Artykuł IMU w akcji pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Maja i Bzyk to akcelerometry, nad którymi pracujemy od kilku miesięcy i udało nam się je uruchomić. To znaczy jeden z nich zadziałał dobrze od razu. Z drugim mieliśmy trochę problemów, ale powinien już funkcjonować poprawnie. Celem Mai i Bzyka jest zbieranie danych o dynamice biegu. Początkowo ma to być standardowy odczyt kadencji, czasu kontaktu z podłożem, oscylacji pionowych i długości kroku. Z czasem chcielibyśmy dodać kolejne pomiary takie jak oscylacje poziome, może jakieś rotacje, rozróżnianie długości kroku i gct dla lewej i prawej nogi itd.

Maja zmierzyła już dla nas kilka krótkich odcinków w biegu. Poniżej wrzucam trzy skriny z wykresami przyspieszeń w osi góra-dół. Na pierwszym skrinie widać 20 sekund nagrania (oś czasu wyskalowania jest w milisekundach). Bieg rozpoczyna się w około 15 sekundzie. Widać wtedy charakterystyczny, powtarzający się wzór zmian przyspieszenia. Na kolejnym skrinie pokazany jest widok przeciążeń w 19 sekundzie tego samego nagrania. Widać na nim trzy charakterystyczne przebiegi przeciążeń odpowiadające trzem krokom. Ostatni skrin to maksymalne powiększenie dla pierwszego kroku z 19 sekundy. Tak wyglądają przeciążenia w jednym kierunku. Są to wciąż surowe dane prosto z Mai. Być może potrzebne będą kolejne optymalizacje i kalibracje urządzenia oraz metody prezentacji wyników i dalsze wyliczanie z tego już prędkości i odległości.

Artykuł Maja i Bzyk – nowi członkowie naszej drużyny pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Do Seby mam jakąś godzinkę jazdy rowerem, czyli coś koło 35km. Jeżdżę tak sobie ostatnio polami i wioskami na nasze treningi, przy okazji zwiedzając okolicę. Któregoś dnia z ciekawości sprawdziłem jak to wygląda na mapie i wyszło 36,7km. Hmmm, no ok. Google nigdy nie kłamie jak wiadomo, a więc moje coś koło 35km wymaga kalibracji. Z drugiej strony jak na rower, zwłaszcza ze wspomaganiem elektrycznym, to da się z tym żyć. Nie takie błędy człowiek popełniał, żeby zaraz wpadać w tryb paniki, cytując klasyka. Jak się jednak okaże, ten błąd ma swoje wymierne konsekwencje. Ale o tym później.

Najnowszy artykuł Filipa o pomiarach biomechanicznych podczas treningu przeciążeniowego pokazuje, że ciągnięcie zawodnika rowerem istotnie zmienia ruch, co jest rejestrowane przez akcelerometry. Wyniki dotyczą czujników mocowanych nad kostkami. Dla pomiarów z czujnika na miednicy będzie odrębny artykuł. Natomiast odnośnie tytułowego pytania „Jak poprawić wyniki biegacza za pomocą roweru?”, to jest ono raczej klikbajtowe, ponieważ przyjdzie nam jeszcze poczekać z odpowiedzią. Rozwinę ten temat w innym wpisie.

Jest to pierwsze tego typu badanie i jak zwykle przyjmuję postawę sceptyczną w stosunku do ewentualnego wyciągania wniosków. Przede wszystkim można zauważyć, że Filip nie wypracował jeszcze spójnej i konsekwentnie realizowanej metodologii pomiarów i ich prezentacji, co jest naturalną sprawą w przypadku pionierskich badań. Dlatego też trudno jest porównywać wyniki, jak choćby z przykładowego wpisu o asymetrii pracy nóg Sebastiana.

Film prezentuje fragmenty przebiegu treningu przeciążeniowego, podczas którego założyliśmy stałą prędkość biegu na poziomie 24km/h, co daje tempo 2:30/km. Z takim tempem zawodnik był ciągnięty rowerem na odcinkach około 400-metrowych. W tym samym tempie biegał też bez wspomagania. Celem było zebranie danych z akcelerometrów do analiz porównawczych. Liczyła się więc precyzja w nadawaniu stałego tempa pracy, za co odpowiadał tempomat i dla bezpieczeństwa ustawienie limitu prędkości dokładnie na poziomie 24km/h. W teorii wszystko było dopięte. W praktyce wyszło bardzo dobrze. Sprzęt nie zawiódł. Zawiódł jak zwykle człowiek, czyli ja.

Tak więc po treningu jadę sobie zadowolony z jego przebiegu i mam do domu coś koło 35km. Pogoda, słoneczko, ebajk jedzie bezszelestnie. Super. Nagle przelatuje myśl. No ale przecież jak mam nieskalibrowany licznik, to przecież nie biegaliśmy na treningu tempem 2:30. Jakim więc tempem biegaliśmy? Znika słońce, pogoda i śpiewające ptaki, bo włączam kalkulator.

36,7/35,3=1,03966006. Ok. Co dalej? No to by trzeba było chyba teraz pomnożyć razy 24km/h. Czyli równa się 24,9518414km/h. Czyli 60/24,9518414=2,40463215. Czyli to daje tempo 2:24/km. Czyli… dobrze, że Seba o tym nie wiedział… 😉

Artykuł Pomiary biomechaniki biegu (5) pochodzi z serwisu parawruch.pl.