruda — Sun, 06 Sep 2026 09:00:55 +0000

Dobrze było wziąć prysznic i wyspać się w ciepłym łóżku. Ewidentnie mnie coś bierze. Połknęłam na noc aspirynę i mam nadzieję, że się nie rozwinie. Spałyśmy w Karakol w hoteliku, choć bardziej przypominał rodzinny guesthouse. Po przekroczeniu progu, w przedsionku trzeba było zdjąć buty. Wszędzie, gdzie mamy posiłki u lokalnych rodzin w domach, przed wejściem zdejmuje się buty. W stołówce naszego jurtowego campu też był taki wymóg.
Dziś miałyśmy luźniejszy dzień. Po śniadaniu podjechaliśmy do centrum, by zwiedzić dwa główne zabytki miasta – meczet dungański i cerkiew.
Przy wejściu na teren meczetu dostałyśmy kolorowe wdzianka z kapturami, wyglądałyśmy w nich jak drużyna teletubisiów 😉
Meczet zaprojektował chiński inżynier, stąd też bardziej przypomina wschodnią świątynię niż tradycyjny meczet. Wybudowano go w latach 1907-1910 dla Dunganów, chińskich uciekinierów wyznających islam. Ciekawostką jest, że zbudowano go bez użycia ani jednego gwoździa czy metalowych łączeń, opierając się na skomplikowanym systemie nacięć i dopasowanych drewnianych elementów.
Później zajrzeliśmy do cerkwi. Trafiliśmy na zbiorowe chrzciny. Były chrzczone zarówno niemowlaki, małe dzieci jak i osoby dorosłe. Ksiądz nie szczędził wody święconej. Płaczące dzieci były polewane rondelkiem nad dużą miednicą… Myślę, że było to dla nich dość traumatyczne przeżycie. Dorosły chrzczony był nagi od pasa w górę, stał bosymi stopami w misce, a ksiądz polewał go wodą po głowie i plecach.
Potem ruszyliśmy wzdłuż południowego brzegu jeziora Issyk Kul. Jest olbrzymie niczym morze.
Zajechaliśmy zobaczyć formację skalną Jetti Oguz – skały, które wg legendy są zamienionymi bykami. Czerwone grzbiety przez tysiące lat formowane były przez wodę i wiatr. Na wjeździe do doliny jest skała „broken heart”, z którą też związana jest legenda – o dziewczynie, o którą walczyło i poległo w tej walce dwóch mlodzieńców, a jej z rozpaczy pękło serce.
Na wzniesieniu jest kawiarnia, kawa niezła, ale czas oczekiwania to ponad pół godziny. Nikt się za bardzo nie spieszył z realizacją zamówień. Można było zamówić i spokojnie iść robić zdjęcia okolicy.
Zatrzymaliśmy się na lunch w obiekcie oznaczonym symbolem CBT – community based tourism. Jest to sieć obiektów, prowadzonych przez lokalne rodziny, noclegi czy miejsca posiłków. Jak zawsze jedzenia było mnóstwo i było bardzo smaczne.
Po południu dojechaliśmy do Kanionu Skazka (bajka). Byliśmy o idealnej porze. Mieliśmy złotą godzinę na zdjęcia. Pospacerowaliśmy po formacjach kanionu, jedna przypominała mur chiński, inna głowę smoka czy słonia – choć tu było wiele wątpliwości 😉
Krótko przed zachodem słońca dotarliśmy na nasz kolejny nocleg. Teraz dwie noce znowu spędzimy w jurtach, tym razem nad jeziorem. Choć biorąc pod uwagę, że leży ono na wysokości ponad 1600 m n.p.m, to w sumie tak jakbyśmy nadal były w górach.

Artykuł Kirgistan – Karakol pochodzi z serwisu parawruch.pl.