Dzień 5 – 9.12
Dziś opuszczamy Icod i na kolejne trzy noce przenosiny się w pobliże La Orotava i Puerto de la Cruz. Postanowiliśmy więc pokręcić się jeszcze trochę po zachodniej części wyspy. Zdecydowanie te zakątki Teneryfy póki co podobają nam się najbardziej. Do eksploracji pozostał jeszcze las Anaga na północy.

Maciek, gospodarz naszego guesthouse polecił nam szlak wokół krateru Chinyero. Teren ten znajduje się w zalesionym obszarze „Corona forestal”, który mieliśmy i tak zamiar zbadać pod kątem możliwości biegowych. Spacer przerodził się w dłuższy trekking. Większość czasu faktycznie szliśmy miękkimi leśnymi ścieżkami idealnymi do biegu. Maszerowaliśmy od 1000-1400 m n.p.m. Obeszliśmy cały krater dookoła, część po olbrzymim polu zastygłej lawy.

Później zamierzaliśmy pojechać na obiad do naszego ulubionego Garachico. Ale po drodze zobaczyłam drogowskaz na Buenavista del Norte i przypomniałam sobie, że to miejsce też chciałam zobaczyć. Stamtąd z kolei jest już niedaleko na koniec wyspy, do punktu widokowego Mirador Punta de Teno, ale nie dotarliśmy tam. Zawróciliśmy, gdy kątem oka zobaczyliśmy olbrzymie fale rozbijające się o brzeg oceanu. Postanowiliśmy na chwilę podjechać nad ocean, a że na miejscu widoki nas oczarowały to już tam zostaliśmy do zachodu słońca. Przespacerowaliśmy się brzegiem oceanu, mijając pole golfowe i podziwiając siłę żywiołu. Potem usiedliśmy w restauracji, zamówiliśmy paellę i chłonęliśmy atmosferę miejsca…

Chętnie bym tam jeszcze wróciła, ale jutro w planach kolejny aktywny dzień i pewnie już nam dnia nie starczy. Teraz leżymy w łóżku, z którego rozpościera się widok na światła Puerto de la Cruz i Orotavy. Jestem bardzo ciekawa tego widoku o poranku, bo z perspektywy nocy trudno ocenić jego skalę.

Artykuł Teneryfa – trekking wokół wulkanu Chinyero i kawka nad oceanem pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzień 3 – 7.12
Od rana nad wyspą krążyła burza i obfity deszcz. Nieśpiesznie więc czekaliśmy na okienko pogodowe, bo w planach mieliśmy dziś spacer w chmurach, ale nie w deszczu. Mimo to, szkoda nam było dnia na siedzenie w domu. Ubraliśmy więc kurtki i ruszyliśmy w teren. Zaczęliśmy od naszej miejscowości Icod de Vinos, gdzie w centrum znajduje się słynne „Drago Milenario”. Jest to 16 metrowy gigant, drzewo smocze, z koroną o rozpiętości 12m. Yacool ma ostatnio fazę ogrodniczą i chce mieć zdjęcie przy każdym drzewie… Deszcz raz padał rzęsiście, raz siąpił ruszyliśmy więc dalej wzdłuż wybrzeża. Postanowiliśmy jechać w poszukiwaniu słońca, bo podobno na Teneryfie zawsze gdzieś ono świeci.

Dojechaliśmy do Puerto de la Cruz. Z trudem znaleźliśmy miejsce do zaparkowania i ruszyliśmy w poszukiwaniu czegoś co nam się spodoba. No i były kolejne kwitnące krzaki, kaktusy i gigantyczne fikusy, i kolejna yacoolowa sesja 😉 i wtedy lunął deszcz. Podbiegliśmy schować się pod parasolami pierwszej napotkanej knajpy. Fajnie trafiliśmy, pyszne jedzenie, widok na zmagających się z falami mimo deszczu surferów, czarną plażę i góry za plecami, które momentami wychodziły zza chmur. W końcu wyszło i słońce, przenieśliśmy się więc na czarny piasek. Ponieważ góry coraz bardziej wyłaniały się zza chmur, korciło mnie, by zrealizować pierwotny plan, czyli wybrać się na spacer szlakiem w chmurach.

Droga na punkt widokowy „Alto de Guamaso” była niczym koszmar z moich snów. Ruszyliśmy znad poziomu morza i pierwsze 1000 m jechaliśmy pionowo w górę, wąskimi uliczkami. Stopień nachylenia 28%. Potem okazało się, że to nawigacja znalazła nam najkrótszą drogę … W życiu tak się nie bałam. Trzymałam się kurczowo deski rozdzielczej, a yacool się śmiał, że próbuję dociążyć przód auta. Autentycznie miałam wrażenie, że zaraz auto wywróci się na dach… Później wjechaliśmy na główniejszą drogę, która zakosami i już łagodniejszym nachyleniem doprowadziła nas pod wulkan Teide, na wysokość 2000 m npm.

Byliśmy jedynymi osobami na szlaku. Ścieżka była świetna, prowadziła wokół góry, z widokami na ocean i leżące w dole miasta. I faktycznie szliśmy w chmurach, a nawet momentami sobie nią truchtaliśmy. Zatoczyliśmy pętlę i stwierdziliśmy, że trasa świetnie nadawałaby się na trening. Nie mogłam tego nie przetestować. Zrzuciłam więc kilka warstw ciuchów i zrobiłam drugie kółko truchtem. Bardzo mi się podobało, choć bieganie na tej wysokości jest wymagające, niemal jak w Iten. Jak nam czasu wystarczy to może przyjedziemy tu jeszcze powtórzyć trening. Do domu wracaliśmy już w ciemnościach. Szkoda, że słońce tak szybko tu teraz zachodzi, o 18:30 jest już noc.

Artykuł Teneryfa – czarne plaże i szlak w chmurach pochodzi z serwisu parawruch.pl.