Dzień 3 – 7.12
Od rana nad wyspą krążyła burza i obfity deszcz. Nieśpiesznie więc czekaliśmy na okienko pogodowe, bo w planach mieliśmy dziś spacer w chmurach, ale nie w deszczu. Mimo to, szkoda nam było dnia na siedzenie w domu. Ubraliśmy więc kurtki i ruszyliśmy w teren. Zaczęliśmy od naszej miejscowości Icod de Vinos, gdzie w centrum znajduje się słynne „Drago Milenario”. Jest to 16 metrowy gigant, drzewo smocze, z koroną o rozpiętości 12m. Yacool ma ostatnio fazę ogrodniczą i chce mieć zdjęcie przy każdym drzewie… Deszcz raz padał rzęsiście, raz siąpił ruszyliśmy więc dalej wzdłuż wybrzeża. Postanowiliśmy jechać w poszukiwaniu słońca, bo podobno na Teneryfie zawsze gdzieś ono świeci.

Dojechaliśmy do Puerto de la Cruz. Z trudem znaleźliśmy miejsce do zaparkowania i ruszyliśmy w poszukiwaniu czegoś co nam się spodoba. No i były kolejne kwitnące krzaki, kaktusy i gigantyczne fikusy, i kolejna yacoolowa sesja 😉 i wtedy lunął deszcz. Podbiegliśmy schować się pod parasolami pierwszej napotkanej knajpy. Fajnie trafiliśmy, pyszne jedzenie, widok na zmagających się z falami mimo deszczu surferów, czarną plażę i góry za plecami, które momentami wychodziły zza chmur. W końcu wyszło i słońce, przenieśliśmy się więc na czarny piasek. Ponieważ góry coraz bardziej wyłaniały się zza chmur, korciło mnie, by zrealizować pierwotny plan, czyli wybrać się na spacer szlakiem w chmurach.

Droga na punkt widokowy „Alto de Guamaso” była niczym koszmar z moich snów. Ruszyliśmy znad poziomu morza i pierwsze 1000 m jechaliśmy pionowo w górę, wąskimi uliczkami. Stopień nachylenia 28%. Potem okazało się, że to nawigacja znalazła nam najkrótszą drogę … W życiu tak się nie bałam. Trzymałam się kurczowo deski rozdzielczej, a yacool się śmiał, że próbuję dociążyć przód auta. Autentycznie miałam wrażenie, że zaraz auto wywróci się na dach… Później wjechaliśmy na główniejszą drogę, która zakosami i już łagodniejszym nachyleniem doprowadziła nas pod wulkan Teide, na wysokość 2000 m npm.

Byliśmy jedynymi osobami na szlaku. Ścieżka była świetna, prowadziła wokół góry, z widokami na ocean i leżące w dole miasta. I faktycznie szliśmy w chmurach, a nawet momentami sobie nią truchtaliśmy. Zatoczyliśmy pętlę i stwierdziliśmy, że trasa świetnie nadawałaby się na trening. Nie mogłam tego nie przetestować. Zrzuciłam więc kilka warstw ciuchów i zrobiłam drugie kółko truchtem. Bardzo mi się podobało, choć bieganie na tej wysokości jest wymagające, niemal jak w Iten. Jak nam czasu wystarczy to może przyjedziemy tu jeszcze powtórzyć trening. Do domu wracaliśmy już w ciemnościach. Szkoda, że słońce tak szybko tu teraz zachodzi, o 18:30 jest już noc.

Artykuł Teneryfa – czarne plaże i szlak w chmurach pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzień 1 – 5.12
Szukając miejsca, gdzie w grudniu można trochę doładować baterie słońcem padło na Teneryfę. Strzał w 10! Słońce jest, widoki mega są, ocean – trochę zimny, ale za to z falami i przystojnymi surferami jest, uczucie błogiego relaksu jest 🥰

Dzień 2 – 6.12
Na Teneryfie śpimy w fantastycznym miejscu, prowadzonym przez młode małżeństwo z Polski i ich przyjaciela. Miasteczko Icod de Vinos, Guesthouse Casa Antonia. Stary oryginalny kanaryjski dom, mający 160 lat, z pięknym patio, ogrodem, detalami. Ponieważ właściciele to zapaleni podróżnicy i ciekawi świata ludzie, szybko znaleźliśmy wspólny język przez co trudno rano nam się stamtąd zebrać na zwiedzanie wyspy. Zwłaszcza, że na słonecznym patio kawa smakuje wyśmienicie 🙂

Dziś w planach mieliśmy odwiedzenie górskiej, małej osady Masca. Miejsce, dzięki swojemu położeniu wśród szczytów gór, porównywane jest do Machu Picchu. Nie byłam jeszcze w tym oryginalnym, ale w kanaryjskim się zakochałam! Prowadzi do niego mega kręta droga. Yacool jest świetnym kierowcą, sama w życiu bym tam nie dojechała… Wąskie, strome serpentyny, mijanki z autobusem na grubość lakieru… I te widoki! Tajemnicze i nieziemskie, spowite chmurami i lśniące zielenią w pięknym słońcu. Nie wiem, które bardziej mnie urzekły.

Zakup pomarańczy prosto z drzewa, przytulanki ze szczeniakiem o imieniu Scooby, łamany hiszpański i lokalne proste przekąski. Kolejne zdjęcie yacoola z gigantycznym beniaminkiem i moje, gdy wącham kwitnące drzewa. Takie nasze wakacyjne standardy. Później megalityczne klify Los Gigantes, przejazd pośród plantacji bananowców, plażing na czarnej plaży i kąpiel we wzburzonych falach oceanu. Kolejne serpentyny, obiad w knajpie nad brzegiem oceanu, z kieliszkiem wina, a nawet dwoma, bo klimat absolutnie temu sprzyja no i wyjątkowo fajny kelner z Urugwaju mówiący, a przynajmniej umiejący porozumieć się z turystami w siedmiu językach. Mega dzień, mega wyspa!

Artykuł Teneryfa pochodzi z serwisu parawruch.pl.