Rodzice rano polecieli po świeże bagietki na śniadanie więc my z Jankiem wykorzystaliśmy okazję, by jeszcze chwilę poleżeć. Upchaliśmy rzeczy w plecaki i wykwaterowaliśmy się z naszego apartamentu.

Lot mieliśmy po południu, więc w drodze na lotnisko chcieliśmy gdzieś jeszcze zajechać. Po drodze do Malagi leży miasteczko Mijas. To kolejne białe andaluzyjskie górskie pueblo. Krętą drogą dojechaliśmy do jego centrum, zaparkowaliśmy i poszliśmy na spacer.

Czytaliśmy w necie, że po wąskich, stromych uliczkach kursują osiołki. Teraz na szczęście nie było wielu odwiedzających i mogły spokojnie stać w swoich boksach przy rynku. Zapewne latem mają więcej pracy wożąc leniwych turystów w upale w górę miasta… Miasteczko jest dużo bardziej nastawione na zwiedzających niż odwiedzone przez nas w poprzednich dniach Casares czy Setenil de las Bodegas. Dużo butików, kawiarni, straganów z wyrobami ze skóry i pamiątkami. Zaszliśmy do sklepu połączonego z małą rzemieślniczą wytwórnią czekolady. Czekolady wyglądały tak smakowicie, że kupiliśmy kilka tabliczek.
Przeszliśmy miasteczko wzdłuż i wszerz. Na górze były tradycyjnie ruiny starej twierdzy, kościół oraz arena do walki byków.

Wstępnie planowaliśmy jeszcze zajrzeć do Malagi na ostatni spacer, ale czasowo byliśmy już na styk więc odpuściliśmy. Zjedliśmy po wielkiej gałce rzemieślniczych lodów, pstryknęliśmy ostatnie zdjęcia z widokami na morze i pojechaliśmy zwrócić auto do wypożyczalni.

Tygodniowy wypad w skrócie:
– 1.200 przejechanych km,
– 160.000 kroków,
– zwiedzone miasta: Granada, Ronda, Malaga, Nerja, Estepona i białe miasteczka: Setenil de las Bodegas, Casares, Mijas,
– wypad za granicę, do Gibraltaru,
– przeżycia ekstremalne na via ferrata Zaffaraya (Janek i ja),
– jaskinia w Nerji (rodzice),
– górski szlak Caminito del Rey,
– liczne ochy i achy na punktach widokowych,
– pół plecaka szyszek i nasion z różnych palm w prezencie dla yacoola – jego nowe hobby 😉
Aaa, słowem wyjazdu zostało….: „to niesamowite!” 🙂

Artykuł Andaluzja – podsumowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś z założenia miał być taki typowy dzień lenia, bez wczesnego wstawania, planów działania etc.
Po śniadaniu poszliśmy pochodzić po naszym miasteczku, Esteponie. Tata wyczytał, że w nowszej części jest dużo murali. Na starówce natomiast uliczki, gdzie każda ozdobiona jest innym kolorem doniczek, a także tablice z fragmentami poezji, w tym Wisławy Szymborskiej. Ruszyliśmy więc niespiesznie na ich poszukiwania.

Estepona jest całkiem spora. Dużo tu bloków niższych i wyższych, całych osiedli prawdopodobnie z mieszkaniami głównie na wynajem, bo teraz świecą pustkami. I kolejne, które wciąż się budują. Aż trudno sobie wyobrazić jak tu jest w sezonie, gdy miasto zapełnia się turystami.

Minęliśmy nowszą część miasta i kilka z murali. Doszliśmy do jej bardziej zabytkowej, zdecydowanie ładniejszej części. Niewielkie placyki, ze sklepami i kawiarniami, fontannami. Faktycznie uliczki różniły się od siebie kolorami doniczek wiszących na ścianach ich budynków. Była uliczka z doniczkami w kolorze zielonym, niebieskim czy czerwonym. Znaleźliśmy też dom, na którego ścianie był fragment wiersza „Nic dwa razy się nie zdarza…”

Po tygodniu pobytu na Costa del Sol w końcu też nadarzyła się okazja i znalazł czas, by zamoczyć ręce w morzu. Wiatr niezmiennie porywisty, a fale olbrzymie. Woda zimna, ale nie lodowata. Piasek nas nie zachwycił, był raczej szary niż żółty jak nad Bałtykiem. Może to kwestia sztormu i braku słońca? Przeszliśmy pustą promenadą i po 2h wróciliśmy do naszego apartamentu.

Mi i tacie trudno było tak wysiedzieć, więc po godzinie obmyśliliśmy naprędce dalszy plan. Pojechaliśmy do leżącej w górach wioski Casares. To zaledwie pół godziny jazdy od Estepony. Fantastyczna kręta górska droga. Piękne widoki, gdzieniegdzie porozrzucane pojedyncze domki, dużo zieleni i przestrzeni. Tego właśnie mi tu trochę brakuje, przestrzeni. Jadąc na południe od Malagi w zasadzie trudno zorientować się, gdzie kończy się jedną miejscowość, a zaczyna kolejna. Jest to ciąg zabudowań, osiedli, apartamentów wakacyjnych.
Ale wystarczy dosłownie wyjechać kilka kilometrów w głąb lądu, w góry i krajobraz zmienia się zupełnie. Jak dla mnie na lepszy. Ten wyjazd był bardzo intensywny, w większości zwiedzaliśmy miasta, poza wypadem na górski szlak Caminito del Rey i moją szaleńczą eskapadą z Jankiem po ferracie.
Chętnie bym tu wróciła, ale już z nastawieniem na pochodzenie po licznych górskich szlakach i odkrywanie ukrytych w górach małych, malowniczych osad.

Casares jest właśnie takim miejscem. To typowa biała andaluzyjska wioska, położona na stromym zboczu, otoczona zielonymi górami. Wąskie, mega strome wybrukowane uliczki, białe fasady domów i oczywiście zamek na samej górze. Przeszliśmy całe miasteczko, zwiedziliśmy ruiny zamku i biały cmentarz na szczycie wzniesienia. Jest tu też tyrolka, którą można przejechać przez wąwóz, ale dziś była nieczynna (wg googla czynna jest tylko w niedzielę i tylko przez 2h).
Fajnie zwiedza się takie miasteczka bez turystycznego rwetesu. Sądząc po dużym parkingu u podnóża miasteczka, latem pewnie jest tu tłoczno.

W drodze powrotnej zrobiliśmy jeszcze kilka stopów na punktach widokowych. W Esteponie zaliczyliśmy wieczorny spacer do latarni morskiej i mariny. Zjedliśmy kolację w knajpie pełnej głośnych Anglików i powoli pakujemy plecaki. Jutro powrót do domu. Ale może w drodze na lotnisko coś jeszcze uda się zobaczyć 😉

Artykuł Estepona i Casares pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś w ramach luźnego dnia pojechaliśmy do Malagi. Mimo, że w naszej miejscowości na niebie wisiały od rana ciężkie chmury, w Maladze wyjrzało słońce. Gdyby nie nadal silny wiatr byłoby bardzo ciepło.
Zostawiliśmy auto na podziemnym parkingu w centrum i ruszyliśmy „na miasto”. Zostawiliśmy babcię i dziadka pod katedrą i umówiliśmy się za godzinę. My w tym czasie poszwendaliśmy się po okolicy. Wcześniej na mapie odległości między atrakcjami wydawały się większe, ale tak naprawdę wszystko jest w zasięgu krótkiego spaceru. Przeszliśmy przez park palm oddzielający starówkę od wybrzeża. Wśród drzew latało mnóstwo zielonych papug, głośno szczebiocząc.
Wybrzeże z promenadą, częściowo zasłaniającą od słońca białą konstrukcją, która mi przypomina szkielet ryby, a Jankowi sowy…?… Janek określił Malagę mianem „tropikalnej Gdyni” 🙂 Generalnie klimat miasta podobny do tego w Alicante czy w Walencji. Ludzi całkiem sporo, ale może dlatego, że to sobota.

Janek pod nieobecność dziadków wciągnął śmieciowe żarcie (hamburgera z burger kinga) i od razu odżył 😂 Po godzinie wróciliśmy pod katedrę. Dalej razem przeszliśmy do ruin teatru romanum. Wejście na pałac Alcazaba z powodu silnego wiatru było dziś zamknięte. Stromym podejściem (130 m n.p.m.) weszliśmy na wzgórze Gibralfaro z ruinami dawnej twierdzy. Tu także wejście zamknięte (oba obiekty są połączone wewnątrz murów), ale przyszliśmy tu przede wszystkim dla widoków na całe wybrzeże Malagi. A te były rozległe. Choć trochę dziwnie podziwia się wybrzeże, gdy w jego pierwszej linii stoją dość szpetne wieżowce. Między nimi wciśnięta arena do walki byków, a na horyzoncie skaczący po wodzie kitesurferzy.

Po zejściu ze wzgórza poszliśmy na spacer promenadą, w marinie stało zacumowanych kilka jachtów. Zjedliśmy paellę w knajpie na brzegu. Myśleliśmy wcześniej o zwiedzeniu jednego z muzeów, ale jakoś wszyscy byli już dość zmęczeni, chyba głównie tym wiatrem. W Maladze jest m.in. muzeum i galeria z pracami Picassa, który stąd pochodził, oraz muzeum Pompidou – miniatura tego paryskiego – może kolejnym razem tam zajrzymy…

Artykuł Malaga pochodzi z serwisu parawruch.pl.