Table Mountain, czyli Góra Stołowa, symbol Kapsztadu. Niemalże wyłania się z oceanu i wznosi na wysokość 1067 m n.p.m. Z reguły, w naszych miesiącach zimowych czyli tutejszym latem, kolejka do kolejki ustawia się już przed 8 rano i ciągnie wzdłuż zbocza. Teraz w lipcu, gdy panuje tu zima jest zdecydowanie mniej turystów. Podjechaliśmy pod dolną stacje kolejki i z marszu weszliśmy do wagonika. Podróż na Górę zajmuje kilka minut. W Kapsztadzie od rana było pochmurnie. Ale wraz z nabieraniem wysokości zostawiliśmy chmury poniżej nas. Widoki ze szczytu były bajeczne. Chmury tworzyły pierzynę, z której wystawały fragmenty szczytów Przylądka Dobrej Nadziei. Przebijał się też czubek Lion’s Head. Znam widoki z góry więc objaśniałam grupie, po której stronie co mamy. Było mistyczne. Obeszliśmy całą płaską powierzchnię Table Mountain, w sumie wyszło nam 6km spaceru. Mieliśmy dużo czasu, nic nas tego dnia nie goniło więc czerpaliśmy radość z bycia tam.
Resztę dnia spędziliśmy na spacerach po mieście – zajrzeliśmy do Katedry i do dawnych Ogrodów Kompanii Wschodnioindyjskiej. Dziś jest tam mały fragment z grządkami i warzywami. Dawniej ogrody zaopatrywały w warzywa statki holenderskie płynące do Indii.
Wieczorem poszliśmy na kolację do Gold Restaurant. Była gra na bębnach, występy i pyszne jedzenie.
Kapsztad ma swój klimat. Turystyczna dzielnica Waterfront pełna jest restauracji, sklepów, galerii. Wzdłuż oceanu ciągnie się wielokilometrowa promenada, gdzie ludzie biegają, spacerują. To dzielnice bogate, z ekskluzywnymi apartamentowcami i domami. Wartym odwiedzenia przy okazji wizyty w Kapsztadzie jest Disrict 6 i muzeum ukazujące jego historię. To dzielnica, która kiedyś była zamieszkana przez ludzi o nie białym kolorze skóry. W czasach apartheidu (1966 r) postanowiono, że to atrakcyjny teren miasta i powinien być zamieszkały przez białych. W ciągu 12 lat wysiedlono ok 60.000 ludzi, a całą dzielnicę zrównano z ziemią. Ludzi przeniesiono (dano im domy, ale nie było żadnej infrastruktury, ulic, szkół, szpitali etc.) na obszar Mitchels Plain, który dziś stanowi ogromne slumsy i jest najniebezpieczniejszym miejscem w całym RPA.
Teren District 6 nigdy nie został jednak na nowo zbudowany i zasiedlony.
Dziś teoretycznie trwa proces odzyskiwania ziem, ale jest to bardzo trudne, udowodnienie kwestii dawnej własności, wielu ludzi już nie żyje, a ich dzieci często mieszkają w innych miastach RPA lub za granicą.
Lubię Kapsztad, ale też zawsze wracam stamtąd z cięższym sercem.

Artykuł RPA – Góra Stołowa pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Przylądek Dobrej Nadziei, pierwotnie nazwany przez Holendrów Przylądkiem Burz. U jego wybrzeży jest zatopionych wiele statków, którym nie udało się go bezpiecznie opłynąć. Jesteśmy w Kapsztadzie w lipcu, czyli tutejszą zimą. Dzień jest krótszy niż w grudniu, ale pogoda nam sprzyja. Choć Kapsztad potrafi być kapryśny i nawet latem zdarzało się, że serwował nam cztery pory roku jednego dnia.
Wyjechaliśmy wcześnie z hotelu, by mieć czas na wszystkie atrakcje do zachodu słońca. O tej porze roku słońce wstaje tu chwilę przed 8 rano i zachodzi przed 18.
Najpierw pojechaliśmy do Hout Bay, skąd wypływają nieduże statki na pobliską wyspę zamieszkałą przez uchatki. Dawniej z tego portu wypływały statki z drewnem, hout po holendersku oznacza drewno.
Potem piękną widokowo trasą Champan’s Peak ruszyliśmy dalej. Z drogi zachwyciła nas plaża, długa i szeroka – Nordhoek Beach. Jestem tu z grupą, dla której wyjazd zorganizowany został „na zamówienie”. Więc, gdy uczestnicy chcą w trakcie dnia coś dodać, zamienić, etc to tak robimy. Wyjazd prywatny daje większą możliwość modyfikacji wyprawy w trakcie jej trwania. Zeszliśmy na plażę i poszliśmy zamoczyć stopy w Oceanie Atlantyckim. Niektórzy wskoczyli się zanurzyć w zimnej wodzie, miała ok 14 st.
Pingwiny na plaży Boulders Beach wygrzewały się w słońcu.
Zjedliśmy lunch w jednym z najstarszych miasteczek w RPA, Simon’s Town, gdzie trzyosobowy zespół śpiewał muzyczne szlagiery na żywo. Super klimat i pyszne jedzenie 🙂.
Na Przylądku poszliśmy do latarni morskiej i potem pięknym widokowo szlakiem zeszliśmy na drugą jego stronę, do wybrzeża, gdzie stoi tablica z napisem Cape of Good Hope. Po drodze szybko jeszcze zboczyliśmy na jedną z plaż, pusta, wśród wysokich klifów z głośno grzmiącymi falami. Po drodze pasły się największe z antylop elandy i strusie. Było cudownie!
Na koniec dnia, na sam zachód słońca podjechaliśmy do miasteczka Scarborough. Hippisowki klimat, surferzy na falach, domki rozrzucone na zboczach z widokiem na ocean. Siedzieliśmy na skałkach patrząc na zachodzące słońce autentycznie urzeknięci pięknem przyrody.

Artykuł RPA – Przylądek Dobrej Nadziei pochodzi z serwisu parawruch.pl.

6.00 rano wyjechaliśmy otwartymi jeepami na całodzienne safari po Parku Krugera w RPA. Dopóki słońce nie weszło wyżej na niebie było naprawdę zimno. Jechaliśmy w ciepłych bluzach, kurtkach, czapkach na głowie. Dodatkowo nasz kierowca dał nam ciepłe koce do przykrycia się. Przydały się na pierwsze 2h jazdy po buszu.
Rozgrzał nas nosorożec, który dosłownie wyszedł nam na drogę przed nosem. Nic go nie przebiło 🙂 choć słonie z młodymi też wzbudzały zachwyty. Polowaliśmy jeszcze na lamparta i lwy. Tym razem nie udało się ich wypatrzeć. Podczas tej podróży odhaczyliśmy w sumie czwórkę z Wielkiej Piątki. Lwy widzieliśmy kilka dni temu w Chobe w Botswanie. Więc na dobrą sprawę zabrakło lamparta, który dziś sprytnie się przed nami chował.
Ale w końcu safari, to game drive, zabawa z naturą i lekcja cierpliwości.
Było pięknie.

Artykuł RPA – Park Krugera pochodzi z serwisu parawruch.pl.