Bieganie powięziowe, czyli z wykorzystaniem elastyczności tkankowej jest rzadkim zjawiskiem. Zazwyczaj do przemieszczania się wykorzystujemy klasyczny wzór ruchu oparty na pracy ekscentryczno-koncentrycznej mięśni, jedynie z domieszką elastyczności tkankowej. Innymi słowy każdy trochę sprężynuje, jeden bardziej inny mniej, ale generalnie bieganie czysto powięziowe jest poza naszym codziennym doświadczeniem.

Klasyczne bieganie jest też nazywane metabolicznym, gdzie w każdy ruch trzeba włożyć pewien wysiłek. Taki bieg jest energochłonny i limituje go stres metaboliczny. Z kolei bieganie powięziowe można nazwać niemetabolicznym, a więc będzie się cechować ekonomicznością pracy. Natomiast limituje je stres przeciążeniowy. W rzeczywistości na zmęczenie będą miały wpływ oba rodzaje stresu, jednak z różnymi proporcjami w zależności od sposobu poruszania się.

Dla większości ludzi bieganie powięziowe jest nieintuicyjne. Nie rodzimy się z umiejętnością sprężynowania. Nieliczne wyjątki prezentowane w nagraniu, tylko potwierdzają regułę. Na filmie widać bieg Joruma Lumbasiego Okombo w niebieskiej koszulce, którego nazywamy niebieskim Keniolem i Sebastiana Nowickiego. Bezpośrednie porównanie nie pozostawia wątpliwości. Przed Sebastianem jeszcze sporo pracy nad techniką biegu, której celem jest bieganie z większym udziałem powięzi. Niebieski Keniol jest asymetryczny. W jego ruchu też jest potencjał do poprawy, choćby poprzez lepsze ustabilizowanie obręczy barkowej. Niemniej jego bieg jest dla nas inspiracją do poszukiwań metod treningowych prowadzących do biegania powięziowego.

Artykuł Bieganie powięziowe (1) pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Artykuł Diagonalsy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W styczniu tego roku po raz kolejny wybrałem się do Iten w poszukiwaniu naturalnych talentów biomechanicznych.

Na starcie zgromadziło się kilkuset zawodników. To taki rytuał w każdy czwartek. Kenijczycy zbierają się wcześnie rano w umówionym miejscu kilka kilometrów od Iten. Trasę mają zawsze tę samą. Pofałdowaną, wyboistą i generalnie pod górę. Biegną z powrotem do Iten drogą gruntową pomiędzy polami kukurydzy.
W Iten część zawodników kończy bieg. Inni zaś biegną dalej realizując dłuższy trening. Sam trening składa się z jedno, dwu lub trzyminutowych odcinków bieganych szybko z minutowymi przerwami w truchcie.

Wielu ludziom wydaje się, że w Kenii można znaleźć nieprzebrane ilości dobrze technicznie biegających zawodników. W rzeczywistości jest ich niezwykle mało. Można przekonać się o tym analizując wiele materiałów filmowych na jutubie. Kenijczycy wcale nie zachwycają. Biegają krzywo, chaotycznie, lądują na piętach, z cofniętą miednicą. NIe przypominają pięknie biegającego Kiphoge, czy Bekele.

Spośród zawodników widocznych w trakcie treningu, zielony Keniol wyróżnia się sposobem lądowania. Ląduje bardzo agresywnie, dociążając w ułamku sekundy niewielki obszar przodostopia. Można powiedzieć, że jest to bieganie z akcentowaniem uderzeń na dużym palcu. Praktycznie nie ma tu fazy przetaczania. Trudno stwierdzić jak bardzo skraca to czas kontaktu z podłożem. Mogą to być wartości nawet rzędu 150 milisekund. Tak niezwykle agresywny bieg można zaobserwować tylko u najlepszych techników takich jak Kipchoge, Bekele, Mosop, Mutai, czy choćby niebieski Keniol.

Artykuł Zielony Keniol – naturalna maszyna do biegania pochodzi z serwisu parawruch.pl.