Wczoraj postanowiliśmy, że poprosimy Aminę o zorganizowanie prywatnego samochodu na nasz dzisiejszy przejazd na lotnisko w Ukundzie. Podróż matatu jest bardzo męcząca, a czeka nas ponad doba w podróży do Poznania.

Wczoraj po południu do Blue Monkey przyjechali nowi turyści. Wśród nich dziewczyna z Polski z Anglikiem, którzy obecnie mieszkają i pracują w Szwecji. Przy kolacji podzieliliśmy się nawzajem wrażeniami z naszych pobytów w Afryce. Rano po śniadaniu płynęli na snorkeling z Feisalem. My pożegnaliśmy się ze wszystkimi z nadzieją, że jeszcze kiedyś tu wrócimy. Łódką przepłynęliśmy do Shimoni. Nasz kierowca, Abu już na nas czekał. Co za komfort podróży. Mała Toyota, ale z klimą i przyjemną tanzańską muzyką w tle. Opuszczaliśmy dziś Shimoni w deszczu. Początkowe 15 km prowadzi lokalną, dirty road. Pokonanie tego kawałka zajęło nam ponad pół godziny. To mówi wszystko o standardzie tej drogi. Potem był już asfalt. Wyjechaliśmy z Wasini wcześniej, by jeszcze zahaczyć o słynne nadmorskie miasteczko, Diani Beach, słynące z przepięknych plaż. Chcieliśmy je zobaczyć. Najpierw zrobiliśmy szybkie zakupy, kupiliśmy kilka kilogramów mąki, na chappatti i mandazi. Teraz tylko muszę poprosić kogoś z kenijskich przyjaciół o przepis i może będzie to jedna z potraw na naszym wigilijnym stole.

Diani to bardzo popularny nadmorski kurort. Wzdłuż wybrzeża znajdują się luksusowe hotele, przygotowane pod europejskich turystów. W głębi lądu, przy głównej ulicy mnóstwo jest sklepów, barów, punktów usługowych. Podobno puste w południe plaże wypełniają się do pełna turystami popołudniami, wieczorami. Wtedy w barach są dyskoteki i beach boysi mają swój utarg, oferując pamiątki i swoje usługi.

Amina poleciła nam „40 thieves bar” nawiązujący do słynnego Ali Baby i jego rozbojników. Znajduje się na samej plaży. Nie mogliśmy się nacieszyć tymi widokami. Ciągnąca się kilometrami, biała, piaszczysta, szeroka plaża. Pusta, z palmami kokosowymi. Woda we wszystkich kolorach błękitu, turkusu, zieleni. Można było iść z dobry kilometr w głąb morza, tak było płytko. Woda równie gorąca jak w Wasini i Lamu.
Zdziwiły mnie pustki na plaży. W internecie wszyscy piszą o nachalnych beach boysach, którzy każdemu turyście próbują wcisnąć wszystko co się da, czym uprzykrzają nadmorski odpoczynek. Tu zaczepiły nas raptem dwie osoby. Jeden chłopak z kokosami i kobieta sprzedająca kolorowe chusty, sukienki. Uwielbiam te kolory, ale w Polsce długo bym ich nie założyła… Na plaży leżały też dwa osiodłane wielbłądy.

Po pamiątkowej sesji zdjęciowej usiedliśmy w barze. Zamówiliśmy piwa, sok i pizze z owocami morza. Zaprosiliśmy Abiego, by do nas dołączył. Mieliśmy około godziny, lot był dopiero o 15:30. Koło 13 Abu powiedział, że musimy się zbierać. Obawiał się korków na drodze i wspomniał też coś o kolejce do przeprawy promowej. Yacool zdziwił się, że mają tu prom, ja nie zareagowałam, ale próbowałam sobie przypomnieć czy gdzieś na mapie widziałam tu jakaś rzekę. Ruszyliśmy, ale jechaliśmy dość długo, Amina wspomniała, że to maksymalnie kwadrans z plaży w Diani. Ten prom nie dawał mi spokoju. Zapytałam yacoola czy Abu wie na które lotnisko ma nas zawieźć. Yacool zapytał Abiego czy przypadkiem nie wiezie nas do Mombassy. Abu potwierdził, że tak. Aaa! Ale my mieliśmy lot z Ukundy/ Diani. Abu się przestraszył. Zawrócił auto, a my zaczęliśmy się śmiać, że o mały włos a wylądowalibyśmy o 70 km od naszego lotniska. Po niecałej pół godzinie byliśmy na miejscu. Lotnisko w Ukundzie, to jeden pas startowy. Na moje oko nie ma więcej niż kilometr długości. Na szczęście lecimy małym samolotem. Przyglądałam się jak startował jeden samolot, wynosił się w powietrze na samym końcu pasa…

Z dwudziestu minutowym opóźnieniem przyleciał i nasz samolot. Byliśmy zawiedzeni, bo oczekiwaliśmy małej awionetki, która leciałaby niżej nad czarnym lądem. Nasz bombardier wzniósł się ponad poziom chmur. Było ich dużo i widoczność była kiepska. Ale szczyt Kili górował nawet nad chmurami. Trudno mi uwierzyć, że miesiąc temu byliśmy u jego podnóża.

Przylecieliśmy do Nairobi po 17. Musieliśmy jeszcze przemieścić się między lotniskami. Przylot był na małe lokalne lotnisko Wilson, a wylot mamy z międzynarodowego lotniska imienia Jomo Kenyaty. Zanim wzięliśmy taxi usiedliśmy jeszcze na kubek herbaty i chappatti w lokalnej knajpie. W tv leciał durny, wrzaskliwy serial, chyba wenezuelski z angielskim dubbingiem. W Keellu dziewczyny z obsługi zawsze go oglądały. Oboje stwierdziliśmy, że znowu jest głośno. W Lamu i na Wasini nie mieliśmy w pokoju tv. Zwłaszcza na Wasini była całkowita cisza, nie licząc głośnej przyrody, ptaków, cykad. Pod ścianą stoi udekorowana choinka. Jest oczywiście sztuczna i wygląda dość biednie, ale przypomina o nadchodzących świętach. Ponoć w Polsce leży już śnieg. Masakra…

Siedzimy w knajpie na lotnisku w Nairobi. Zakładamy powoli długie rękawy. Tu jest o kilkanaście stopni chłodniej niż na wybrzeżu. Przechodzimy powolną aklimatyzację do polskich warunków. Boimy się tej terapii szokowej, zimna i braku słońca. Yacool się drapie, skóra mu zaczęła schodzić. Po północy mamy lot do Londynu, potem do Berlina i busem do Poznania. Za 20 godzin będziemy w domu. Z wiozącym nas dziś na lotnisko taksówkarzem śmialiśmy się, że tyle czasu zajęła nam droga z Iten do Tanzanii, dystans mniej więcej dziesięć razy krótszy. Mam nadzieję, że ta podróż będzie mniej męcząca.

Kończymy trzeci sezon „Rudej w Kenii”. Pozostała jeszcze obróbka materiału filmowego. Ale to już dłubanina na długie, zimowe wieczory. Do kolejnego razu! 

Artykuł Diani Beach, niebiańskie plaże, ocean i wielblądy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Poprosiliśmy Aminę, by przygotowała nam herbatę na 7 rano. Ze śniadań tu nie korzystamy, są zbyt europejskie, jajka, dżem, chleb. Zamiast tego jemy owoce.  Skórki mamy rzucać „za siebie”, korzystają na tym małpy i kozy.

Chcieliśmy dziś przejść na drugą stronę wyspy i przez las mangrowy dotrzeć nad ocean. Nasza chatka znajduje się po stronie północnej, z widokiem na wodę i przeciwległy stały ląd. Planowaliśmy wrócić ze spaceru przed południem, aby posnurkować jeszcze zanim przypływ będzie zbyt duży. Wzięliśmy z naszej amfory chłodną butelkę wody i ruszyliśmy w kierunku wioski. Przy pierwszym dużym baobabie skręciliśmy na południe. Tę trasę już znaliśmy z poprzedniego dnia. Przeszliśmy przez małą wioskę rybacką i po kwadransie wyszliśmy na piaszczysty pas oddzielający ją od namorzyn. Znaleźliśmy ścieżkę, która wiodła przez las mangrowy. Spod naszych nóg uciekały tysiące małych krabików. Poszliśmy ścieżką w kierunku oceanu, ale niestety i dziś po przejściu około 100 metrów poziom wody był dość wysoki i zaczęliśmy grzęznąć w błocie. Zawróciliśmy. Za jakiś czas ukazała się kolejna ścieżka, podjęliśmy drugą próbę, ale i tym razem to samo, błoto i woda o średnim zapachu. Odpuściliśmy.  Idąc dalej piaszczystym skrajem wyspy doszliśmy do zatoczki. Była akurat pora odpływu, woda cofnęła się o dobry kilometr. Na brzegu były wyrzucone przez wodę śmieci, butelki, plastikowe pojemniki, klapki i inne. Podobno to wszystko przypływa tu z Zanzibaru. Lokalne kobiety znając pory przypływów specjalnie się tu gromadzą i niczym na rynku robią „zakupy”.

Poszliśmy w kierunku morza. Przed nami z połowów wracały lokalne kobiety. Niosły ze sobą patyki, którymi łowiły ryby. Zatrzymały się koło nas i zaczęły je czyścić. Miały ośmiorniczkę i morskie ogórki, które przekłuwały patykiem wyciskając z nich wnętrzności. Zagadywały nas w suahili, nic nie rozumieliśmy. Znały jedno słowo po angielsku, money, w suahili – pesa. Chciały pieniędzy za zrobione im zdjęcie. Yacool zachwycał się ich gibkością bioder, gdy tak w przysiadzie patroszyły morskie zdobycze.  Na horyzoncie było widać jakąś formację porośniętą roślinnością. Wyglądała jak stary wrak statku. Musimy o nią zapytać Feisala.

Słońce zaczynało grzać coraz mocniej. Zeszliśmy z plaży i poszliśmy ścieżką w kierunku drugiej na wyspie większej wioski. Przed wejściem do niej grupka kobiet robiła pranie. Za kolejnego dolara pozwoliły się sfotografować. Założyły nawet na głowę kolorowe chusty, by ładniej wyglądać.  W wiosce panował spokój i cisza. Na ganku jednego z domów kobieta wyplatała kapelusze. Kupiłam jeden od niej, by schować głowę przed słońcem. Dopadła nas grupka dzieciaków, mają teraz wakacje i większość z nich bawi się nad wodą. Minęliśmy budynek szkoły. Na jednej ze ścian była narysowana mapa świata. Yacool pokazał na niej chłopcom skąd przyjechaliśmy.
Byliśmy dość mocno zmęczeni upałem, chcieliśmy znaleźć łódkę, którą moglibyśmy wrócić do domu. Podszedł do nas jakiś młody chłopak i zaproponował pomoc. Jako, że był odpływ musieliśmy wyjść poza mieliznę, by na nią wejść. Po 10 minutach byliśmy przy naszej przystani. Płynąc wzdłuż brzegu wyspy podziwialiśmy wielkie baobaby, bezlistne o tej porze roku. Amina mówiła nam, że mają liście jedynie przez 3 miesiące w roku. Mamy szczęście, bo przyjechaliśmy na Wasini po dość obfitych, rzadkich jak na tą porę roku deszczach. Dzięki temu większość roślinności jest zielona, kwitną krzaki i drzewa.

Przed lunchem poszliśmy popływać. Dzięki niższemu poziomowi wody, bez trudu dopłynęliśmy do koralowców, wśród których żyją kolorowe rybki. Mieliśmy nasz mały prywatny snorkeling, raptem 50 metrów od brzegu i to na pełnym komforcie gruntu pod nogami.

Owocowo warzywny lunch i dalszy relaks. Zrezygnowaliśmy dziś z kajaka, może jutro popływamy. Na kolejnym snorkelingu widzieliśmy skrzydlicę, rybę motyl. Yacool kojarzył, że jest groźna. Później doczytaliśmy, że może nawet zaatakować nurka. Podpływa wtedy szybko i wbija jadowite kolce w ciało przeciwnika.

Wieczorem poszłam do naszej wioski i jedynego w niej małego sklepiku po zamówione owoce. Pan miał dla mnie banany, mango i passion fruits. Skasował mnie po uczciwych kenijskich stawkach więc zamówiłam kolejną dostawę na jutro. Całe zaopatrzenie przywożą tu z lądu, z Shimoni.

Wczoraj zerwała się pode mną nasza ławka. Pękły zużyte plecionki. Wieczorem Feisal przyniósł naprawiony mebel. Chłopak ma talent. Mówi, że nauczył się robić takie ławki patrząc na pracę innych. Dom, w którym mieszkamy też w całości sam zbudował.  Na kolację Amina zaserwowała nam zamówione wegańskie przysmaki. Fajnie, bo codziennie mamy coś innego. Nasi szwedcy sąsiedzi wrócili zachwyceni kolejnym nurkowym dniem, my też myślimy czy jednak nie skorzystać z tej atrakcji. Podczas kolacji rozmawialiśmy jeszcze z Faiselem. Po raz kolejny zaskoczył nas swoimi innowacyjnymi pomysłami. Chłopak jest bardzo bystry i interesujący, ale o tym jutro.

Artykuł Powolne życie na Wasini Island pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Po śniadaniu spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Arnoldem. Przed przejazdem na lotnisko zaszliśmy do naszej ulubionej knajpki See Front Restaurant na kufel soku. Spotkaliśmy się tam z wczorajszymi znajomymi z rejsu, Antonem i Sarą. Anton chciał jeszcze porozmawiać z yacoolem o bieganiu. Potem razem poszliśmy na przystań, skąd łódką popłynęliśmy na przeciwległą wyspę Manda, gdzie jest lotnisko.

Nasz samolot przyleciał o czasie, ich spóźnił się pół godziny. Hiszpanie lecieli jeszcze do Nairobi, skąd wybierali się na trzydniowe safari po Masai Mara. W sumie spędzili w Kenii dwa tygodnie wakacji, z tego kilka dni na tanzańskim Zanzibarze. Byli nim rozczarowani. Stwierdzili, że jest bardzo komercyjny, pełen drogich hoteli i europejskich, głównie włoskich turystów. Jak ma się dużo kasy do wydania, to fajne miejsce. Jak podróżuje się bardziej budżetowo, to niestety nie zazna się wielu przyjemności i nie skorzysta w pełni z tego miejsca. W porównaniu z Zanzibarem Lamu bardziej im się podobało. Na pewno każdy bez względu na budżet jakim dysponuje znajdzie tu ciekawe opcje dla siebie. Lamu jest też bardziej autentyczne i pełne folkloru. Cieszę się tym bardziej, że ostatecznie na to miejsce się zdecydowaliśmy. Kto wie jak długo jeszcze takim pozostanie. Dzieciaki siedzą już z nosami w komórkach. Nawet szczelnie okryte burkami kobiety chodzą z tabletami i robią sobie selfi.

Samolotem przelecieliśmy z Lamu do Mombassy. Lot trwał raptem 45 minut. Widoki na piaszczyste plaże ciągnące się kilometrami. W Mombassie na lotnisku podszedł do nas kierowca taxi i zaproponował swe usługi. Chcieliśmy wymienić gdzieś po dobrym kursie pieniądze, bo na lotnisku był bardzo kiepski przelicznik. Taksówkarz nazywał się Johnton. Pochodził z Kisumu. Jak dowiedział się, że rok temu jedliśmy rybę nad Jeziorem Wiktorii był zachwycony. Jak jeszcze użyliśmy paru słów w suahili, byliśmy już swojaki.

Johnton zawiózł nas do centrum, gdzie nie wychodząc z auta wymieniliśmy dolary. Zrobiliśmy też sobie pamiątkową fotkę pod symbolicznymi kłami. Dalej przejechaliśmy na prom, który miał nas przewieźć z wyspy na stały ląd, do Likoni. Między dwoma brzegami kursują w sumie trzy promy. Dla pieszych są one bezpłatne, auta osobowe płacą dolara za przejazd w jedną stronę. Staliśmy z dobre pół godziny w kolejce, zanim wjechaliśmy na prom. W między czasie patrzyliśmy jak dobijał i odpływał prom przewożący jedynie ludzi. Na jego pokład weszło około tysiąc osób. W końcu i my wjechaliśmy na prom. Przeprawa trwała niecałe 10 minut. Oficjalnie jest zakaz filmowania i robienia zdjęć. Yacool z ukrycia trochę ponagrywał, ja pstryknęłem parę fotek.

Zaraz koło przystani na drugim brzegu znajdowała się stacja matatu skąd odchodziły autobusy do Shimoni. Tam mieliśmy dojechać. Szybko znaleźliśmy właściwy autobus, różowy, z osobną kabiną kierowcy. Zaskoczyła nas niska cena przejazdu, 250 ksh, czyli 2,5 dolara od osoby. Autobus zapełnił wszystkie miejsca i ruszyliśmy. Za oknem płaski krajobraz. Momentami pola przypominały zupełnie polskie pejzaże. Jedynie palmy kokosowe i niekiedy bananowce nie pasowały do polskiego obrazka. Widzieliśmy plantacje trzciny cukrowej i fabrykę cukru.
Mijane domy w większości miały drewniane szkielety, uszczelnione gliną i dachy uplecione z liści palmowych. Po około 1,5 h jazdy skończył się asfalt. Następnie jechaliśmy czerwoną, wyboistą drogą. Odcinek 15 km pokonaliśmy w godzinę. Czułam, że mam obite plecy i wszystkie wnętrzności od tych wybojów. Byłam zlana potem, było bardzo gorąco i duszno. W myślach powtarzałam sobie, że nie będę więcej planować żadnych wycieczek poza Iten. Chłopak w busie, pełniący rolę nawoływacza pasażerów widząc moje zmęczenie kilka razy z uśmiechem wołał do mnie „hakuna matatu my friend”. Na szczęście przed osiągnięciem punktu krytycznego moich możliwości dotarliśmy na miejsce.

Shimoni to mała wioska na końcu kenijskiego świata. Po wyjściu z busa podszedł do nas lokalny, uśmiechnięty mężczyzna. Zapytał czy jestem Agata. Nazywał się Feisal i był naszym gospodarzem. Kupiliśmy szybko trochę owoców na straganie i poszliśmy za nim na przystań. Feisal zabrał nas swoją łodzią na przeciwległą wyspę Wasini. Ponieważ był niski poziom wody zacumował około 100 metrów od brzegu. Wzięliśmy plecaki i zeskoczyliśmy do wody. Brodząc po kolana w ciepłej wodzie poszliśmy na brzeg. Czekała tam już na nas jego europejska żona, Amina. Zaprowadziła nas do naszego domku. Miejsce to nazywa się Blue Monkey Cottage. Nazwa pochodzi od małp, które są tu częstymi gośćmi. Domek schowany jest w buszu, ma duży taras, łoże z moskitierą z widokiem na górujący nad resztą roślinności baobab. Na wyspie nie ma słodkiej wody. Mieszkańcy gromadzą ją w zbiornikach. Wodę należy oszczędzać. Wnętrze domku ma lokalne akcenty, muszle wkomponowane w ściany łazienki, konary mangrowca niczym obrazy zdobią ściany.

Kolację zjedliśmy już po zmroku. Tu robi się ciemno ok 18:30. Amina zaserwowała nam lokalne wegetariańskie specjały, typowe dla kuchni suahili. Był ryż gotowany na mleku kokosowym, chappatti i przepysznie doprawione duszone warzywa. Jeśli dobrze zrozumiałam były tam też wodorosty z mangrowego lasu.
Nasz gospodarz – Feisal mówi w sześciu językach! Opanował suahili, angielski, francuski, niemiecki, holenderski, arabski, a nawet polski. Yacool zauważył, że jest bardzo szczupły i mógłby biegać. Ale ten sport nie jest jego mocną stroną, jest pasjonatem sportów wodnych, żeglowania i nurkowania.

Dochodzi 20, leżymy i wsłuchujemy się w dźwięki przyrody. Szum oceanu, cykady. W oknach mamy tylko moskitiery. W pobliżu słychać jak coś przedziera się przez krzaki. Może to blue monkey? Jutro sprawdzimy.

Artykuł Podróż na Wasini Island pochodzi z serwisu parawruch.pl.