Koniec wyjazdu zbliżał się wielkimi krokami. Po wczorajszym dniu pełnym jazdy po wyspie dziś obiecaliśmy sobie, że w końcu poleżymy na plaży. Na naszej plaży, którą mamy 5 metrów od hotelu. Ale obudziliśmy się rano i zaczęło nas korcić, by coś jeszcze zobaczyć. No dobra, mnie zaczęło korcić, ale yacool jakoś szczególnie nie oponował 😆

Spojrzałam na mapę i przypomniałam sobie, że niedaleko od nas znajduje się uroczy półwysep Formentor, z latarnią morską i pięknymi widokami. Google pokazał mi, że dojazd tam zajmie pół godziny. Oczywiście w praktyce było dwa razy dłużej, bo niedokładnie zaznaczyłam punkt docelowy.
Decyzja czy jedziemy musiała być szybka. Nauczeni wcześniejszymi doświadczeniami podróżowania wśród tłumów kolarzy, nie mieliśmy ochoty ponownie się w to pakować. Skoro droga na skraj półwyspu miała być górska i obfitująca w spektakularne widoki, to byliśmy pewni, że to kolejna ulubiona trasa rowerzystów.

Yacool wziął zimny prysznic na pobudzenie i pojechaliśmy. Jadąc wzdłuż wybrzeża znaleźliśmy idealnie płaski odcinek drogi. Można by tu wcześnie rano biegać po ścieżce rowerowej, zanim ruch na niej się wzmoży.

Dobrze przypuszczaliśmy. O 9 rano droga na Cap Formentor była jeszcze w zasadzie pusta. Widoki super. W wyższych partiach pasły się kozy. Poboczne punkty widokowe zostawiliśmy sobie do zobaczenia w drodze powrotnej. Czytałam, że pod latarnią morską jest bardzo mały parking, raptem na kilka aut. Jak jest dużo ludzi trzeba parkować wzdłuż wąskiej drogi dojazdowej i potem kombinować z nawracaniem. Nam udało się dojechać, gdy parking był w połowie pusty. Dzięki temu mogliśmy cieszyć się spokojnym podziwianiem okolicy. Wypiliśmy kawę i zjedliśmy po ciachu. Majorka ponownie zaczęła nam się podobać 😃
Po pół godzinie na górze był już tłum turystów, aut i kolarzy. A kolejni wciąż dojeżdżali. Zwolniliśmy stolik i zaczęliśmy zjeżdżać. Mijaliśmy tłumy jadących pod górę rowerzystów i aut , które próbowały między nimi lawirować. Bardzo się cieszyliśmy, że udało nam się tego uniknąć.

Dziś nie było takiego czystego nieba jak dzień wcześniej. Mimo to było bardzo ciepło. Ok 7-8 rano jest w granicach 13-15 stopni, później temperatura szybko rośnie, w południe jest ok 22-25 st.
W końcu dotarliśmy na naszą plażę. Delikatny żółty piasek, bardzo płytka i ciepła woda. Idealne miejsce dla rodzin z dziećmi. Wzdłuż plaży promenada, restauracje wszelkiego typu. Dużo jest tu knajp serwujących włoską kuchnię. Dalej, w głębi lądu była ulica, która łączy Port de Alcudia z kolejną miejscowością – Can Picafort. Wzdłuż całej drogi raczej niska zabudowa, hotele i apartamenty, wynajem rowerów i aut i setki sklepów. Typowa miejscowość nadmorska.

Po 2h leżenia na plaży zaczęło mi się już trochę nudzić 😉 Plaża to nie moja bajka. Najpierw poszłam więc na spacer brzegiem morza. Doszłam do molo, zrobiłam kilka zdjęć. Wracając zauważyłam, że promenadą biegają pojedyncze osoby. Była pora obiadowa i nie było na niej tłumów. Stwierdziłam, że to świetny pomysł, też sobie pobiegam 😉 Poszłam szybko do hotelu się przebrać i ruszyłam. Promenada całkiem fajna, ale krótka, może ze 2km. Potem w jej miejscu były kamienne duże kafle bardzo krzywe i częściowo zasypane piaskiem z plaży. Ostatni fragment to leśna ścieżka, która niestety szybko się skończyła. Miałam do wyboru biec dalej wzdłuż ulicy lub zawrócić. Nie chciałam biec w spalinach aut więc zawróciłam w kierunku yacoola. Z przyjemnością położyłam się w morzu dla schłodzenia. Zaspokoiłam swoją dzienną potrzebę ruchu i mogłam dalej leżeć.

Zbliżała się godzina startu biegu na 10.000 m w Olkuszu w ramach Mistrzostw Polski. W zawodach startował Sebastian, Jacka podopieczny. Wróciliśmy więc do hotelu, by spokojnie obejrzeć transmisję. Cóż to były za emocje i wielka radość z wywalczonego brązowego medalu! Idealne zakończenie naszego urlopu 😊

Artykuł Majorka – Formentor pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Powrót z Gran Canarii do Poznania mieliśmy zaplanowany przez Majorkę. Tu spędziliśmy ostatnie trzy dni naszego wyjazdu.
Po 3h lotu z Las Palmas de Gran Canaria wylądowaliśmy w Palma de Mallorca. Dużo tych palm może się pomylić. Sprawnie odebraliśmy auto i ruszyliśmy na zachód wyspy. Trochę byliśmy skołowani i niewyspani po podróży z Kanarów. Zajechaliśmy na chwilę do Valdemossy, miasta w którym pomieszkiwał Chopin i George Sand. Bardzo ładne, górskie miasteczko, z wąskimi zabytkowymi uliczkami, starym klasztorem, królewskim pałacem i niewielkimi ogrodami. Tu po raz pierwszy na Majorce zobaczyliśmy tłumy kolarzy. Wyglądało to tak, jakbyśmy trafili w sam środek Vuelta Espania. Kolejne dni uzmysłowiły nam, że Majorka to po prostu mekka kolarzy. Jest tu ich tysiące!

Następnie przez góry Tramuntana pojechaliśmy na wybrzeże do miasteczka Port de Soller. Zaciszna zatoczka z widokiem na zbocza gór, restauracje wzdłuż promenady, całkiem sporo ludzi. I zabytkowy drewniany tramwaj, który dowozi tu turystów z Palmy. Było przyjemnie i ciepło. Odpoczęliśmy na plaży i pod wieczór ruszyliśmy na północ wyspy do naszej bazy na kolejne trzy dni, Port de Alcudia. Zajechaliśmy już po zmroku. Nasz hotel znajdował się na promenadzie, z widokiem na marinę. Mimo braku prywatnego parkingu, nie było problemu z autem. Przy bocznych uliczkach jest kilka placów z bezpłatnymi parkingami. Bardzo dobrze jest to zorganizowane.

Kolejny dzień najlepiej wymazać z pamięci 😉
Najpierw rano szukaliśmy miejsca, gdzie dałoby się pobiegać po miękkim podłożu. Dookoła widać było lasy sosnowe, ale wszystko ogrodzone. Prywatne działki i brak możliwości dostania się w głąb. W końcu pobiegałam w górę i na dół jakimiś bocznymi dróżkami dochodzącymi do posesji, a na koniec biegłam ścieżką rowerową wzdłuż głównej drogi. Yacool towarzyszył mi w samochodzie.

Koło południa wybraliśmy się na wycieczkę, na najwyższy szczyt wyspy Puig Major (1445 m n.p.m.). Co prawda dzień wcześniej, gdzieś nam majaczył na horyzoncie i to, że znajdują się na nim radary wojskowe, ale nie wiedzieć czemu nie pomyśleliśmy, ani nie sprawdziliśmy zawczasu w necie czy da się tam wejść… I to był błąd. Jechaliśmy ponownie na południowy zachód wyspy, pięknymi górskimi drogami, pełnymi serpentyn i setek kolarzy… To była droga przez mękę. Drogi były bardzo wąskie, peletony kolarzy jadących w górę i w dół, których nie było jak wyprzedzić, bo często jechali obok siebie całą szerokością pasa drogi. Ci jadący z góry jechali środkiem z naprawdę dużą prędkością. W sumie odcinek niespełna 50 km zajął nam blisko 2h jazdy.
Gdy podjechaliśmy pod szczyt okazało się, że cały teren jest ogrodzony, bramy, zasieki i tabliczki: teren wojskowy. Mimo to yacool nie dowierzał, że nie ma żadnego szlaku na szczyt i wysłał mnie na zwiady. Za otwartą bramą dwóch chłopaków ścinało jakieś drzewo. Łamanym hiszpańskim zapytałam czy mogę iść na szczyt. Patrzyli na mnie jak na ufo, mówiąc że nie, że tu nie wolno wchodzić. Wycofałam się więc za bramę, ale w tym momencie przyjechał wojskowy pickup i wyszedł z niego dość zdecydowanym krokiem żołnierz. Uśmiechnęłam się najładniej jak umiałam, ale on był dość poważny. Przeprosiłam mówiąc, że ja chciałam na szczyt i że nie wiedziałam że nie można i że już sobie jadę. Spytałam czy on tu przyjechał specjalnie przeze mnie, powiedział, że tak, bo tu nie wolno wchodzić, ale uśmiechnął się na koniec 😉
Wszystko przez yacoola…

Ponieważ nasz pierwotny plan spalił na panewce, postanowiliśmy przejechać na wschód wyspy i legnąć się na którejś z tamtych podobno uroczych, ukrytych zatoczek. Zajęło nam to kolejne 2h. Jechaliśmy przez płaski interior, znowu krętymi drogami. Kolejne grupki kolarzy… Widoki całkiem fajne, liczne winnice, sady oliwne i drzewka pomarańczy. Pomiędzy nimi pojedyncze hacjendy, zawsze w towarzystwie wysokich palm.
Niestety podróż była bardzo długa i zaczynaliśmy powoli mieć jej dość. Z drugiej strony nie chcieliśmy już nigdzie stawać, by szybciej być u celu, na plaży. Poziom wkurzenia i irytacji sięgnął zenitu, gdy w miejscu do którego dojechaliśmy, po kwadransie kręcenia się w kółko żadnej zatoczki nie namierzyliśmy. Yacool stwierdził, że w dupie już ma ukryte zatoczki i chce jechać do domu, na dużą plażę, bo tą przynajmniej widać 😆

Po kolejnej godzinie jazdy dotarliśmy ostatecznie do miasteczka Can Picafort, które znajduje się kilka km od naszej miejscowości. Zatrzymaliśmy się przy samej plaży, położyliśmy na leżakach pod palemką, zamówiliśmy po piwie i zaczęliśmy się śmiać sami z siebie. Emocje opadły, słońce przyjemnie grzało, a w tle leciał jazz. Uratowaliśmy choć część z tego dnia. No, a poza tym mamy przejechaną Majorkę wzdłuż i wszerz 😉

Artykuł Majorka – Alcudia pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Ostatniego dnia na Gran Canarii postanowiliśmy jeszcze trochę pokręcić się po wnętrzu wyspy. Najpierw podjechaliśmy do Maspalomas zobaczyć stadion lekkoatletyczny. Ja podczas tego wyjazdu nie miałam w planach żadnych mocnych jednostek treningowych, ale może stadion kiedyś się przyda. Obiekt od naszego miasteczka oddalony był o niecałe 10 km. Znajduje się tam także siłownia. Weszliśmy na płytę stadionu, by się rozejrzeć. Akurat jakaś grupka Czechów biegała 200 setki. Widać, że stadion raczej nie jest wykorzystywany na treningi piłkarskie. Środek był mocno zapuszczony, co prawda bramki stały, ale zamiast trawy na boisku był piach i chwasty. Miesięczny karnet, gdyby ktoś chciał korzystać z bieżni kosztuje 30 euro.

Z Maspalomas ruszyliśmy w góry. Przejechaliśmy przez punkt obserwacji gwiazd, na którym zatrzymaliśmy się poprzednim razem, potem przez miasteczka San Bartolome i Ayacata. Tu droga się rozdziela i można jechać albo w kierunku Roque Nublo albo Roque Bentayga. Tak jak ostatnio, rano patrząc w głąb wyspy kłębiły się nad nią ciężkie chmury. Trochę się bałam czy nie spotka nas deszcz i burza. Ale nic z tych rzeczy. Tak jak i poprzednio, po przejechaniu jednej z przełęczy zaświeciło piękne słońce i niebo zrobiło się błękitne. W pewnym momencie na horyzoncie pojawił się charakterystyczny stożkowaty kształt El Teide, wulkanu na Teneryfie.

Zatrzymaliśmy się na niewielkim parkingu pod obeliskiem Roque Bentayga. W odróżnieniu od tego pod Roque Nublo tu było zupełnie pusto. Spotkaliśmy tylko jedną rodzinę. Przy parkingu jest nieduże darmowe muzeum z informacjami o tym regionie wyspy. Pracujący tam pan udzielił nam kilku wskazówek. Pod obelisk prowadzi ścieżka, w ciągu 10 minut byliśmy na górze. Przy skale znajdowały się jakby dwie nieduże płaskie półki. Podobno efekt pracy dawnych mieszkańców. Niektórzy archeologowie uważają, że było to miejsce kultu. Obok była także niewielka jaskinia. Ponoć jest ich więcej z drugiej strony skały, ale obszar ten jest niedostępny. Być może było to miejsce pochówku zmarłych.
Widoki z góry super! Jak na dłoni widać było cele naszych wcześniejszych wypraw, Roque Nublo i Pico de las Nieves. Zbocza gór poprzecinane były zygzakami dróg i szlaków. Z pewnością jest tu mnóstwo dróg do przejścia. Choć przyjemniej by było w mniejszym upale niż dziś.

Na dole zajrzeliśmy jeszcze do muzeum. Były tam wyświetlane filmy pokazujące pobliskie atrakcje. Między innymi wykute w skale duże jaskinie. Pracownik powiedział nam jak do nich dojechać. Szkoda, że nie mają na miejscu jakiś mapek, albo chociaż kserówek atrakcji, które warto zwiedzić w okolicy.

Po drodze do jaskiń zatrzymaliśmy się przy jeszcze jednej skale – Roque Grancan. Podeszliśmy bliżej wąską, zarośniętą ścieżką. Spod nóg uciekały nam jaszczurki.
Trochę już zmęczeni słońcem i jazdą krętymi drogami postanowiliśmy zobaczyć jeszcze tylko jaskinie i wracać. Cuevas del Rey to kompleks wielu jaskiń wykutych w skale. Panował w nich przyjemny chłód. Jedna komora była szczególnie duża, w ziemi miała sporo okrągłych dziur. Starałam się dostrzec na jej ścianach stare malowidła, ale nic nie znalazłam. Wyjście z jaskini dawało widok na całą dolinę.

Na sam koniec zjechaliśmy nad ocean, po drodze mijając jeziorko. Nie wiemy czy można by się w nim wykąpać. Ale obok jest przygotowany duży plac pod piknik, są ławki, grille murowane, stał kamper i jeden namiot. Nie starczyło nam już czasu na eksplorację tej okolicy.
Puerto de Mogan, to przyjemne nadmorskie miasteczko, bez dużych hoteli, za to całe w kwiatach. Była też marina z wieloma jachtami. Knajpy pełne turystów ,na plaży też sporo ludzi. Położyliśmy się dosłownie na chwilę, gdy słońce zaczęło zachodzić za wzgórze szybko robiło się chłodno.
Do naszego hotelu dotarliśmy wykończeni wieczorem. Szybkie pakowanie plecaków, bo nazajutrz ruszamy powoli w kierunku domu. Ale najpierw jeszcze trzy dni na Majorce 🙂
No nie ma lekko…

Artykuł Gran Canaria – interior ponownie pochodzi z serwisu parawruch.pl.