Do Seby mam jakąś godzinkę jazdy rowerem, czyli coś koło 35km. Jeżdżę tak sobie ostatnio polami i wioskami na nasze treningi, przy okazji zwiedzając okolicę. Któregoś dnia z ciekawości sprawdziłem jak to wygląda na mapie i wyszło 36,7km. Hmmm, no ok. Google nigdy nie kłamie jak wiadomo, a więc moje coś koło 35km wymaga kalibracji. Z drugiej strony jak na rower, zwłaszcza ze wspomaganiem elektrycznym, to da się z tym żyć. Nie takie błędy człowiek popełniał, żeby zaraz wpadać w tryb paniki, cytując klasyka. Jak się jednak okaże, ten błąd ma swoje wymierne konsekwencje. Ale o tym później.

Najnowszy artykuł Filipa o pomiarach biomechanicznych podczas treningu przeciążeniowego pokazuje, że ciągnięcie zawodnika rowerem istotnie zmienia ruch, co jest rejestrowane przez akcelerometry. Wyniki dotyczą czujników mocowanych nad kostkami. Dla pomiarów z czujnika na miednicy będzie odrębny artykuł. Natomiast odnośnie tytułowego pytania „Jak poprawić wyniki biegacza za pomocą roweru?”, to jest ono raczej klikbajtowe, ponieważ przyjdzie nam jeszcze poczekać z odpowiedzią. Rozwinę ten temat w innym wpisie.

Jest to pierwsze tego typu badanie i jak zwykle przyjmuję postawę sceptyczną w stosunku do ewentualnego wyciągania wniosków. Przede wszystkim można zauważyć, że Filip nie wypracował jeszcze spójnej i konsekwentnie realizowanej metodologii pomiarów i ich prezentacji, co jest naturalną sprawą w przypadku pionierskich badań. Dlatego też trudno jest porównywać wyniki, jak choćby z przykładowego wpisu o asymetrii pracy nóg Sebastiana.

Film prezentuje fragmenty przebiegu treningu przeciążeniowego, podczas którego założyliśmy stałą prędkość biegu na poziomie 24km/h, co daje tempo 2:30/km. Z takim tempem zawodnik był ciągnięty rowerem na odcinkach około 400-metrowych. W tym samym tempie biegał też bez wspomagania. Celem było zebranie danych z akcelerometrów do analiz porównawczych. Liczyła się więc precyzja w nadawaniu stałego tempa pracy, za co odpowiadał tempomat i dla bezpieczeństwa ustawienie limitu prędkości dokładnie na poziomie 24km/h. W teorii wszystko było dopięte. W praktyce wyszło bardzo dobrze. Sprzęt nie zawiódł. Zawiódł jak zwykle człowiek, czyli ja.

Tak więc po treningu jadę sobie zadowolony z jego przebiegu i mam do domu coś koło 35km. Pogoda, słoneczko, ebajk jedzie bezszelestnie. Super. Nagle przelatuje myśl. No ale przecież jak mam nieskalibrowany licznik, to przecież nie biegaliśmy na treningu tempem 2:30. Jakim więc tempem biegaliśmy? Znika słońce, pogoda i śpiewające ptaki, bo włączam kalkulator.

36,7/35,3=1,03966006. Ok. Co dalej? No to by trzeba było chyba teraz pomnożyć razy 24km/h. Czyli równa się 24,9518414km/h. Czyli 60/24,9518414=2,40463215. Czyli to daje tempo 2:24/km. Czyli… dobrze, że Seba o tym nie wiedział… 😉

Artykuł Pomiary biomechaniki biegu (5) pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzisiaj Sebastian biegał w metaspidach od asiksa i alfach od najka. Był to test porównawczy obu modeli na karbonie. Cały czas na nogach miał przyczepione prototypowe akcelerometry od Filipa. Przejrzałem wstępne dane i wychodzą bardzo ciekawe rzeczy. Nie będę przytaczał wyników, bo Filip jest w trakcie ich opracowywania. Podam tylko kilka przykładów jak można wykorzystać prototypowe urządzenie pomiarowe do analizy zmian techniki biegu podczas biegania w różnych butach.

Fragment badania był zrobiony w tempie około 3:10
Zmierzono:
– przeciążenia pionowe
– stopień (zakres) pronacji
– przyspieszenia (dynamika) pronacji
– gct
– kadencję
– długość kroku
– kierunek i dynamikę wybicia rozłożone na składową pionową i poziomą
oraz inne elementy zarówno geometrii wahadeł jak i wartości ich przyspieszeń.

Praktycznie każdy moment biegu, a więc każdą część łańcucha kinematycznego nogi można opisać w kategoriach stopnia wychylenia, prędkości i przyspieszenia. I co istotne – w różnych butach różnie wychodzi. W takich badaniach już nie ma miejsca na „efekt łał!” jak to możecie zobaczyć tutaj. Łał można już obiektywnie zmierzyć. Potencjał jaki kryje się za tego typu pomiarami jest ogromny. W moim przypadku będzie to oczywiście rozwój metod analitycznych w aspekcie wyczynowym, a więc ściąganie danych od Kenijczyków i porównania z zawodnikami, których prowadzę. Natomiast dla większości amatorów to może być nowy wymiar hakowania własnego biegu, a także potencjalna możliwość parametryzacji wygody i dopasowania butów biegowych do indywidualnego odbiorcy w celu poprawy jego wyników sportowych. Technologiczny doping? Jasne, ale od teraz z dużo większą kontrolą tego co chcemy uzyskać. Czyste dane, wolne od marketingowej ściemy.  Przed nami sporo pracy, żeby te dane zbierać, ale same dane to za mało. Trzeba jeszcze nauczyć się poprawnie je interpretować.

Na koniec jeszcze uwaga Filipa, który widząc wartości danych od Seby, naturalnie zaczął porównywać je do wartości danych ze swojego biegu: „nie wiedziałem, że tak w ogóle można…”

FORUM DYSKUSYJNE

Artykuł Pomiary techniki biegu (2) – „nie wiedziałem, że tak w ogóle można” pochodzi z serwisu parawruch.pl.