Pobudka 5.20 rano. Ciemno. Szybka kawa/ herbata, mufinka i jeszcze po ciemku ruszamy jeepami na morning safari w Parku Narodowym Chobe.
W lipcu jest szczyt sezonu na tego typu aktywności co przekłada się na większą ilość turystów i aut u bram parku. Mimo to myślę, że to nadal doświadczenie bardziej prywatne niż w najbardziej popularnych parkach w Kenii czy Tanzanii.
Mieliśmy bardzo fajnego kierowcę/ przewodnika. Jego imię – Nature, zobowiązuje do wykonywanego zawodu 😉
Wschód słońca podczas przemierzania afrykańskiego buszu zawsze robi duże wrażenie. Trafiliśmy na stado lwów, które o świcie jadły słonia. Nasz guide powiedział, że zwierzę padło samo, nie było ofiarą polowania lwów. W zlokalizowaniu lwów pomogły nam stada sępów siedzących na szczytach pobliskich drzew, czekających na swoją kolej.
Widzieliśmy też z bliska szakale, które w ogóle nie zwracały uwagi na nasze auto. Były żyrafy, antylopy i piękne przestrzenie. Polowaliśmy na lamparta, ale udało nam się trafić jedynie na resztki impali, którą pozostawił na drzewie, na później.
Po południu podjechaliśmy do centrum Kasane. Przeszliśmy się po moście Kuzungula, przy którym stykają się granice czterech państw: Zimbabwe, Zambii, Namibii i Botswany. Zrobiliśmy sobie fotki przy wielkim baobabie, a potem udało się znaleźć miejsce, gdzie pani serwowała lody z owoców tego drzewa. Były smaczne, lekko kwaskowe. To nasz ostatni dzień krótkiej wizyty w Botswanie. Jutro lecimy już do RPA.

Artykuł Botswana – safari w Chobe pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W Zimbabwe spędziliśmy dwie noce. W dniu naszego wyjazdu na ulicach Victoria Falls odbywał się festiwal biegowy. Biegacze, bardziej i mniej zaawansowani sportowo, pokonywali różne dystanse – maraton, półmaraton, bieg na 7,5km albo biegli w sztafecie. Startowali też niepełnosprawni na wózkach.
Bardzo żałowałam, że nie wiedziałam o tym wcześniej, bo pewnie byśmy wystartowali choćby dla zabawy. Pakiety startowe rozeszły się kilka miesięcy temu. To jedna z większych imprez w regionie, 18-sta edycja. W sumie startowało 5000 biegaczy z 40 krajów.
Wstaliśmy przed świtem i wyszliśmy na ulice kibicować. Doszliśmy do linii mety, skąd niosła się głośna muzyka. Polana przygotowana była na fetowanie po biegu. Super energia! Poczekaliśmy aż dobiegną najszybsi półmaratończycy i maratończycy i wróciliśmy do hotelu się pakować.
Po śniadaniu ruszyliśmy w kierunku granicy z Botswaną. Procedury wjazdowe poszły szybko. Na specjalnych matach zdezynfekowaliśmy wszystkie nasze buty. To wymóg obu krajów, by zapobiegać chorobie bydła.
Przy tablicy z napisem „witamy w Botswanie” powitała nas kupa słonia. Pomyślałam, by na tej kupie nasza przygoda ze słoniami się nie skończyła…
Po dojechaniu do naszej loge i chwili relaksu na basenie ruszyliśmy w kolejny rejs. Tym razem oglądaliśmy zachód słońca na rzece Chobe, dopływie Zambezi. Ale przed zachodem mieliśmy prawdziwy spektakl przyrody – hipopotamy w wodzie i na lądzie. Stado słoni na jednej z występek, gdzie właśnie kończyły swój żer przed powrotem na stały ląd. Do tego krokodyle, fish eagle, antylopy, bawoły i wiele ptaków. Jedno z piękniejszych safari, na jakim byłam.
Wracaliśmy do przystani, a ja nie mogłam oderwać oczu od zachodzącego słońca i nieba, które mieniło się odcieniami pomarańczu, różu i czerwieni.

Artykuł Zimbabwe – Botswana pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wodospady Wiktorii w niektórych rankingach wymieniane są jako jeden z siedmiu cudów natury. Niewątpliwie na to zasługują. Tym razem zwiedzam je w lipcu, są pełne wody i spektakularne.
Pierwszym białym, który do nich dotarł był David Livingstone, brytyjski podróżnik. W 1855 roku odkrył je dla świata zachodu. Miejscowi oczywiście wiedzieli o nich dużo wcześniej i nazywali je całkiem trafnie „Dym który grzmi” – „Mosi oa Tunya”. Od 1985 r są wpisane na listę UNESCO. W rankingu wodospadów świata, mimo że nie są najdłuższe (najdłuższy jest Iguazu 2,7km), to mają najdłuższą kurtynę wody. Całą długość wodospadu (1,7km) przedziela tylko jedna wyspa, Livingston Island, tworząc dwie jego części o długościach ok 500m + 1200m.
Rano było rześko, 10 st. W ciągu dnia temperatura rośnie do 28 st. Jesteśmy tu teraz w czasie zimy, bardzo przyjemna ta zima 😉 Zaczęliśmy zwiedzania od strony Zimbabwe. Dostaliśmy porządne peleryny, przydały się, bo mgła od wodospadów niesie się teraz daleko i wysoko. Sprawdzałam co jakiś czas czy moja osłona na telefon faktycznie jest wodoszczelna. Po tej stronie jest 16 punktów widokowych, na niektórych mgła zupełnie przesłaniała widok krawędzi wodospadu. Zupełnie inne doświadczenia niż w listopadzie, gdy można oglądać skały, dno kanionu i płynącą nim rzekę. Wtedy widać lepiej jego wysokość i tak się nie moknie 😉
Na końcu trasy jest atrakcja abseiling. Polega to na zejściu w uprzęży i będąc przypiętym do liny w dół po krawędzi urwiska. Babcia i jedna z wnuczek odważyły się to zrobić. Zeszły 80m w dół i potem drugie tyle przy pomocy obsługi musiały się podciągnąć do góry. W porze suchej jest to dużo łatwiejsze, teraz odpychanie się nogami od mokrych skał było sporym wysiłkiem. Reszta rodziny odetchnęła z ulgą, gdy wróciły na górną platformę.
Na granicy mimo kolejki poszło sprawnie i po wbiciu pieczątek w paszporty byliśmy w Zambii. Tu trasa jest krótsza, można też pójść szlakiem i zobaczyć Zambezi, która go tworzy spadając z wysokiej skalnej półki. Wodospad w najwyższym punkcie ma 108m. W ten weekend miejscowi mają święto i długi weekend, więc było sporo miejscowych rodzin, dzieciaków. Wszyscy mieli świetną zabawę moknąc w strugach wody 🙂
Przekraczając most graniczny między Zimbabwe i Zambią, Victoria Falls Bridge jedna z osób też zapragnęła mocnych wrażeń… skoku na bungy z wysokości 128m, w dół kanionu rzeki Zambezi. Po drobnych negocjacjach skończyło się na innej atrakcji, „swing”- huśtawce. To także jest ekstremalne przeżycie… jest się w uprzęży przypiętym w pasie i leci nogami pionowo w dół. Na końcu lina się napręża, a ochotnik zaczyna się bujać po dużym wahadle. Przyznaję, że podróż odbywam z ekstremalną rodziną, a to dopiero nasz drugi dzień… 😉
Na lunch, który po tych wszystkich przygodach zamienił się bardziej w kolację, dotarliśmy blisko zachodu słońca. O tej porze roku ciemno robi się ok 17.30. Zjedliśmy wszystko do dna, z pięknymi widokami na most i zakosy kanionu.

Artykuł Wodospady Wiktorii w lipcu pochodzi z serwisu parawruch.pl.