Artykuł Diagonalsy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Obudziłam się z myślą, że nie jestem na wakacjach tylko w domu. I tak dziwnie mi się zrobiło na myśl, że za kilka tygodni będę musiała wracać…

Rano, zgodnie z umową przyszedł Meshack i wszyscy razem pobiegliśmy na stadion Kamariny. Brama wejściowa nadal w rozsypce, tak jak była rok temu. Środek stadionu zaczyna zarastać trawą. Rów, który był wykopany w poprzek bieżni biegacze zasypali i teraz niektóre grupy znowu robią tam swój speedwork. Dziś biegała tam grupa około 20 Kenijczyków. Robili powtórzenia 800, 600 i 500 m. W szeregu, jeden za drugim.
My też przetruchtaliśmy kilka kółek. Potem podeszliśmy na punkt widokowy, który jest kawałek za stadionem.

Do centrum wróciliśmy spacerem, inną drogą, mocno pagórkowatą. W domu Meshack ugotował nam gar uji mix. Lunch zjedliśmy ponownie u Nancy. Rozbudowuje obecnie swoją restaurację. W tej chwili nasza grupa zajmuje niemal wszystkie miejsca, a chętnych na posiłek w Oasis Hotel nie brakuje. Zjedliśmy chapati, ugali, gotowane zielone banany, gideri, zielony groszek, smażoną kapustę i sukumę. Płacąc nie więcej niż 1,5 USD na osobę, jak zawsze wyszliśmy z pełnymi brzuchami.

Po południu wylegiwaliśmy się na słońcu, na naszym podwórku, robiąc na leżąco mobilizację bioder. Potem poszliśmy na drugi lekki trening. Dochodziła 17 i dzieciaki wracały ze szkół. Dziewczynki ubrane w swoje mundurki, z plecakami na plecach podbiegały, chwytały nas za ręce i tak biegły kilkaset metrów razem z nami. Droga, którą biegliśmy była mocno wyboista i kamienista, trzeba uważać, by sobie nie skręcić nogi.

Janek czekał na moment powrotu dzieci ze szkoły. Liczył na to, że spotka swoich znajomych z ubiegłego roku. Okazało się, że jego ulubiona koleżanka, Nancy chodzi teraz do szkoły z internatem w Tambach. Mimo, że to zaledwie około 15 km od Iten do domu przyjeżdża tylko na przerwy świąteczne. Szkoda. Niemniej jednak dzieci są tu bardzo otwarte i młody ma już nową ekipę do wspólnej zabawy. Dziś grali w piłkę zrobioną ze zwiniętych w kulę papierów i ściśniętą sznurkiem. Tu niewiele trzeba dzieciom, by się dobrze bawić…

Na kolację razem z Sebą zrobiliśmy pastę z awokado, do tego chleb tostowy i sałatka z pomidorów i kolendry. Herbata w termosie. Pełnia szczęścia!

Artykuł Trening na Kamariny pochodzi z serwisu parawruch.pl.

To była długa podróż. Najpierw pociąg do Warszawy, przyjechaliśmy sporo za wcześnie, ale w sumie lepiej poczekać niż spóźnić się na samolot. Wkrótce się okazało, że Daniel z Kamilą, którzy jechali z Tychów ledwo zdążyli jadąc pociągiem na styk. Wpadli na lotnisko na pół godziny przed wylotem. Na szczęście wylecieliśmy do Kenii w komplecie. Lot z przesiadką w Amsterdamie. W Narobi byliśmy o 7 rano. Wysiadając z Dreamlinera Jankowi udało się porozmawiać z pilotami i na chwilę usiąść za sterami olbrzyma.

Na lotnisku duszno, przy procedurach wieżowych jak zawsze niespiesznie. Mimo, że mieliśmy e-visy i tak musieliśmy swoje odstać, i to w kolejce dłuższej niż ta dla odób, które nie wyrabiały sobie wcześniej pozwolenia…

Lotnisko z roku na rok się zmienia. Tym razem miło zaskoczyło nas przeniesienie terminala lotów krajowych bliżej przylotów międzynarodowych. Dzięki temu nie musieliśmy drałować z plecakami. Mieliśmy czas na zjedzenie śniadania w knajpce, mandazi było pyszne i świeże.

Lot z Narobi do Eldoret do raptem 40 minut. Samolotem trochę trzęsło, ale bezpiecznie dotarliśmy na miejsce. Razem z nami leciała Enselebet Gidey, rekordzistka świata na dystansie 15 km. Dołączyła do treningów w grupie NN w Kapsabet.

Z lotniska w Eldoret odebrał nas Alex. Przyjechał lekko spóźniony matatu. Ma teraz pracę w biurze władz regionalnych, jak zawsze był elegancki i uśmiechnięty.
Po godzinie jazdy byliśmy w końcu w Iten. Mocno zmęczeni i już głodni. Zostawiliśmy plecaki w pokojach i od razu poszliśmy do Nancy na obiad. Ale się ucieszyła na nasz widok. Ada cały czas nie może się nadziwić, że tu ludzie są tacy uśmiechnięci i tak życzliwie się z nami witają. Wszyscy mnie pamiętają, Nancy z Oasis Hotel, Pius ze sklepiku, Beatrice z warzywniaka. To jak przyjazd do rodziny w odwiedziny. Obiad u Nancy był prosty i pyszny! Do tego świeżo wyciśnięty sok z mango. Ach, tego mi brakowało! Zrobiliśmy zakupy owocowe i wróciliśmy do naszego guesthousu. Wszyscy zmęczeni rozeszliśmy się po pokojach na odpoczynek. Obudziliśmy się po 2h i poszliśmy do Kipsanga na herbatę i wifi. Niestety łącze nie działało. Dołączył do nas Meshach i Thomas znad jeziora Turkana. Był kilka dni u rodziny, pokazywał mi zdjęcia. To prawdziwa dzika Afryka…

Meshack nic się nie zmienił. Od miesiąca chodzi do Lorny na siłownię. Niestety cały czas zmaga się z bólem w kolanie. Ale mimo to biega i trenuje. Jutro umówiliśmy się na lekki rozruch. Pobiegniemy na Kamariny. Thomas ma tam robić z grupą swój speedwork. A my sprawdzimy jak przez ten rok zmienił się stadion.

Artykuł Droga do Iten pochodzi z serwisu parawruch.pl.