Pustynia Wadi Rum. Tego się nie da opisać słowami… Księżycowy krajobraz, pustka i jak to określił Id – Beduin, który był naszym przewodnikiem – prawdziwa wolność. Po porannym spacerze po Petrze (jest tam mnóstwo szlaków i miejsc, gdzie można się zatracić) pojechaliśmy na pustynię Wadi Rum. Zostawiliśmy auta w ostatniej wiosce u bram pustyni. Stamtąd na wielbłądach przemierzaliśmy pustynię w mini karawanie. Dotarliśmy do naszego obozu tuż przed zachodem słońca. Beduini przygotowali dla nas tradycyjną kolację, warzywa, kurczak pieczone w głębokim na metr dole. Jedzenie było przepyszne.

Później przy ognisku, sziszy i śpiewie siedzieliśmy i rozmawialiśmy z właścicielem obozu. O ich tradycji, sposobie życia i wyścigach wielbłądów, w których biorą udział jego zwierzęta. Salem pochwalił się, że tydzień temu jego wielbłąd wygrał. Był to bieg na 4 km, bez dżokeja. Wielbłąd potrafi biec z prędkością 60 km/h. Okaz z dobrej hodowli kosztuje nawet 80 tys zł, ale wygrana pozwala na szybki zwrot z inwestycji. Można trenować już roczne zwierzę. Wystarczą trzy miesiące do osiągnięcia formy, która pozwala na wygrywanie zawodów.

Podczas intensywnych dwóch dni, zaliczyliśmy trekking na jeden z najwyższych szczytów Jordanii, a jeżdżąc jeepami po pustyni podziwialiśmy jej twory. Kaniony, olbrzymie masywy, kaniony, wydmy. Fantastyczne i niezapomniane doświadczenie. Id przygotowywał dla nas w przerwach lunch i tradycyjną słodką herbatę. Zawsze czysto ubrany w idealnie wyprasowaną gambije.

Wschód słońca (udało mi się wstać na jeden z nich) i cudowne zachody. Zupełna pustka i cisza, nie licząc naszego gadania 😉 W nocy szczekanie psów, które niosło się po pustyni. A rano, po otwarciu okien i drzwi namiotów – one million dolars view.

Artykuł Jordania (3) – pustynia Wadi Rum pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Petra – starożytne królestwo Nabatejczyków. Wykute w skale świątynie, grobowce, groty służące kiedyś za domy. Leżąca na przecięciu dawnych szlaków handlowych, zniszczona przez trzęsienia ziemi. Wchodząc tam przenosisz się w inny świat. Stojąc na wyższych skalnych półkach słyszy się gwar dobiegający z dołu, tętent koni – można zamknąć oczy i wyobrazić sobie jak było tu 2 tys lat temu.

Trafiliśmy ze zwiedzaniem w taki okres, gdy turystów nie było dużo. Po przejściu pierwszego półtora kilometrowego odcinka momentami całkiem wąskim wąwozem wychodzi się na chyba najsłynniejszy, a przynajmniej najbardziej charakterystyczny zabytek Petry – Skarbiec Faraona. Nazwy poszczególnych obiektów niekoniecznie mają cokolwiek wspólnego z ich faktycznym pierwotnym przeznaczeniem. Przed skarbcem leżały wielbłądy, a miejscowi zachęcali do przejażdżki na ich grzebiecie. Trasę kanionu częściowo można też było pokonać na grzbiecie muła, rydwanem czy melexem…

Miejscowi zagospodarowali półki skalne zachęcając, by usiąść i napić się herbaty z widokiem na starożytne miasto. Oczywiście każdy oferowany widok był „the best”. 😉 Natomiast każdy z Arabów wyglądał jak Jack Sparrow. Czarne kreski wokół ich oczu mają wydobyć z nich blask. Skorzystaliśmy z propozycji i napiliśmy się słodkiej herbaty z miętą w jednym z takich bestów. Views były naprawdę spektakularne.

Wszędzie dużo psów, wszystkie do siebie podobne, zaczęły uaktywniać się wieczorem. Schodziliśmy z gór do doliny przy akompaniamencie reggae głośno grającego z bumboxa odprowadzającego nas na koniu, w towarzystwie swych psów kolejnego Jacka Sparrow’a. Miło z nami rozmawiał rzucając co chwila złote myśli w stylu: życie jest długie, tylko my za krótko żyjemy. No coś w tym jest 😉

Artykuł Jordania (2) – Petra pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Jordania. Zabytki i historia – Madaba, mozaiki, Góra Nebo, dobre jedzenie, pusto. Bardzo przyjaźni ludzie, pełen folklor. Chłopcy na mułach, mężczyźni na wielbłądach, całe rodziny siedzące na kocach przy głównej ulicy na wieczornych piknikach. Kierowcy jeżdżą jak chcą, na wyczucie.
Piwo Petra i wino Jordan River – wszystko się zgadza 😉

Dzień taplania się w wodzie – Morze Martwe i zabawa wypornością (jak ktoś się wybiera, to niech koniecznie spróbuje popływać żabką 😉 ), błotne okłady (ach czego się nie robi dla urody i młodości). I duża dawka adrenaliny w kanionie Wadi Mujib. Mieliśmy szczęście, bo dzień wcześniej nie wpuszczali turystów ze względu na opady deszczu i zbyt wysoki poziom wody.

Na koniec lokalne jedzenie i kawa z kardamonem. Po wyjściu z knajpy chłopiec cofnął nas z aut prosząc o możliwość zrobienia sobie z nami zdjęcia. Za chwilę dołączył jego starszy kolega, wujek i cała reszta barowiczów. Mega pozytywni ludzie na każdym kroku.

Późnym wieczorem jadąc na nocleg, w małej górskiej wiosce, pośrodku niczego, trafiliśmy na blokadę drogi. Ulica zastawiona samochodami, mnóstwo ludzi (sami mężczyźni) i ciekawskie dzieci. Wypadek, zamieszki? Nie – ślub. Chcieli byśmy dołączyli, ale wrażeń mieliśmy już dość, a droga długa i kręta była jeszcze przed nami…

Artykuł Jordania (1) pochodzi z serwisu parawruch.pl.