PODRÓŻE - parawruch.pl

Kirgistan – Bishkek

ruda — Tue, 25 Aug 2026 01:00:32 +0000

Bishkek ma swój urok. Postsowiecka zabudowa, place, pomniki, gmachy, ale mimo to nie jest przytłaczający. Jest swojski. I zakorkowany, czego wczoraj doświadczyliśmy. Dużą robotę robią góry, które nad nim górują. Wystarczy wyjechać niecałą godzinę za miasto, by znaleźć się na szlaku.
My w ramach pierwszego trekkingu pojechaliśmy do Parku Narodowego Ala Archa. Duże parkingi rano były prawie puste. Po przekroczeniu bramy parku podjechaliśmy elektrycznym busem ok 700 m w górę, na wysokość ok 2100 m n.p.m. Na starcie znajduje się dolna stacja kolejki linowej, nowość w Kirgistanie i jedyna w kraju. Chcieliśmy wjechać, ale ze względu na wiatr nie kursowała. Ruszyliśmy więc pieszo pod górę. Naszym celem był wodospad Aksay. Początkowo trasa prowadziła szeroką szutrową drogą. Droga przygotowana dla aut i sprzętu budowlanego, przy końcowej stacji kolejki znajduje się także nowo wybudowany hotel. Eleganckie domki z pięknym widokiem na góry. Jak ukończą inwestycję będzie tu bardzo tłoczno…
Od tego momentu droga zamieniła się w węższą ścieżkę, cały czas towarzyszył nam szum rzeki w dole. Trafiłyśmy z pogodą, słońce, trochę chmur, idealnie na trekking. Szlak jest dość łagodny, przekroczyłyśmy dwa nieduże strumienie, dopiero końcówka, ostatnie 300m było strome i wyraźnie bardziej wymagające ze względu na wysokość. Końcowym punktem był wodospad Aksay. Mimo nieduże ilości wody o tej porze roku ładny. Zegarek wskazał niecałe 2800 m n.p.m. Odpoczęliśmy na dużych kamieniach i ruszyliśmy na dół. Kolejka linowa ruszyła więc ostatni kawałek pokonaliśmy w wagoniku. Podziwiałyśmy naszego guida Daniela, który cały dystans pokonał w klapkach.
W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na pstrąga. Ryby były pyszne, prosto z łowiska. Do tego zamówiłyśmy pieczone bakłażany, są absolutnie genialne i pomidory. Kolejny raz przekonałyśmy się, że musimy zamawiać jeszcze mniej, dania są tu spore. Zamawiamy kilka rzeczy i dzielimy się jedzeniem, by poznać więcej lokalnych smaków.
Do hotelu wracaliśmy w korkach. Ale prawdziwy zastój miasta był pod wieczór około 18. Mieliśmy podjechać do centrum na spacer po mieście. W połowie drogi wysiedliśmy z busa, bo nie wiem ile czasu zajęłoby nam przejechanie kolejnych 2km. Przeszliśmy się po centrum, przez parki, place, oglądając z bliska gmachy meczetu, teatru, biblioteki, pomniki bohaterów. Na głównym placu góruje na koniu postać legendarnego Manasa, dzielnego wojownika, który zjednoczył 40 dawnych plemion w jeden kirgiski naród. Po upadku ZSRR w 1991 r. Kirgistan szuka swojej tożsamości i wraca do dawnych bohaterów. Nadrabiamy zaległości szkolne. Nie pamiętam, abym kiedykolwiek uczyła się o kolonializmie w Azji Centralnej, a dokładnie tym właśnie był ZSRR. Dużo analogii do Afryki tu odnajduję.

Artykuł Kirgistan – Bishkek pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kazachstan -Ałmaty

ruda — Sun, 23 Aug 2026 21:00:34 +0000

Bezpośredni lot z Warszawy i po 6,5h lądujemy w Ałmaty w Kazachstanie.
Potem 3,5h jazdy do granicy z Kirgistanem. Kierowca dobry, ale nierozmowny, ewidentnie skupiony na wykonaniu zadania. Droga w dużej mierze bardzo dobra, szeroka, trzy a potem dwupasmowa. Spory ruch mimo niedzieli. Po drodze pola, łąki po horyzont, pasące się konie i pasmo gór północnego Tienszanu.
Na granicy całkiem sprawnie, przeszłyśmy ją na piechotę, bo po drugiej stronie czekał już na nas nas docelowy bus z guidem i kierowcą. Po kolejnych 50 min zakwaterowałyśmy się w hotelu. Całkiem nowoczesny, wygodny. Chwila relaksu i ciąg dalszy – powitalna kolacja, z występem zespołu lokalnego. Świetnie grali, niektóre instrumenty i ich dźwięk zupełnie nieznane. Zespół ubrany był w ludowe stroje, a grajkowie opowiadali o instrumentach i sensie wykonywanych utworów.
Potem kolacja i lokalne specjały. Po wielogodzinnej podróży wszystko smakowało wyśmienicie… pomidory, pieczone bakłażany, lokalny ser kurut, kuurdak czyli wołowina z cebulą (tej tu nie szczędzą ;)) i ziemniakami, plov (ryż smażony z mięsem, marchewką), manty o różnym nadzieniu (pierożki) i boorsok ( przypominające kenijskie mandazi małe i mało słodkie pączki). Uff…
Do hotelu wróciliśmy pieszo, by spalić trochę kalorii. 🙂

Artykuł Kazachstan -Ałmaty pochodzi z serwisu parawruch.pl.

RPA – Góra Stołowa

ruda — Thu, 16 Jul 2026 16:00:15 +0000

Table Mountain, czyli Góra Stołowa, symbol Kapsztadu. Niemalże wyłania się z oceanu i wznosi na wysokość 1067 m n.p.m. Z reguły, w naszych miesiącach zimowych czyli tutejszym latem, kolejka do kolejki ustawia się już przed 8 rano i ciągnie wzdłuż zbocza. Teraz w lipcu, gdy panuje tu zima jest zdecydowanie mniej turystów. Podjechaliśmy pod dolną stacje kolejki i z marszu weszliśmy do wagonika. Podróż na Górę zajmuje kilka minut. W Kapsztadzie od rana było pochmurnie. Ale wraz z nabieraniem wysokości zostawiliśmy chmury poniżej nas. Widoki ze szczytu były bajeczne. Chmury tworzyły pierzynę, z której wystawały fragmenty szczytów Przylądka Dobrej Nadziei. Przebijał się też czubek Lion’s Head. Znam widoki z góry więc objaśniałam grupie, po której stronie co mamy. Było mistyczne. Obeszliśmy całą płaską powierzchnię Table Mountain, w sumie wyszło nam 6km spaceru. Mieliśmy dużo czasu, nic nas tego dnia nie goniło więc czerpaliśmy radość z bycia tam.
Resztę dnia spędziliśmy na spacerach po mieście – zajrzeliśmy do Katedry i do dawnych Ogrodów Kompanii Wschodnioindyjskiej. Dziś jest tam mały fragment z grządkami i warzywami. Dawniej ogrody zaopatrywały w warzywa statki holenderskie płynące do Indii.
Wieczorem poszliśmy na kolację do Gold Restaurant. Była gra na bębnach, występy i pyszne jedzenie.
Kapsztad ma swój klimat. Turystyczna dzielnica Waterfront pełna jest restauracji, sklepów, galerii. Wzdłuż oceanu ciągnie się wielokilometrowa promenada, gdzie ludzie biegają, spacerują. To dzielnice bogate, z ekskluzywnymi apartamentowcami i domami. Wartym odwiedzenia przy okazji wizyty w Kapsztadzie jest Disrict 6 i muzeum ukazujące jego historię. To dzielnica, która kiedyś była zamieszkana przez ludzi o nie białym kolorze skóry. W czasach apartheidu (1966 r) postanowiono, że to atrakcyjny teren miasta i powinien być zamieszkały przez białych. W ciągu 12 lat wysiedlono ok 60.000 ludzi, a całą dzielnicę zrównano z ziemią. Ludzi przeniesiono (dano im domy, ale nie było żadnej infrastruktury, ulic, szkół, szpitali etc.) na obszar Mitchels Plain, który dziś stanowi ogromne slumsy i jest najniebezpieczniejszym miejscem w całym RPA.
Teren District 6 nigdy nie został jednak na nowo zbudowany i zasiedlony.
Dziś teoretycznie trwa proces odzyskiwania ziem, ale jest to bardzo trudne, udowodnienie kwestii dawnej własności, wielu ludzi już nie żyje, a ich dzieci często mieszkają w innych miastach RPA lub za granicą.
Lubię Kapsztad, ale też zawsze wracam stamtąd z cięższym sercem.

Artykuł RPA – Góra Stołowa pochodzi z serwisu parawruch.pl.