Ostatnie dwie noce spędziliśmy nad jeziorem Son Kul. Aby do niego dojechać przekroczyliśmy przełęcz na wysokości ok 3500 m n.p.m. i zjechaliśmy niżej na 3000 m n.p.m. Po prawie dwóch tygodniach w Kirgistanie i przebywaniu na znacznych wysokościach jesteśmy już dobrze zaaklimatyzowane. Niemniej jednak nadal można mieć zadyszkę przy szybszym marszu i jednoczesnej rozmowie. 😉
Nasz obóz jest położony z dala od innych campów. Poza nami było jeszcze tylko dwoje turystów, ich kierowca i guide. To dawało poczucie prywatności i spokoju.
Przy kolacji wymieniliśmy się z nimi doświadczeniami z podróży i wrażeniami. I oczywiście tradycyjnie już rozegraliśmy rundę w karty, w „czarną damę”. W którymś ze sklepików kupiłam sobie talię kart, mają na rewersie zdjęcia tutejszych atrakcji i widoków. W wielu z tych miejsc byłyśmy.
Jedną z większych atrakcji pobytu nad jeziorem Son Kul jest jazda konna. Tu w odróżnieniu od wcześniejszego treku na Ala Kul jest płasko i łąkowo.
Zamówiłyśmy sobie konie na kolejne przedpołudnie. Rano niestety padał deszcz, a jazdę w deszczu już przerabiałyśmy, nic fajnego.
Szybka zmiana decyzji. Prognoza pokazała, że po południu ma być lepsza pogoda. Przełożyłam więc konie na po lunchu, a do tego czasu postanowiłyśmy pomaszerować po okolicy. Niektóre dziewczyny wybrały się na spacery solo. Dzisiejszy dzień był przeznaczony na spędzenie go wg własnych upodobań, aktywnie lub leniwie. To już ostatnie kirgiskie klimaty w czasie tej wyprawy.
Poszłyśmy na spacer w kierunku jeziora. Ależ ta przestrzeń i jej ogrom są złudne! Z naszego obozu widziałyśmy kamienną wieżę, wydawała się stać tuż nad wodą. Okazało się, że dojście do niej to ponad 1km, a do jeziora było od niej drugie tyle. Wieża była kurchanem postawionym na cześć walecznego wojownika w wojnie z Kazachami w XIX w. Po półtorej godzinie marszu lekko zmachane wróciłyśmy na lunch. Niby po płaskim, ale wysokość robi swoje. Nie co dzień spacerujemy na wysokości 3000 m n.p.m. 😉
Po lunchu konie już na nas czekały. Tym razem były punktualnie. Wsiedliśmy i ruszyliśmy w kierunku jeziora. Towarzyszyły nam dwa duże psy, w typie owczarków niemieckich, które co jakiś czas odbiegały i uganiały się za pasącymi się na otwartych pastwiskach krowami. To chyba ich sposób na zabawę, psy chwytały byczki za końcówkę ogona, a one wierzgały odganiając je.
Stempem dojechaliśmy do jeziora i dalej jechaliśmy wzdłuż jego brzegu.
Tafla jeziora pięknie mieniła się w słońcu. Było niesamowicie. Konie miały różne temperamenty. Mi trafił się nadzwyczaj spokojny, gdy inne miały ochotę pogalopować mój spokojnie maszerował swoim tempem. Czułam, że nie reaguje na moje szturchnięcia, więc go nie zmuszałam do szybszego biegu.
Kiedy poczuł, że zbliżamy się do campu sam przyspieszył pod górkę, najpierw przeszedł do kłusu, a potem na chwilę do galopu. Ach, cudowne to było uczucie. Aż żałowałam, że nie chciał więcej pobiegać. Może będę kontynuować lekcje po powrocie do domu…
Popołudnie, do zachodu słońca spędziliśmy przed jurtami. Przyszły do nas córki właścicielki i innej pracownicy i chciały, by się z nimi bawić. Na obrzeżach obozu pasły się klacze. Jeden z chłopaków co 2h szedł je wydoić. Z ich mleka produkują między innymi kumys, sfermentowany napój. Chłopak dał nam go spróbować. Wzięłam małego łyka bojąc się sensacji żołądkowych. Jak dla mnie kumys smakuje jak rzadki kefir w połączeniu z wodą po ogórkach kiszonych. Całkiem smaczny. Daniel wypił dwie czarki, no ale jego jelita są do tych bakterii przyzwyczajone.
Przed nami ostatnia noc w Kirgistanie. Niestety niebo się zachmurzyło, a ja już nie miałam siły czekać do północy, by wyjrzeć z jurty w poszukiwaniu drogi mlecznej. Przy braku świateł widok z pewnością byłby tu spektakularny.

Artykuł Jezioro Son Kul pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Tradycja berkutchi.
Nasza podróż po Kirgistanie zbliża się powoli do końca. Jest niesamowicie różnorodna. Były miasta, zabytki postsowieckie i te dużo starsze pamietające czasy jedwabnego szlaku. Była podróż wzdłuż brzegów jeziora Issyk Kul. Kaniony – kolorowe, bajkowe. I górskie trekkingi do ukrytych dolin, przełęczy i turkusowego jeziora Ala Kul.
Dziś ruszamy dalej, w kierunku odległych, niemal niezamieszkałych terenów, do jeziora Son Kul. Ale po drodze mieliśmy zaplanowaną jeszcze jedną atrakcję – spotkanie z hodowcą orłów i pokaz polowania z wykorzystaniem tych ptaków. Berkutchi nie traktuje orła wyłącznie jak „narzędzia”. Ptaka często karmi, pielęgnuje i spędza z nim ogromną ilość czasu. Orzeł ma własne imię. Podczas prezentacji właściciel cały czas czule głaskał swoją orlicę, naprawdę widać było więź między nim a ptakiem. Do polowań trenuje się samice, są większe niż samce, mogą osiągnąć ok 9 kg wagi. Młode orły pozyskuje się z dzikich gniazd, po kilku – kilkunastu latach wspólnej pracy wypuszcza się je na wolność i drugą część życia spędzają w naturze. Każdy myśliwy jest zarejestrowany, a specjalny urząd nadzoruje ilość ptaków wykorzystywanych do polowań.
Poluje się w okresie zimowym na zające, szakale, lisy. Latem trwają treningi. Myśliwy zaprezentował nam umiejętności ptaka. Jeden chłopak poszedł z orłem na wzgórze, zdjął mu zasłonę z oczu i wypuścił. Drugi jechał na koniu ciągnąc za sobą skórę szakala. Orzeł wzbił się w powietrze i chwilę szybował. Po kilku minutach zwabił go ruch, złożył skrzydła i jak pocisk runął w dół wbijając się szponami w skórę szakala. Słychać było świst powietrza. W nagrodę dostał kawałek surowego mięsa, który bez trudu rozrywał na mniejsze kawałki do potknięcia. Potem myśliwy ponownie wypuścił ptaka i gwiżdżąc przywołał go na swoje przedramię. Rękę, na której trzymał orła chroniła gruba skórzana rękawica.
Mieliśmy też pokaz polowania z psami, typową rasą kirgiską do polowań, przypominały nasze charty. Smukłe, o bystrym spojrzeniu i dłuższym futrze, które chroni je przed mrozami. Bardzo fajne psiaki, ciekawe czy są w Polsce ich hodowle.
Mogłyśmy też wsiąść na konia i przez chwilę potrzymać orła na przedramieniu. Był bardzo ciężki i po kilku minutach ręka zaczynała mi się uginać. Przepiękny ptak.
Spróbowałyśmy także swych sił w strzelaniu z łuku… Szło różnie, może wspólnymi siłami jakoś byśmy z głodu nie umarły na kirgiskim stepie 😉
Pod wieczór dojechałyśmy do naszej ostatniej bazy jurtowej na kolejne dwie noce. Asfalt skończył się po minięciu ostatniego większego miasta, Kokchor. Tam też zrobiłyśmy zakupy w sklepie sieci Globus, są bardzo dobrze zaopatrzone, we wszystko, jak nasze markety.
Pokonałyśmy busem przełęcz na wysokości ok 3400 m n.p.m. i krętą szutrową drogą zjechaliśmy na brzeg jeziora Son Kul. Dookoła otaczał nas bezkres pastwisk i stad zwierząt wypasanych tu w czasie lata, kirgiskie dżajlo. Jechaliśmy po łące, na przełaj, wzdłuż jeziora mijając kolejne turystyczne obozy jurtowe. Nasz był położony spory kawałek dalej, u podnóża pagórków, które osłaniały go od wiatru.
Był to nowy obóz, z sanitariatami w przerobionym kontenerze – toalety, prysznice z ciepłą wodą, prąd cały czas i nawet wi-fi. Nie do końca więc poza cywilizacją 😉 Przestrzeń i cisza robią ogromne wrażenie. Mieliśmy ładny zachód słońca i niezłą pogodę, co tu nie jest nigdy pewnikiem, no nawet latem może spaść śnieg. Jedna jurta była przeznaczona na miejsce posiłków. Elegancko zastawione stoły, domowej roboty dżemy i smarowidła do lepioszki. I noże! Śmiałam się do właścicielki, że to pierwsze miejsce w całym Kirgistanie, gdzie podano nam do posiłku noże (zawsze były tylko łyżki i widelce).

Artykuł Kirgistan – polowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Ta podróż obfituje w różne aktywności. Po ponad tygodniu spędzonym na znacznych wysokościach mamy już niezłą aklimatyzację.
Kirgistan jest specyficznym krajem. Powierzchniowo to 2/3 obszaru Polski. Ale mieszka tu tylko ok 7 mln ludzi, z tego ok 1,5 mln w stolicy, w Biszkeku, a kolejny milion pracuje i mieszka za granicą, głównie w Rosji, Turcji, Korei Pd. Jest to kraj wybitnie górski – aż 94% powierzchni zajmują góry, a ponad 80% leży na wysokości powyżej 1500 m n.p.m. Średnia wysokość kraju to ok. 2750 m n.p.m.
My dziś odjechałyśmy kawałek od jeziora w głąb lądu, by pójść na kolejny trekking. Tym razem maszerowałyśmy po górach porośniętych łąkami. Szlak taki, którego znowu za bardzo nie było, prowadził widokową trasą na jezioro. Nasz lokalny guide gnał przed siebie. My po wcześniejszych górskich challengach dziś wyraźnie czułyśmy spadek formy. Z drugiej strony było tak cicho, pusto, bezkreśnie, że nikomu się nie spieszyło.
Weszłyśmy na punkt widokowy na 3000m n.p.m. Przestrzenie są tu niesamowite. I poza nami nie było nikogo. Kwieciste łąki, po których maszerowałyśmy pachniały niesamowicie. Zeszłyśmy do doliny na lunch. Już z dala niosła się głośna muzyka. Okazało się, że to sprzed domu, w którym mieliśmy serwowany posiłek. Dziewczyny tam pracujące wystawiły na ganek głośnik i puszczały przeboje do tańca. Oczywiście ochoczo dołączyłam, zawsze chętnie potańczę, a na takiej wysokości i z takimi widokami to nie często się nadarza. 🙂 Kilka dziewczyn z ekipy też dołączyło do zabawy, było bardzo wesoło.
Dziś jadłyśmy siedząc na dywanach na podłodze przy niskiej ławie. Obok stołu stał szybkowar z gorącą wodą do rozcieńczania esencji herbacianej. Herbata i chleb (lepioszka) bez tego nie obędzie się żaden kirgiski posiłek.
Po lunchu były znowu tańce, chwila na kirgiskiej huśtawce na stojąco i gra w siatkówkę.
Potem wróciliśmy do naszego campu i poszliśmy na plażę. Daniel zaprowadził nas na piaszczysty fragment wybrzeża, gdzie było wielu lokalsów. Brzeg jeziora był mocno kamienisty, ale były porobione wejścia do wody oczyszczone z kamieni. Mimo, że normalnie jestem zmarzlakiem tym razem woda wydała mi się bardzo przyjemna. Nie odmówiłam sobie kąpieli w lekko słonej wodzie. Potem poleżałyśmy na plaży przyglądając się miejscowym. Super zakończenie górskiego dnia. Zwłaszcza, że za plecami można było podziwiać ośnieżone szczyty Tienszanu.

Artykuł Kirgistan – góry i plaża pochodzi z serwisu parawruch.pl.