Kenijczycy mają bardzo uporządkowany tygodniowy program treningowy. Pełna rutyna i przewidywalność. W Iten każdy wie, że jak jest czwartek, to jest i fartlek. Kenijczycy mają swoją trasę, na której biegają ten trening. Co czwartek spotykają się na rozdrożu dróg o godzinie 9 rano i w grupie liczącej około 100-200 biegaczy ruszają ciężką trasą. W grupie są zarówno znani i bardzo szybcy zawodnicy, ale też ci z gorszymi życiówkami. Są też i kobiety. Każdy może dołączyć.

Dla mzungu, odwiedzających Iten jest to nie lada atrakcja. Biali biegacze chętnie dołączają do grupy, by poczuć te emocje i się sprawdzić. To niemal jak zawody. Każdy daje z siebie 100%. Dla fascynatów kenijskiego biegania i ich techniki biegu jest to świetna okazja do przyglądania się Kenijczykom w akcji. Wystarczy wynająć za kilka dolarów motorek z kierowcą i można im towarzyszyć w całym treningu.

Artykuł Jak czwartek to i fartlek pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W nocy była burza, mocno padało i wysiadł prąd. Do tego Janek gadał przez sen, po angielsku, a Adą lunatykowała. Otwierała w nocy okno i mówiła, że patrzy na mgłę. Wstawała też w otwartych drzwiach do swojego pokoju twierdząc, że go wietrzy. Rano nic z tego nie pamiętała.

Przed szóstą rano zadzwonił Meshack pytając czy jest sens jechać na Tambach. Z powodu ulewnego deszczu przypuszczał, że nikt tam nie będzie dziś trenował. Odpuściliśmy więc wycieczkę i poszliśmy pobiegać po asfalcie. Zrobiliśmy rozgrzewkowe 3 km za Keellu. W tym roku jest tam asfalt. Mijały nas grupki Kenijczyków robiących speedwork, widocznie też odpuścili wyjazd na błotnisty Tambach. Biegali też pojedynczy biali biegacze. My zrobiliśmy trening na zbiegu, osiem szybkich przebieżek.

Później przespacerowaliśmy się do domu Meshacka. Po drodze odkryliśmy sklep, gdzueoxna kupić nowy motor. Za ok tysiące dolarów można mieć maszynę z silnikiem 125 cm3. Można też wypożyczyć motor. Koszt to 10 dolarów za dzień. Odwiedziliśmy też sklep Hindusa. Prowadzi supermarket, w którym można kupić dosłownie wszystko. Obok sklepu powstał punkt zakładów bukmacherskich. Kenijczycy obstawiają tam wyniki meczów futbolowych i psich wyścigów.
Meshack czekał na nas, ugościł nas herbatą. Mieszka w tym samym miejscu od roku. Ma mieszkanie jednopokojowe, latrynę na zewnątrz. Meshack wyjął wielki 4 litrowy pojemnik miodu. Był bardzo gęsty i słodki, z kawałkami plastrów miodu. Pod łóżkiem chłopacy znaleźli wrotkorolkę. Zdziwiliśmy się, gdy Meshack powiedział, że na tym jeździ. Okazało się, że jeździ trzymając ją obiema rękami po podłodze swojego pokoju ćwicząc brzuszki i core stability.

Zabraliśmy Meshacka na wspólny lunch do Nancy. Przygotowała dla nas pyszny lunch. Był i kurczak w warzywach, bardzo smaczny.
Nancy jest przesympatyczna. Bardzo chce nam dogodzić kulinarnie. Zaoferowała się, że zanim wyjedziemy przygotuje dla nas jeszcze tilapię.

Artykuł U Meshacka pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Na dziś zaplanowaliśmy z chłopakami wycieczkę biegową po lesie. Rano pojechaliśmy motorkami pod dom Daniela, gdzie zostawiliśmy swoje rzeczy. Przy okazji grupa mogła zobaczyć jak mieszkają typowi kenijscy biegacze. Daniel wynajmuje jednopokojowe mieszkanie, które zasłonami podzielił na dwa pokoje. Jedna część to sypialnia, druga pokój dzienny. Osobno ma kuchnię, łazienka to latryna stojąca na dworze. Ma mały ogródek, w którym rośnie sukuma i kukurydza.

Zostawiliśmy cieplejsze ubrania, które założyliśmy na czas przejazdu motorkami i ruszyliśmy na trening. Kilkaset metrów biegliśmy po asfalcie, a po chwili skręciliśmy w stronę lasu. Droga początkowo była mocno kamienista, gdy wbiegliśmy do lasu ścieżki zrobiły się przyjemniejsze. Ada z Sebą pobiegli przodem razem z Danem. Reszta biegła wolniej z Meshakiem. Po drodze mijały nas dwie grupy kenijskich biegaczy, szybko przemknęli obok nas. Trasa dzisiejsza była mocno crossowa. Konkretne podbiegi i zbiegi mocno weszły w nogi. Las zmieniał się, raz był bardzo zielony, z dużymi liściastymi drzewami i lianami, potem wbiegliśmy w las, w którym rosły drzewa o czarnych pniach i z bardzo miękką ścieżką pokrytą igłami, a na końcu zagajnik iglasty z niskimi drzewkami. Fantastyczne miejsce do biegania.kukurydza.

Po 11 km wróciliśmy do domu Dana. Pierwsza grupa już na nas czekała. Na gazie gotował się garnek z kenijskim czajem. Dan pamiętał, że nie wszyscy lubią ten rodzaj herbaty i zaproponował, że zrobi też czarną herbatę – strong tea. Meshack solidnie ją posłodził. Gdy zapytałam ile wsypał łyżek cukru, odparł że nie wie, tak jak zawsze przechylił pojemnik z cukrem i wsypał na oko. Była bardzo słodka.kukurydza.

Gdy chwilę odpoczęliśmy, na motorkach pojechaliśmy do naszego domu. Weszliśmy do Nancy na naleśniki i sok z mango. Pod wieczór przeszliśmy się do restauracji Kipsanga. Mimo, że był piątek tym razem było cicho i pusto. Byliśmy jedynymi gośćmi. Zamówiliśmy chipsy masala, Janek kurczaka, a Michał rybę-tilapię. Seba tradycyjne kenijskie danie, które je się tu na kolację – ugali i managu. Na posiłek czekaliśmy prawie 1,5 godziny. W tym czasie wypiliśmy po zimnym piwku. Do domu wróciliśmy już po ciemku.

Artykuł Leśny cross pochodzi z serwisu parawruch.pl.