Artykuł Peru – filmy z megapodróży pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W nocy mocno wiało. Rano z balkonu widać było jak fale mocno rozbijają się o brzeg i zalewają małą zatoczkę wyznaczoną do kąpieli. Pogoda średnia, ale została nam jeszcze do zwiedzenia Valetta. To nasz drugi wyjazd na Maltę i w końcu chcieliśmy, choćby w wersji ekspresowej, ale jednak ją zobaczyć.
Mimo pobytu przed sezonem, w centrum parkingi pełne. Udało nam się zaparkować w wąskiej uliczce, blisko starych murów i ścisłego centrum. Zaczęłam rozglądać się za jakimś parkometrem. Akurat przejeżdżała policja więc zamachałam do policjanta i spytałam jakie tu są zasady parkowania. Wskazał, że na szybie wewnątrz auta mamy naklejoną małą kopertę, a w niej tarczę zegara. Należy na niej ustawić godzinę zaparkowania i od tej pory wg znaku informacyjnego, w tej strefie miasta możemy stać za darmo do 150 min. Sama bym na to nie wpadła 😉 Oczywiście przekroczyliśmy ten czas i to znacznie, ale obyło się bez mandatu.
Przeszliśmy przez centrum zabytkowej Valetty i wzdłuż jej murów obronnych. Wiatr urywał nam głowy, ale było ciepło. Dookoła polscy turyści. Pokręciliśmy się po uliczkach, coś zjedliśmy, a w innej knajpie wypiliśmy kawę. Na jednym z tarasów widokowych na zatokę mieliśmy niezły ubaw, z powodu wiatru, który nieźle nami targał.
Przyglądaliśmy się olbrzymim falom, które z impetem uderzały w masywne ściany fortu.
Potem pojechaliśmy na drugi brzeg zatoki, do starej stolicy Malty – Birgu. Tu było równie zabytkowo, ale zdecydowanie puściej, bez gwaru turystów. W zatoce była marina, a w niej zacumowane łódki mniejsze i większe, a także kilka olbrzymich jachtów o nazwach „Too Cool”, „Fast &Furious”, „Pantera”… skąd właściciele biorą te nazwy?
Do hotelu wróciliśmy jak zawsze o zachodzie słońca. Choć dziś za bardzo słońca nie widzieliśmy. Pani w recepcji powiedziała nam, że ten wiatr to huragan Harry, który właśnie nadciągnął nad Maltę i Sycylię. Jego podmuchy miały się nasilać w nocy i kolejnego dnia. Podobno wydano komunikaty, by pozostać w domach, zabezpieczyć luźne przedmioty na zewnątrz i że dzieci mogą nie iść do szkoły kolejnego dnia. Wiadomości niepokojące dla nas, bo następnego dnia mieliśmy lot powrotny do Polski. No cóż, najwyżej przedłużymy sobie urlop. Jak mus to mus…

Artykuł Malta w styczniu – dzień 3, Valetta pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Noclegi mieliśmy zabookowane w Valetcie, ale w ostatniej chwili zmieniłam hotel na inny, na odludziu, pośrodku niczego. Zdecydowanie lubię budzić się i widzieć otwartą przestrzeń przed sobą.
Zaraz po wyjściu z naszego hoteliku zaczynał się szlak wzdłuż klifów. Patrząc wcześniej na googla myślałam, że da się nim pobiegać, ale okazał się dość kamienisty. Na brak ruchu i tak nie narzekamy więc obędziemy się bez biegania. Szliśmy wzdłuż klifowego wybrzeża, po drugiej stronie mieliśmy zbocza z wydrążonymi jaskiniami. Mijaliśmy kilka osób z psami, lokalsów, nie turystów. Przy brzegu morza ktoś łowił ryby. Nagle usłyszeliśmy jakieś huki. W pierwszej chwili pomyślałam, że to głaz oderwał się od skał. Potem, że to może huki wystrzałów armatnich z Valetty. Okazało się jednak, że ktoś polował, prawdopodobnie nielegalnie, na króliki lub ptaki. Towarzyszył mu pies. Zawróciliśmy, by nie dostać niechcący rykoszetem…
Podeszliśmy jeszcze pod jedną z jaskiń. Widoki cudne, mogłabym sobie takie zdjęcie oprawić w ramkę, albo zrobić z niego fototapetę.
Podjechaliśmy kawałek autem w głąb wyspy. Ruszyliśmy na szlak w górnej części gór, które wcześniej oglądaliśmy z dołu. Słabo to wszystko jest tu oznaczone. W trawie leżała tabliczka informująca o szlaku i ptakach, które można tu wypatrywać. Ale na dobrą sprawę trudno było wywnioskować czy leżała tam celowo czy ktoś ją tam wyrzucił. Doszliśmy od góry do namiotów, pod którymi są zabezpieczone megalityczne świątynie, które wczoraj zwiedziliśmy.
Potem pojechaliśmy do Blue Groto, skąd odpływają łodzie do jaskiń. Łodzie dziś nie kursowały, ale i tak nie rejs był naszym celem. Chcieliśmy znaleźć z okolicznych skałach ślad wiercenia w kształcie pięciolistnej koniczynki. I znaleźliśmy 🙂
Wypiliśmy kawę z widokiem na morze i ruszyliśmy w kierunku piaszczystych plaż na zachodzie wyspy. Są tam trzy ładne zatoczki, w jednej z nich byliśmy kilka lat temu. Posiedzieliśmy chwilę na plaży, wszędzie polscy turyści. Ewidentnie o tej porze roku Malta jest przez nas opanowana. Niektórzy nawet się kąpali. Dla mnie woda zdecydowanie za zimna. Poszliśmy do jednej z twierdzy, które są pobudowane wzdłuż całej wyspy. Dawniej stanowiły punkty obserwacyjne i ostrzegawcze przed zbliżającymi się statkami wrogów. Dziś wewnątrz mocno zaniedbane, bardziej przypominały melinę niż atrakcję turystyczną (przynajmniej ta, do której zajrzałam…).
Wracając do naszej bazy jechaliśmy przez środek wyspy. Z dala widać było wzgórze, a na nim jakby pozostałości olbrzymiej twierdzy. Oczywiście musieliśmy sprawdzić co to za budowla, zwłaszcza że podejrzewaliśmy, że będzie stamtąd super widok. Teren był ogrodzony, zamknięty i mocno zapuszczony. Była tabliczka „Victoria Lines trail”. Druga z nazwą fortu i kilkoma informacjami o tych formacjach.
Na północno-zachodniej Malcie Brytyjczycy zbudowali pod koniec XIX w. trzy forty: Bingemma, Madliena i Mosta, jako część systemu obronnego – Victoria Lines. Były użytkowane krótko – od lat 80. XIX w. do początku XX w., po czym szybko uznano je za przestarzałe i bezużyteczne. Forty zbudowano z myślą o lądowym ataku, którego ostatecznie nigdy nie było. Tymczasem rozwój artylerii dalekiego zasięgu i marynarki wojennej sprawił, że obrona Malty przeniosła się na wybrzeża i porty, a nie na wnętrze wyspy.
To mogłaby być ciekawa atrakcja turystyczna, z super widokami. No ale stoi opuszczona. Nawet rodowity Maltańczyk, właściciel naszego hotelu pierwszy raz usłyszał od nas o tym miejscu 😆
Po zachodzie słońca z przyjemnością wróciliśmy do naszej cichej zatoczki. Choć w sezonie z pewnością nie jest tu tak spokojnie…

Artykuł Malta w styczniu – dzień 2 pochodzi z serwisu parawruch.pl.