Krzywa wieża naprawdę jest krzywa 😁 Choć niełatwo pokazać to na zdjęciach, bo aparat w telefonie sam ją prostuje!
Ludzi wokół oczywiście multum. Wszyscy w tych samych pozach. No ok, trochę to kiczowate, ale my z Martyną też dałyśmy się w to wciągnąć. I dobre dwie godziny pozowałyśmy w mniej lub bardziej głupkowatych pozach obchodząc wieżę dookoła. A co! Jutro i tak już nas tu nie będzie…. I to było hasło przewodnie tego dnia.

Zmęczone sesją wciagnęłyśmy pizzę, popijając aperolem. Słońce grzało coraz mocniej. Pierwotny plan pieszego marszu nad morze zmieniłyśmy na jazdę autobusem. Podróż trwała niecałe pół godziny.
Marina di Pisa była przyjemnie pusta i spokojna w porównaniu do gwarnej i tłocznej Pisy.
Rodzice byli tu dzień wcześniej, w niedzielę i mówili, że deptak był pełen ludzi. Teraz, w poniedziałek raptem pojedyncze osoby leżały na kamienistej plaży i spacerowały po bulwarze. Cisza i spokój.
Woda dzięki białym kamykom miały piękny turkusowy kolor.

Posiedziałyśmy trochę i żeby zapewnić sobie dzienną dawkę ruchu ruszyłyśmy marszem w kierunku Pisy. Prowadzi tam świetna ścieżka rowerowo spacerowa. Wśród pól, zupełnie płaska z widokiem na góry. Nawigacja pokazywała 12km, nam całość ze spacerami nad morzem wyszła ponad 16km.

Rodzice dzisiejszy dzień spędzili na zwiedzaniu Florencji. Do mieszkania wróciliśmy niemal jednocześnie. Chwila na odsapnięcie i poszliśmy wspólnie na ostatnią włoską kolację. Myślałam, by pójść jeszcze zobaczyć oświetloną w nocy wieżę, ale prawdę mówiąc po pysznym spaghetti i lampce aperola zupełnie o tym zapomniałam 😉

Artykuł Italia – Pisa pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Krótki urlop we Włoszech miał być generalnie bez planu. No, ale wiadomo, że tak do końca to się nie da. Zwłaszcza, że urlop to raptem trzy dni i jednak jest chęć zobaczenia czegoś.
Jeszcze wczoraj przed wylotem, na lotnisku we Wrocławiu kupiłyśmy z Martyną bilety na pociąg z Pisy do Monterosso. Jest to jedno z miasteczek na nadbrzeżnym szlaku w parku narodowym Cinqueterra.

Bazę noclegową mamy w Pizie. Dziś rano z balkonu nawet zaliczyłyśmy krzywą wieżę, ale na żywo też planujemy ją zobaczyć. Jak starczy nam czasu 😉
Stacja kolejowa jest rzut kamieniem od naszego mieszkania. Podróż pociągiem zajęła nam około półtorej godziny. Po wyjściu z pociągu, na stacji kupiłyśmy biletu wstępu do parku. Potem na szlaku są punkty, gdzie faktycznie były one sprawdzane.

Monterosso to urocze, nadmorskie miasteczko. Z wąskimi uliczkami, kamienicami z zielonymi drewnianymi okiennicami. Typowy włoski klimat. Mnóstwo sklepików, kawiarni i restauracji. Turystów było już dużo, pogoda idealna. Jest tu też piaszczysta plaża, dzieciaki się kąpały. Całkiem sporo czasu nam tu zeszło, a czekał nas dłuższy marsz.
Po zrobieniu kilkudziesięciu zdjęć ruszyłyśmy na szlak. Martyna gdzieś wczoraj wyczytała, że marsz jest wymagający. Jakoś nie chciało mi się w to wierzyć. Ale szczerze mówiąc faktycznie był to niezły trekking. Wąska ścieżka z poziomu morza ostro pięła się do góry, potem trochę się wypłaszczała, a następnie schodziła ostro w dół do kolejnego miasteczka (i tak dwa razy w naszym przypadku).
Poza Monterosso zwiedziłyśmy mniejszą Vernazza i Corniglia.

Było ciepło, ale nie upalnie. Ludzi dużo, momentami nawet tłoczno, zwłaszcza, że każdy staje, by pstryknąć fotkę kolejnego uroczego widoczku 😉 W sezonie pewnie nie da się tu spokojnie maszerować.
W jednej miejscowości wciagnęłyśmy ficaccie, no dobra między innymi , bo były też i pizza i ryba i lody i aperol w nagrodę za trudy. Dziwię się tylko, że na koniec dnia zegarek pokazał mi tak mało spalonych kalorii 😆

Wróciłyśmy do Pisy przed 22. Po drodze krótki postój i spacer po La Spezia, ale ta nas nie urzekła.
Przez moment był pomysł, by poszwędać się jeszcze po Pisie, może zobaczyć krzywą wieżę w nocy, ale jak tylko wysiadłyśmy z pociągu obrałyśmy azymut dom. Zegarek pokazał mi zrobionych 19km, niby nie jakoś bardzo dużo, ale od tych licznych up and down czuję, że będą mnie jutro boleć pośladki…

Artykuł Italia – Cinque Terre pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Ostatni dzień mieliśmy spędzić na miejscu, by trochę odpocząć na plaży.
Rano poszłyśmy z Agą szukać warzywniaka, w którym na początku pobytu kupiłyśmy pyszne, świeże figi. O dziwo udało nam się jakoś trafić w to miejsce. Drugim celem było namierzenie piekarni, gdzie też tamtego dnia robiłyśmy zakupy. Niestety po półtorej godzinie i 5km w nogach, kluczenia ulicami i próbach odtworzenia tamtej trasy poddałyśmy się. Orientacja w terenie zdecydowanie nie jest naszą mocną stroną 🤣 Janek ma z nas niezły ubaw, bo podczas naszego zwiedzania często skręcałyśmy w innym kierunku, albo dziwiłyśmy się, że pociąg nadjeżdża z tej, a nie z tamtej. Z tym akurat zawsze mam problem. Zawsze zgaduję i zawsze jestem zaskoczona, gdy pociąg nadjeżdża 🤣 Janek trafia bezbłędnie tam gdzie chce, to chyba zasługa lat w harcerstwie. Dlatego tak lubię z nim jeździć, czuję się bezpiecznie 😉 Ale tym razem on spał, a my błądziłyśmy.
Ostatecznie bułki kupiłyśmy w markecie pod naszym domem, takie same jak te z szukanej piekarni, a croisanty z nadzieniem i kawkę na wynos w kawiarni na rogu 🙂

Plaża w Bari jest piaszczysta. Mimo, że była bardzo zatłoczona udało nam się znaleźć wolny skrawek tuż nad wodą. Morze bardzo ciepłe, trudno było się w nim schłodzić. To nie to samo co nasz Bałtyk, gdzie po 3 minutach w wodzie kolejną godzinę lub dwie grzejesz się na kocu osłonięta parawanem. Tu zamiast parawanów królowały parasole słoneczne. Na plaży sporo Polaków i polskich matek strofujących swe dzieci – uważaj, nie tak daleko, chodź tu ! etc.

Zeszliśmy z plaży w porze obiadowej, naszej polskiej. Trochę nam zajęło znalezienie na starówce otwartej o tej godzinie restauracji. Kelner przed lokalem był tak przyjazny i z zachętą opowiadał o serwowanych daniach, że postanowiliśmy dalej nie szukać. Ja z Jankiem zamówiliśmy sobie po steku z ryby, był bardzo dobry. Sałatka grecka odbiegała od oryginału, no ale to w końcu Włochy, a nie Grecja 😉

Po obiedzie stało się to co podejrzewałam. Ekipa odmówiła dalszego wykonania planu 😆, tj popołudniowej podróży pociągiem do Trani. Dzieciaki stwierdziły, że to na pewno kolejne, urocze włoskie miasteczko, z promenadą i kościołem niczym nie różniące się od Bari. Myślę, że pewnie kilka różnic byśmy znaleźli, ale nie naciskałam, w Bari też są klimatyczne miejsca na spacery…
Wieczorem udało nam się w końcu dotrzeć do lodziarni, którą polecał nam nasz gospodarz i przy której widzieliśmy w poprzednich dniach długie kolejki. Tym razem nie było tyle ludzi, może dlatego że pora była kolacyjna, a nie deserowa.
Duży wybór oryginalnych smaków i spore porcje. Lody pyszne, ale mimo godziny 20 (29 st) topiły się szybko i ciekły nam po rękach, więc niestety nie było czasu, by się nimi delektować. Ja dopiero w połowie jedzenia zorientowałam się, że pani pomyliła się i dała mi inny smak, ale był tak dobry, że to nie był problem.

Po zmroku knajpy były już wypełnione po brzegi, stoliki na zewnątrz pozajmowane. Turyści siedzieli na murkach, a lokalsi na plastikowych krzesełkach przed swoimi domami. Grupy Włoszek głośno dyskutowały i gestykulowały. W sumie to nie wiadomo czy się kłóciły czy coś sobie opowiadały z zaangażowaniem 😃
Pochodziliśmy jeszcze po gwarnych uliczkach chłonąc atmosferę beztroskich wakacji i luzu.
Tu też trafiliśmy na znak „Senso unico”, który w Alberobello wzięliśmy za drogowskaz dojścia do jakiejś wyjątkowej atrakcji pośród domków trulli. W rzeczywistości znak ten oznacza „drogę jednokierunkową” 😆
Ostatni spacer promenadą i powrót do naszego mieszkania. Pod drzwiami wejściowymi zegarek Agi pokazał 17,8 km. Tak jakby ten wyjazd był zaprogramowany na 18 km/ dziennie Haha!

Rano na lotnisko postanowiliśmy pojechać pociągiem. Wg rozkładu miał jechać 18 min. Podróż autobusem, mimo że za symboliczne 1 euro trwa 50 min. Wygrał dłuższy poranny sen. Dzięki temu zdążyłyśmy jeszcze z Agą skoczyć do kawiarni na rogu po kawę do śniadania i rogaliki.
Pociąg przyjechał, w tym miejscu kończy/ zaczyna bieg. Tak jak i inni turyści z walizkami wsiedliśmy do niego. I tak samo jak inni zaczęliśmy się denerwować, gdy pociąg na peronie obok odjechał o planowanej godzinie odjazdu naszego pociągu, podczas gdy nasz nadal stał. Zastanawialiśmy się czy na pewno nie pomyliliśmy pociągów. Jedyne pocieszenie, że nie bylibyśmy w tej sytuacji sami, bo razem z nami podobne rozterki po polsku mieli też inni. Po kwadransie opóźnienia poszłam zapytać jakichś pań, które miały uniformy i torby na ramieniu z napisem „aeroporto”. Upewniłam się, że pociąg jest właściwy i usłyszałam od nich, że to standardowe spóźnienie. Nie ma to jak koleje norweskie, gdzie wszystko chodzi jak w zegarku. I gdzie wszyscy mówią po angielsku, nawet pan sprzątający perony…
Na samolot zdążyliśmy. Za niecałe 2h będziemy w domu. Szoku temperaturowego tym razem nie przeżyjemy.
To był fajny, szybki trip 🥰

Artykuł Italia – czil pochodzi z serwisu parawruch.pl.