Sebastian z Michałem, naszym starym przyjacielem, codziennie rano biegają. O ile, ze względu na moją kostkę, nie miałam ochoty wychodzić z nimi na treningi w górzystym Sagunto, o tyle tutaj jak najbardziej. Wstaliśmy rano i parę minut po 7 poszliśmy pobiegać wzdłuż morza. Słońce zaczynało wschodzić i na promenadzie mijaliśmy już spacerowiczów. Było też kilku innych biegaczy. Mimo dość zimnego poranka, chłopacy biegli na krótko. Ja jestem zmarzlak, miałam długie rękawy i czapkę. Mijani przez nas Hiszpanie byli za to ubrani jak na środek zimy – grube kurtki, szaliki i czapki. Ja zrobiłam sobie easy run, chłopacy w drodze powrotnej robili szybsze przebieżki.

Po śniadaniu Seba postanowił odpoczywać na tarasie. Ostatnio w Walencji spalił się na raka i jak sam mówi, wygląda jak typowy Janusz. Chciał więc trochę wyrównać opaleniznę. Ja z resztą ekipy podjechaliśmy do zabytkowej części Peniscola. Główną atrakcją miasteczka jest twierdza templariuszy pochodząca z XIII w. Zbudowana na fundamentach twierdzy arabskiej jest drugim pod względem liczby odwiedzających zamkiem w Hiszpanii (po Alhambrze w Grenadzie).

Olbrzymie mury otaczają całe wzgórze. Po stronie otwartej na morze znajduje się wiele kafejek i lokalnych restauracji. Białe domy z małymi balkonami wyłożonymi kolorową mozaiką i niebieskie okiennice tworzą typowy śródziemnomorski klimat. Olbrzymie rozłożyste sosny, o intensywnie zielonych igłach cudownie wyglądają na tle tej bieli i turkusu morza. Uwielbiam takie widoki. Usiedliśmy w jednej z takich kawiarni na kawę. Cisza, spokój i mocno grzejące słońce. Po drugiej stronie półwyspu jest marina. Obeszliśmy ją.

Po powrocie, w sklepiku pod domem kupiłam trochę owoców, w tym pięknie wyglądające truskawki. Poszliśmy na plażę. Michał jako jedyny odważył się wykąpać w dość zimnym jeszcze o tej porze roku morzu. Yacool porobił jogę, ja z Jankiem pograłam w warcaby i poopalałam się. Przez silny wiatr nie czułam tak mocno słońca, za to czuję teraz, że twarz mnie piecze.

Nauczeni doświadczeniem nie czekaliśmy zbyt długo z pójściem na obiad. Wybraliśmy się do tej samej restauracji, gdzie jedliśmy wczoraj. Dziś także zamówiliśmy ryby i różne owoce morza. Na koniec właściciel poczęstował nas kieliszkiem jakiegoś alkoholu. Nie znam się na alkoholach, ale ten był cytrynowy i niezbyt mocny, na szczęście. Wydaje mi się, że te kilka słów, zdań, które potrafię powiedzieć po hiszpańsku wymawiam z dobrym akcentem, bo za każdym razem jestem brana za osobę, która zna ich język i robię wtedy za tłumacza dla naszej grupy. Niestety po hiszpańskim, którego uczyłam się przez parę lat na studiach w mojej głowie zostały tylko strzępki. Teraz mam naprawdę ochotę wrócić do nauki tego języka. Zwłaszcza, że marzy mi się podróż do Ameryki łacińskiej.

Najedzeni do syta poszliśmy odpocząć na naszym tarasie. Tu też wiatr był trochę mniej odczuwalny. Pod wieczór wyciągnęłam jeszcze syna na spacer. Poszliśmy promenadą w kierunku twierdzy. Po drodze Janek pokazywał mi i uczył mnie sztuczek parkura, mamy nagrania. Zagraliśmy też w grę rozmieszczoną na płytkach chodnika. Kawiarnie i restauracje szykują się do letniego sezonu. Wewnątrz można spotkać pojedynczych turystów, głównie starsze osoby, Hiszpanów. Bardzo mi się tu podoba. Szkoda, że jutro już wracamy do domu…

Artykuł Peniscola pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Po śniadaniu spakowaliśmy plecaki. Poszłam z Jackiem po zaparkowane w dole miasteczka auto i podjechaliśmy na szczyt wzgórza, gdzie był nasz dom. Droga była dostępna tylko dla mieszkańców i oczywiście wąska i stroma. Nasze mieszkanie było trzypoziomowe z wewnętrznym tarasem i widokiem na dachy domów dookoła. Był to oryginalny stary dom. Z grubymi murami, niskimi sufitami, wąskimi schodami podobnymi do tych jakie prowadzą na wieże w starych zamkach. Odnowiony, ale z klimatem jaki musiał tu panować wiele lat temu, a może i wieków temu. Przy okazji zapytam właściciela o wiek tego domu.

Wrzuciliśmy plecaki do bagażnika i wyjechaliśmy w kierunku kolejnej destynacji, miejscowości Peniscola. Zależało mi na tym, by Janek w ciągu tych paru dni zobaczył różne oblicza Hiszpanii. To historyczne, nowoczesne i nadmorskie. Po drodze chłopacy chcieli kupić piłkę do gry na plaży. Zatrzymaliśmy się więc na chwilę w Decathlonie.

Po godzinie jazdy autostradą, pośród plantacji pomarańczy, wzgórz i widoków na Morze Śródziemne, dojechaliśmy do Peniscola. Główna część miasta to twierdza zbudowana na wzgórzu, które znajduje się na wciętym w morze cyplu. Jutro pójdziemy ja zwiedzić. Wzdłuż plaży, trochę bardziej kamienistej niż ta w Walencji, gdzie piasek był idealny, stoją olbrzymie apartamentowce. W jednym z nich mieliśmy wynajęty pokój. Do naszego zakwaterowania mieliśmy jeszcze kilka godzin. Poszliśmy więc na obiad. W końcu udało nam się zamówić i dostać prawdziwą paellę. Pan przyniósł nam specjalną patelnię, na której była przygotowana. Najedliśmy się do pełna. Potem poszliśmy na plażę. Chłopaki pograli trochę w piłkę i poszli na spacer brzegiem morza.

Po południu dostaliśmy klucze od naszego mieszkania. Mamy apartament z wielkim tarasem i fantastycznym widokiem. Taras jest na tyle duży, że można z niego oglądać wschód słońca nad morzem i zachód za górami po drugiej stronie. Na promenadzie można biegać, jeździć na rolkach czy rowerach. Świetne miejsce na odpoczynek. Zwłaszcza przed sezonem, gdy jest pusto i cicho.

Artykuł One milion view pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano pojechaliśmy do oddalonej o pół godziny drogi Walencji. Sebastian, nasz znajomy, chciał odpocząć na plaży, a my trochę pozwiedzać. Zaczęliśmy od oceanarium, które mieści się w miasteczku sztuki i nauki. Futurystyczne budynki widać z daleka i robią spore wrażenie. Można tam spędzić cały dzień. Na miejscu znajdują się budynki z akwariami i rybami podzielonymi wg miejsc ich występowania. Jest też delfinarium z pokazami delfinów, foki i krokodyle, pelikany i flamingi. Oglądaliśmy występ delfinów z mieszanymi uczuciami. Widać było, że opiekunowie i treserzy delfinów mają z nimi świetny kontakt i faktycznie lubią to zajęcie. Delfiny też zdawały się dobrze bawić wykonując różne sztuczki. Niemniej jednak przykra jest świadomość, że tak inteligentne i mądre zwierzęta jak delfiny całe swe życie spędzają w niewielkim w stosunku do ich potrzeb zamkniętym akwenie.

Na terenie oceanarium spędziliśmy ponad trzy godziny, chodząc i zwiedzając poszczególne pawilony. Później poszliśmy jeszcze na szybki spacer po terenie miasteczka sztuki. Biel konstrukcji, błękit wody i rozmach całego obiektu bardzo nam się podobały. Chętnie spędziłabym tam więcej czasu. W ogóle cała Walencja jest zbudowana z rozmachem. Ulice są szerokie, kilkupasmowe, przy czym poszczególne pasy nie są zaznaczone liniami. Zwłaszcza na rondzie jeździ się dość dziwnie. Ale Hiszpanie wydają się być spokojnymi kierowcami. Jeżdżą powoli, nie trąbią.

Później podjechaliśmy do zabytkowego centrum. Trudno tu gdziekolwiek zaparkować auto, wszędzie są zakazy. By nie tracić niepotrzebnie czasu wjechaliśmy na parking podziemny. Na każdej niemal uliczce są porozstawiane stoliki i restauracje serwujące lokalne specjały. Siedliśmy w jednej, gdzie były wszędzie napisy „dziś paella walenciana”. Zamówiliśmy więc tę słynną potrawę, ale po chwili okazało się, że została im ostatnia porcja. No co za pech, znowu byliśmy za późno. Poszliśmy więc dalej. Trafiliśmy na mały placyk, na którym odbywał się jakiś pokaż czy konkurs przygotowywania właśnie tej potrawy, w sposób oryginalny, na rozpalonym na ziemi ogniu. W powietrzu unosił się zapach ogniska. Usiedliśmy w knajpie obok, tu jedyna osoba mówiąca po angielsku przyjęła od nas zamówienie. Podano nam danie, ale jak się w tym momencie okazało, paella walenciana właśnie im się skończyła i dostaliśmy wersję z kurczakiem i wege. No nic, będziemy w Hiszpanii jeszcze trzy dni, może uda nam się jeszcze zjeść tą oryginalną, z owocami morza…

Później przeszliśmy się jeszcze uliczkami, poszliśmy w kierunku zabytkowego budynku mercado, giełdy jedwabiu i katedry. Pod tą ostatnią występowali mimowie, był też wielki pluszowy miś koala, z którego wydobywała się muzyka Queen. Dziwne pomieszanie wszystkiego ze wszystkim. Do tego hałasy kapiszonów i odpalanych wciąż petard. Za kilka dni w Walencji będzie odbywała się słynna fiesta ku czci ognia „fiesta de fallas”. Hiszpanie podobno imprezują przy tej okazji już od początku marca. My wyjedziemy kilka dni przed kumulacją obchodów.

Na koniec dnia pojechaliśmy jeszcze do mariny i na plażę, gdzie dzień spędzał Sebastian. Znowu zostawiliśmy auto na podziemnym parkingu i poszliśmy na piwo/kawę. Plaża w Walencji jest piaszczysta i przynajmniej ze trzy albo i cztery razy szersza od naszej w Kołobrzegu. Bary w marinie tętnią życiem i głośną muzyką, wcale nie hiszpańską. Myślę, że w sezonie jest tu mega imprezownia. Sprawdziliśmy temperaturę wody, zimna ale nie lodowata. Na plaży zaczepił mnie jakiś gość oferując wielką narzutę a’la koc plażowy w indyjskie wzory i kolory. Chciał za niego 10 euro, powiedziałam, że mogę dać mu 5, myśląc że się nie zgodzi. Ale się zgodził, wziął kasę i zaczął uciekać. Przestraszyłam się, że być może chwilę wcześniej komuś zwinął ten koc z plaży… No ale jego już nie było, a ja zostałam z kocem.

Poszliśmy po auto, ale okazało się, że jest problem z biletem parkingowym. Maszyna pokazywała, że jest uszkodzony. Oczywiście wszystko po hiszpańsku, żadnej informacji po angielsku. Nigdzie też nie widzieliśmy nikogo z obsługi. Na maszynie był przycisk, zadzwoniliśmy, odezwała się pani, zapytałam z nadzieją czy mówi po angielsku. Nie. Ok, łamanym hiszpańskim wyjaśniłam jej, że bilet nie działa. Ona płynnym szybkim hiszpańskim powiedziała mi co mam zrobić. Zrozumiałam, że iść do kasy centralnej na pierwszym poziomie. Przez kwadrans jej szukaliśmy, pytając różnych osób. Nikt z pracujących tam nie wiedział o co chodzi. W końcu znaleźliśmy. Pan dał nam nowy bilet i wyjechaliśmy z parkingu.

Po przyjechaniu do Sagunto poszliśmy jeszcze na kolację do tawerny naprzeciw naszego domu. Po 20 zaczęli się schodzić ludzie na kolację. Zamówiliśmy dwa rodzaje lokalnych tapas, sałatki, piwo i dzbanek sangrii. Dobrze, że z knajpy do łóżek mieliśmy 5 metrów.

Artykuł Walencja pochodzi z serwisu parawruch.pl.