Wczoraj postanowiliśmy, że poprosimy Aminę o zorganizowanie prywatnego samochodu na nasz dzisiejszy przejazd na lotnisko w Ukundzie. Podróż matatu jest bardzo męcząca, a czeka nas ponad doba w podróży do Poznania.

Wczoraj po południu do Blue Monkey przyjechali nowi turyści. Wśród nich dziewczyna z Polski z Anglikiem, którzy obecnie mieszkają i pracują w Szwecji. Przy kolacji podzieliliśmy się nawzajem wrażeniami z naszych pobytów w Afryce. Rano po śniadaniu płynęli na snorkeling z Feisalem. My pożegnaliśmy się ze wszystkimi z nadzieją, że jeszcze kiedyś tu wrócimy. Łódką przepłynęliśmy do Shimoni. Nasz kierowca, Abu już na nas czekał. Co za komfort podróży. Mała Toyota, ale z klimą i przyjemną tanzańską muzyką w tle. Opuszczaliśmy dziś Shimoni w deszczu. Początkowe 15 km prowadzi lokalną, dirty road. Pokonanie tego kawałka zajęło nam ponad pół godziny. To mówi wszystko o standardzie tej drogi. Potem był już asfalt. Wyjechaliśmy z Wasini wcześniej, by jeszcze zahaczyć o słynne nadmorskie miasteczko, Diani Beach, słynące z przepięknych plaż. Chcieliśmy je zobaczyć. Najpierw zrobiliśmy szybkie zakupy, kupiliśmy kilka kilogramów mąki, na chappatti i mandazi. Teraz tylko muszę poprosić kogoś z kenijskich przyjaciół o przepis i może będzie to jedna z potraw na naszym wigilijnym stole.

Diani to bardzo popularny nadmorski kurort. Wzdłuż wybrzeża znajdują się luksusowe hotele, przygotowane pod europejskich turystów. W głębi lądu, przy głównej ulicy mnóstwo jest sklepów, barów, punktów usługowych. Podobno puste w południe plaże wypełniają się do pełna turystami popołudniami, wieczorami. Wtedy w barach są dyskoteki i beach boysi mają swój utarg, oferując pamiątki i swoje usługi.

Amina poleciła nam „40 thieves bar” nawiązujący do słynnego Ali Baby i jego rozbojników. Znajduje się na samej plaży. Nie mogliśmy się nacieszyć tymi widokami. Ciągnąca się kilometrami, biała, piaszczysta, szeroka plaża. Pusta, z palmami kokosowymi. Woda we wszystkich kolorach błękitu, turkusu, zieleni. Można było iść z dobry kilometr w głąb morza, tak było płytko. Woda równie gorąca jak w Wasini i Lamu.
Zdziwiły mnie pustki na plaży. W internecie wszyscy piszą o nachalnych beach boysach, którzy każdemu turyście próbują wcisnąć wszystko co się da, czym uprzykrzają nadmorski odpoczynek. Tu zaczepiły nas raptem dwie osoby. Jeden chłopak z kokosami i kobieta sprzedająca kolorowe chusty, sukienki. Uwielbiam te kolory, ale w Polsce długo bym ich nie założyła… Na plaży leżały też dwa osiodłane wielbłądy.

Po pamiątkowej sesji zdjęciowej usiedliśmy w barze. Zamówiliśmy piwa, sok i pizze z owocami morza. Zaprosiliśmy Abiego, by do nas dołączył. Mieliśmy około godziny, lot był dopiero o 15:30. Koło 13 Abu powiedział, że musimy się zbierać. Obawiał się korków na drodze i wspomniał też coś o kolejce do przeprawy promowej. Yacool zdziwił się, że mają tu prom, ja nie zareagowałam, ale próbowałam sobie przypomnieć czy gdzieś na mapie widziałam tu jakaś rzekę. Ruszyliśmy, ale jechaliśmy dość długo, Amina wspomniała, że to maksymalnie kwadrans z plaży w Diani. Ten prom nie dawał mi spokoju. Zapytałam yacoola czy Abu wie na które lotnisko ma nas zawieźć. Yacool zapytał Abiego czy przypadkiem nie wiezie nas do Mombassy. Abu potwierdził, że tak. Aaa! Ale my mieliśmy lot z Ukundy/ Diani. Abu się przestraszył. Zawrócił auto, a my zaczęliśmy się śmiać, że o mały włos a wylądowalibyśmy o 70 km od naszego lotniska. Po niecałej pół godzinie byliśmy na miejscu. Lotnisko w Ukundzie, to jeden pas startowy. Na moje oko nie ma więcej niż kilometr długości. Na szczęście lecimy małym samolotem. Przyglądałam się jak startował jeden samolot, wynosił się w powietrze na samym końcu pasa…

Z dwudziestu minutowym opóźnieniem przyleciał i nasz samolot. Byliśmy zawiedzeni, bo oczekiwaliśmy małej awionetki, która leciałaby niżej nad czarnym lądem. Nasz bombardier wzniósł się ponad poziom chmur. Było ich dużo i widoczność była kiepska. Ale szczyt Kili górował nawet nad chmurami. Trudno mi uwierzyć, że miesiąc temu byliśmy u jego podnóża.

Przylecieliśmy do Nairobi po 17. Musieliśmy jeszcze przemieścić się między lotniskami. Przylot był na małe lokalne lotnisko Wilson, a wylot mamy z międzynarodowego lotniska imienia Jomo Kenyaty. Zanim wzięliśmy taxi usiedliśmy jeszcze na kubek herbaty i chappatti w lokalnej knajpie. W tv leciał durny, wrzaskliwy serial, chyba wenezuelski z angielskim dubbingiem. W Keellu dziewczyny z obsługi zawsze go oglądały. Oboje stwierdziliśmy, że znowu jest głośno. W Lamu i na Wasini nie mieliśmy w pokoju tv. Zwłaszcza na Wasini była całkowita cisza, nie licząc głośnej przyrody, ptaków, cykad. Pod ścianą stoi udekorowana choinka. Jest oczywiście sztuczna i wygląda dość biednie, ale przypomina o nadchodzących świętach. Ponoć w Polsce leży już śnieg. Masakra…

Siedzimy w knajpie na lotnisku w Nairobi. Zakładamy powoli długie rękawy. Tu jest o kilkanaście stopni chłodniej niż na wybrzeżu. Przechodzimy powolną aklimatyzację do polskich warunków. Boimy się tej terapii szokowej, zimna i braku słońca. Yacool się drapie, skóra mu zaczęła schodzić. Po północy mamy lot do Londynu, potem do Berlina i busem do Poznania. Za 20 godzin będziemy w domu. Z wiozącym nas dziś na lotnisko taksówkarzem śmialiśmy się, że tyle czasu zajęła nam droga z Iten do Tanzanii, dystans mniej więcej dziesięć razy krótszy. Mam nadzieję, że ta podróż będzie mniej męcząca.

Kończymy trzeci sezon „Rudej w Kenii”. Pozostała jeszcze obróbka materiału filmowego. Ale to już dłubanina na długie, zimowe wieczory. Do kolejnego razu! 

Artykuł Diani Beach, niebiańskie plaże, ocean i wielblądy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W nocy temperatura spadła z 31 do 25 stopni i ciężko mi się spało. W naszym domku nie mamy tv, ani Wi-Fi. Na wyspie nie ma instalacji elektrycznej więc żarówki zasilane są panelami słonecznymi. A właściwie jednym panelem, który wystarcza na zasilenie w prąd dwóch wynajmowanych domków i domu właścicieli. Nic dziwnego, słońce świeci tu bardzo mocno od świtu do zachodu, a brak urządzeń elektrycznych pozwala na zgromadzenie w ciągu dnia wystarczającej ilości energii. W pokoju mamy też małą lampkę solarną, którą na dzień wystawiamy na słońce. Po 19, gdy jest już zupełnie ciemno rozświetla nam pokój. Na czytanie jest jednak trochę za ciemno, dlatego chodzimy spać właściwie po kolacji koło 20-21. Na wyspie nie ma też słodkiej wody. Mieszkańcy gromadzą deszczówkę w zbiornikach. Ale wodę każdy tu oszczędza. Za prysznic służy nam 25 litrowe wiadro z zimną wodą i kubek do polewania. W tym upale zimna woda świetnie orzeźwia. Z pewnością pobyt tu może nauczyć oszczędności, zarówno w zużyciu prądu jak i wody. Doskonale pokazuje też, że bez tych rzeczy można się obejść.

Małpy wyczaiły kiedy jemy śniadanie i zawsze wtedy się jedna zjawia, nie wiem czy ta sama czy inna, czekając na skórki po bananach i innych owocach. Myślę, że gdybyśmy tu dłużej pobyli, to byśmy ją na tyle oswoili, że siedziałaby z nami przy stole 

Ranek zaczęliśmy leniwie, leżąc na leżakach i słuchając odgłosów przyrody. Amina powiedziała, że dziś koło 10 będzie najniższy poziom wody. Chcieliśmy to wykorzystać i popłynąć w kierunku skałek koralowych. Udało nam się trafić na miejsce, gdzie było sporo kolorowych rybek, mniejszych i większych. Yacool sfilmował jedną, która atakowała pyszczkiem kamerę, nie pozwalając mu podpłynąć bliżej. Sporo było też dużych jeżowców. Stwierdziliśmy, że poziom wody był wręcz za niski. Trzeba było miejscami uważać, by nie wpaść na rafę. Po 12, gdy poziom wody się podniósł weszliśmy do wody jeszcze raz. Dołączyli do nas nasi szwedcy sąsiedzi. Siedzieliśmy w wodzie ponad godzinę. Woda jest tak ciepła, a oglądanie dna tak ciekawe, że upływającego czasu w ogóle się nie czuje.

Po lunchu mieliśmy iść na kajak, ale fale były tak duże, a my zmęczeni pływaniem, że wizja wiosłowania średnio nam się podobała. W końcu to miały być wakacje, a nie obóz kondycyjny. W zamian za to postanowiliśmy popłynąć na drugi brzeg i przejść się po Shimoni. Podpłynął po nas Feisal, akurat kończył rejs z grupką turystów. Wracali z Kisite Marine Park. My zdecydowaliśmy się popłynąć tam razem z Feisalem jutro.

Shimoni jest bardziej ruchliwe niż Wasini. Tu kończą bieg autobusy i matatu. Jest też sporo chłopaków na motorkach. Dzieciaki biegają po ulicach, dorośli siedzą w barach, albo przed sklepami. Weszliśmy do lokalnej knajpy, „Four Table”, yacool zjadł swoje ulubione chappatti z sukumą, ja sałatkę owocową. W wiosce jest wypożyczalnia gier na PSP2 i PS3! Na straganie dojrzałam jakiś wielki owoc. Chłopak powiedział, że to „jack fruit”. Zaproponował, że może nam sprzedać kawałek na spróbowanie. Po przekrojeniu posmarował owoc olejem roślinnym, by zebrać z niego gumowatą maź. Pestki się wyrzuca, je tylko brzegi, podobne trochę w wyglądzie do ananasa. W smaku trochę jak dawna guma balonowa „donald”, słodki i taki do pogryzienia, nie rozpuszcza się w ustach. Coś nowego.

Feisal też zrobił zakupy i razem wróciliśmy na Wasini. Na łódce płynęła z nami też inna rodzina. Dziewczyna była bratanicą Feisala. W sklepie, w wiosce sprzedaje jego brat, drugi ma plantację kokosową po drugiej stronie wyspy. W sumie jest ich 12 rodzeństwa, w tym pięć sióstr. Śmiałam się ze sklepikarzem, że to ich rodzinna, niemal prywatna wyspa.

W wiosce zwróciłam uwagę na odmalowany na biało budynek z ładnymi drewnianymi konarami w oknach. To też należy do Feisala i to był jego pomysł by zrobić takie okna. Nigdzie indziej takich na wyspie nie widziałam. Odnawia swój stary dom i przeznaczył go na klub dla dzieciaków. Starsi mają klub footbolowy. Ten ma być dla małych dzieci. Feisal chce uczyć dzieci ekologii, edukować je w zakresie nie zanieczyszczania ich wyspy. Rozdaje im worki, by dzieciaki mogły zbierać plastiki. W zamian dostają nagrody, np piłki do gry w nogę. W klubie Feisal chce, by dzieci miały też dostęp do książek, by mogły się uczyć. Swoimi pomysłami i zaangażowaniem Feisal próbuje zarazić dzieciaki, dorośli są oporni, wielu patrzy na niego ze zdziwieniem. Ale dzieci powoli zaczynają rozumieć i reagować. Zwracają na przykład uwagę matce czy ojcu, którzy po wypiciu butelki z wodą wyrzucają ją przez ramię. Tak jak w Lamu Ali, który pracuje nad flipflopową łodzią, tak Feisal na Wasini stara się zmienić podejście i świadomość swoich sąsiadów. W jednym z domków, które tu wynajmuje (Blue Monkey Cottage) ma małą kolekcję książek po polsku, które zostawiają mu polscy turyści, a które on czyta w wolnych chwilach. Bardzo chciałabym tu jeszcze kiedyś przyjechać, może przywieźć jakieś drobiazgi, które mógłby rozdawać dzieciom w klubie jako nagrody za sprzątanie plaż i wioski ze śmieci. Tu dzieci nie mają rozrywek więc to mogłaby być dla nich fajna zabawa i rywalizacja, a każdy otrzymany drobiazg w nagrodę jest dla nich jak skarb.

Tu na wyspie, inaczej niż w Iten nikt nie chodzi głodny. Wody są pełne ryb i innych owoców morza, wystarczy wyjść na spacer. To też powoduje, że ludzie, głównie mężczyźni są leniwi. Całe życie mija im na nic nie robieniu. Domy budują z tego co znajdą na ziemi, żywi ich morze, ciepło jest tu cały rok, nie trzeba ogrzewać, światła elektrycznego nie potrzebują. To jest życie w zgodzie z przyrodą, z cyklem dnia i nocy. Cieszę się bardzo, że mamy okazję tego doświadczać.

Artykuł Shimoni, Jack fruit i Feisal – innowator pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Po śniadaniu spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Arnoldem. Przed przejazdem na lotnisko zaszliśmy do naszej ulubionej knajpki See Front Restaurant na kufel soku. Spotkaliśmy się tam z wczorajszymi znajomymi z rejsu, Antonem i Sarą. Anton chciał jeszcze porozmawiać z yacoolem o bieganiu. Potem razem poszliśmy na przystań, skąd łódką popłynęliśmy na przeciwległą wyspę Manda, gdzie jest lotnisko.

Nasz samolot przyleciał o czasie, ich spóźnił się pół godziny. Hiszpanie lecieli jeszcze do Nairobi, skąd wybierali się na trzydniowe safari po Masai Mara. W sumie spędzili w Kenii dwa tygodnie wakacji, z tego kilka dni na tanzańskim Zanzibarze. Byli nim rozczarowani. Stwierdzili, że jest bardzo komercyjny, pełen drogich hoteli i europejskich, głównie włoskich turystów. Jak ma się dużo kasy do wydania, to fajne miejsce. Jak podróżuje się bardziej budżetowo, to niestety nie zazna się wielu przyjemności i nie skorzysta w pełni z tego miejsca. W porównaniu z Zanzibarem Lamu bardziej im się podobało. Na pewno każdy bez względu na budżet jakim dysponuje znajdzie tu ciekawe opcje dla siebie. Lamu jest też bardziej autentyczne i pełne folkloru. Cieszę się tym bardziej, że ostatecznie na to miejsce się zdecydowaliśmy. Kto wie jak długo jeszcze takim pozostanie. Dzieciaki siedzą już z nosami w komórkach. Nawet szczelnie okryte burkami kobiety chodzą z tabletami i robią sobie selfi.

Samolotem przelecieliśmy z Lamu do Mombassy. Lot trwał raptem 45 minut. Widoki na piaszczyste plaże ciągnące się kilometrami. W Mombassie na lotnisku podszedł do nas kierowca taxi i zaproponował swe usługi. Chcieliśmy wymienić gdzieś po dobrym kursie pieniądze, bo na lotnisku był bardzo kiepski przelicznik. Taksówkarz nazywał się Johnton. Pochodził z Kisumu. Jak dowiedział się, że rok temu jedliśmy rybę nad Jeziorem Wiktorii był zachwycony. Jak jeszcze użyliśmy paru słów w suahili, byliśmy już swojaki.

Johnton zawiózł nas do centrum, gdzie nie wychodząc z auta wymieniliśmy dolary. Zrobiliśmy też sobie pamiątkową fotkę pod symbolicznymi kłami. Dalej przejechaliśmy na prom, który miał nas przewieźć z wyspy na stały ląd, do Likoni. Między dwoma brzegami kursują w sumie trzy promy. Dla pieszych są one bezpłatne, auta osobowe płacą dolara za przejazd w jedną stronę. Staliśmy z dobre pół godziny w kolejce, zanim wjechaliśmy na prom. W między czasie patrzyliśmy jak dobijał i odpływał prom przewożący jedynie ludzi. Na jego pokład weszło około tysiąc osób. W końcu i my wjechaliśmy na prom. Przeprawa trwała niecałe 10 minut. Oficjalnie jest zakaz filmowania i robienia zdjęć. Yacool z ukrycia trochę ponagrywał, ja pstryknęłem parę fotek.

Zaraz koło przystani na drugim brzegu znajdowała się stacja matatu skąd odchodziły autobusy do Shimoni. Tam mieliśmy dojechać. Szybko znaleźliśmy właściwy autobus, różowy, z osobną kabiną kierowcy. Zaskoczyła nas niska cena przejazdu, 250 ksh, czyli 2,5 dolara od osoby. Autobus zapełnił wszystkie miejsca i ruszyliśmy. Za oknem płaski krajobraz. Momentami pola przypominały zupełnie polskie pejzaże. Jedynie palmy kokosowe i niekiedy bananowce nie pasowały do polskiego obrazka. Widzieliśmy plantacje trzciny cukrowej i fabrykę cukru.
Mijane domy w większości miały drewniane szkielety, uszczelnione gliną i dachy uplecione z liści palmowych. Po około 1,5 h jazdy skończył się asfalt. Następnie jechaliśmy czerwoną, wyboistą drogą. Odcinek 15 km pokonaliśmy w godzinę. Czułam, że mam obite plecy i wszystkie wnętrzności od tych wybojów. Byłam zlana potem, było bardzo gorąco i duszno. W myślach powtarzałam sobie, że nie będę więcej planować żadnych wycieczek poza Iten. Chłopak w busie, pełniący rolę nawoływacza pasażerów widząc moje zmęczenie kilka razy z uśmiechem wołał do mnie „hakuna matatu my friend”. Na szczęście przed osiągnięciem punktu krytycznego moich możliwości dotarliśmy na miejsce.

Shimoni to mała wioska na końcu kenijskiego świata. Po wyjściu z busa podszedł do nas lokalny, uśmiechnięty mężczyzna. Zapytał czy jestem Agata. Nazywał się Feisal i był naszym gospodarzem. Kupiliśmy szybko trochę owoców na straganie i poszliśmy za nim na przystań. Feisal zabrał nas swoją łodzią na przeciwległą wyspę Wasini. Ponieważ był niski poziom wody zacumował około 100 metrów od brzegu. Wzięliśmy plecaki i zeskoczyliśmy do wody. Brodząc po kolana w ciepłej wodzie poszliśmy na brzeg. Czekała tam już na nas jego europejska żona, Amina. Zaprowadziła nas do naszego domku. Miejsce to nazywa się Blue Monkey Cottage. Nazwa pochodzi od małp, które są tu częstymi gośćmi. Domek schowany jest w buszu, ma duży taras, łoże z moskitierą z widokiem na górujący nad resztą roślinności baobab. Na wyspie nie ma słodkiej wody. Mieszkańcy gromadzą ją w zbiornikach. Wodę należy oszczędzać. Wnętrze domku ma lokalne akcenty, muszle wkomponowane w ściany łazienki, konary mangrowca niczym obrazy zdobią ściany.

Kolację zjedliśmy już po zmroku. Tu robi się ciemno ok 18:30. Amina zaserwowała nam lokalne wegetariańskie specjały, typowe dla kuchni suahili. Był ryż gotowany na mleku kokosowym, chappatti i przepysznie doprawione duszone warzywa. Jeśli dobrze zrozumiałam były tam też wodorosty z mangrowego lasu.
Nasz gospodarz – Feisal mówi w sześciu językach! Opanował suahili, angielski, francuski, niemiecki, holenderski, arabski, a nawet polski. Yacool zauważył, że jest bardzo szczupły i mógłby biegać. Ale ten sport nie jest jego mocną stroną, jest pasjonatem sportów wodnych, żeglowania i nurkowania.

Dochodzi 20, leżymy i wsłuchujemy się w dźwięki przyrody. Szum oceanu, cykady. W oknach mamy tylko moskitiery. W pobliżu słychać jak coś przedziera się przez krzaki. Może to blue monkey? Jutro sprawdzimy.

Artykuł Podróż na Wasini Island pochodzi z serwisu parawruch.pl.