Filmy z podróży, playlista:

Artykuł Od wodospadów Wiktorii po Atlantyk pochodzi z serwisu parawruch.pl.

 

Po wczorajszych lotach helikopterem nad Deltą Okawango przyszedł czas na przyjrzenie się jej z bliska.
Rano przyjechały po nas jeepy 4×4 i ruszyliśmy botswańskimi bezdrożami. Po drodze mijaliśmy wioski, a w nich proste zabudowania. Botswana jest dwa razy większa od Polski, ale zamieszkuje ją raptem około 2,7 mln ludności.
Dojechaliśmy do wioski Bora 2, gdzie zaczynał się nasz rejs łóżkami mokoro. Dawniej wytwarzano je z drewna, dziś robi się je z włókna szklanego.
Podzieliliśmy się na pary, każda dostała swojego „powożącego”. Mokoro wygląda jak kajak. Różnica taka, że powozi się nią na stojąco, z tyłu łodzi, opychając się długim prostym drągiem od dna. Płynęliśmy jedna łódź za drugą wąskim kanałem zarośniętym trawą i liliami. Robili tak specjalnie. Na większych otwartych przestrzeniach, tworzących rozlewiska żerują hipopotamy. Są bardzo terytorialne i absolutnie nie chcieliśmy znaleźć się z nimi w jednym basenie.
Po pewnym czasie dobiliśmy do brzegu. Wysiedliśmy z mokoro. Najpierw podeszliśmy trochę bliżej zobaczyć chowające się w wodzie przed słońcem hipcie. Potem ruszyliśmy na bush walk. Nasz przewodnik szedł pierwszy, pokazywał nam ślady zwierząt, opowiadał o ich zwyczajach. W tym czasie reszta ekipy powożącej łódkami przygotowała pod drzewem lunch w formie pikniku.
Zjedliśmy, otworzyliśmy szampana, który się jeszcze uchował od urodzin Eli i powoli wróciliśmy do punktu startu. Bardzo fajna wycieczka. Zwłaszcza ze względu na ciszę i spokój, które nas otaczały.
Wsiedliśmy do naszych aut i w chwili, gdy ruszyliśmy niedaleko od nas do wody wyszły z buszu dwa słonie. Wyskoczyliśmy z aut na nieduży mostek, by im się przyjrzeć. Przez chwilę piły wodę, potem odwróciły się i zniknęły w buszu.
To było piękne zakończenie tego dnia.

Long version:

Artykuł Botswana – delta Okawango pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Opuściliśmy nasze domki wśród baobabów i ruszyliśmy dalej na zachód do miejscowości Maun. Miasteczko jest jednym z większych w Botswanie, zamieszkuje je ok 80 tys. ludzi i jest nazywane bramą do Delty Okawango.
Zakwaterowaliśmy się w hotelu, chwila odpoczynku i przyjechały po nas auta, które zabrały chętnych na lotnisko w Maun. Czekała nas mega atrakcją, lot helikopterem nad Okawango.
Musieliśmy przejść tradycyjną kontrolę bagażową. Wcześniej przy rezerwacji lotu podałam wagę każdego uczestnika. Obowiązuje limit 90 kg/os. Być może gdyby ktoś ważył więcej wtedy musieliby odpowiednio zbilansować pozostałych lecących daną maszyną.
Pilotami byli młodzi chłopacy, nasz był Norwegiem. Helikoptery były małe niczym zabawka, do każdego poza pilotem mogło jeszcze wsiąść 3 uczestników. Maszyny nie miały drzwi co stanowiło dodatkową atrakcję. Wiatr był dość silny, zastanawiałam się przez moment na ile helikopter sobie z nim poradzi.
Lot to była prawdziwa petarda! Lecieliśmy około 150 m nad ziemią. Początkowy etap pilot zapowiedział, że pokonamy dość szybko. Nad samą deltą zwolnił i mieliśmy sporo czasu, by móc ją podziwiać. Byliśmy w porze suchej. Deltę zalewają wody spływające tu z gór Angoli, gdzie deszcze dopiero przyjdą w listopadzie i grudniu. Woda potrzebuje następnie 2-3 miesięcy, by rozlać się po płaskich terenach delty.
Fantastyczne były te ogromne przestrzenie. Kolory traw, wody, nieba. W dole widzieliśmy olbrzymie stado bawołów, kilka żyraf i duże skupiska hipopotamów. Coś pięknego. Jak dla mnie zdecydowanie jedne z najpiękniejszych i poruszających widoków w moim życiu. Nasz lot trwał 45 minut. Minęło bardzo szybko. Mogłabym tak latać jeszcze kilka godzin.
Nasz pilot wylądował na tafli lotniska z niesamowitą delikatnością. Cała nasza ekipa cieszyła się jak dzieci po tym przeżyciu. To punkt obowiązkowy wyprawy do Botswany.

Long version:

Artykuł Botswana – lot nad Okawango pochodzi z serwisu parawruch.pl.