Świetnie mi się dziś spało. W nocy mocno wiało przez to było chłodniej w domku. Obudziłam się dopiero po szóstej, bo koza łaziła nam pod drzwiami. Dziś wybraliśmy się z Feisalem na prywatny rejs po oceanie. Wyruszyliśmy z naszej chatki po ósmej rano. Najpierw popłynęliśmy na przeciwległy brzeg do Shimoni, gdzie jest kasa biletowa. Opłata dla mzungu za wpłynięcie na teren wodnego parku to 17usd od osoby, można płacić kartą kredytową, albo przez mpese – wysyłając sms. Od rana trochę się chmurzyło, morze było też mniej spokojne niż w poprzednich dniach. Feisal po polsku zrobił wprowadzenie do naszego rejsu. Opowiedział parę zdań o wyspie. Nazwa wyspy w suahili oznacza „niscy ludzie”. Została zasiedlona 400 lat temu. Wyspa znajdowała się na szlaku handlowym. Chińczycy przypływali tu po drewno mangrowe, w zamian przywożąc porcelanę. Handel kwitł też z niedaleką wyspą Zanzibar, z niej z kolei przywożono na Wasini przyprawy.

Płynęliśmy mijając inne małe wysepki. Między innymi wyspę o kształcie statku, którą dwa dni temu widzieliśmy z brzegu. Miejscowi nazywają ją „kamiennym statkiem”. Poza naszą dwójką i Feisalem na pokładzie był jeszcze kapitan Ali. To kolejny Ali jakiego poznaliśmy na wybrzeżu. Yacool próbował złowić rybę, tradycyjną metodą na żyłkę. Niestety bez powodzenia. Po ponad godzinie zbliżyliśmy się do płaskiego, koralowego wybrzeża. To było miejsce naszego dzisiejszego snurklowania. Feisal wrzucił do wody kotwicę, a ja wypatrzyłam głowę żółwia, który na chwilę wypłynął na powierzchnię. Po chwili pojawił się też delfin, niestety tylko jeden, krążył dookoła. Wczoraj inna grupa turystów miała szczęście widzieć stado kilkudziesięciu delfinów!
Założyliśmy płetwy, maski i rurki. Feisal wziął z sobą koło ratunkowe. Bałam się tego ogromu wody, choć już nie tak bardzo jak za pierwszym razem na pływaniu w okolicach Lamu. Feisal trzymał koło, ja trzymałam je z drugiej strony i tak sobie razem pływaliśmy z głowami pod wodą. Co chwila pokazywaliśmy sobie palcami jakieś ryby. Był też i żółw. Leżał na piaszczystym, głębszym dnie. Po chwili tuż obok niego z piasku poderwała się płaszczka! Widzieliśmy też dużą, niebieską rozgwiazdę i dziesiątki różnych ryb. Całe ławice małych sztuk i mniejsze grupki większych. Były też i takie, które sobie pływały samotnie. Osoby, które spotkaliśmy, mające większe doświadczenie w takim nurkowaniu mówiły, że to najlepsze miejsce na całym wybrzeżu kenijskim do takiej zabawy. My byliśmy zachwyceni 🙂
Nie trafiliśmy tylko z pogodą, fale były bardzo duże i mocno nami miotało. Trzeba było uważać, by nie podpływać zbyt blisko rafy, bo przy podmuchu można było na nią wpaść. Yacool wziął z łodzi kamerkę i nagrywał podwodny świat. Po około pół godzinie weszłam na łódkę. Yacool i Feisal pływali chyba jeszcze z godzinę. Gdy na nich czekaliśmy wypatrywaliśmy z kapitanem delfinów. Niestety więcej się nie pokazały.

Powrót na Wasini to była prawdziwa morska przygoda. Fale były olbrzymie. Trzęsły mi się zęby i nie byłam pewna czy to z zimna czy raczej z przejęcia. Skutek był taki, że po przypłynięciu na Wasini byłam ledwo żywa. Marzyłam tylko o nieruchomym łóżku. Przespałam się godzinkę i fale w głowie ustały. Mimo choroby morskiej, która mnie dopadła strasznie się cieszę z tej wyprawy. Wrażeń i obrazów mam pełną głowę.

Po południu odwiedziły nas kozy. Łażą sobie bez żadnych oporów po tarasie i pod naszymi oknami skubiąc liście z krzaków. Przyszła też małpa, inna niż dotychczas, nie miała jednej łapki, dłoni. Mniej się nas bała i jak wyciągnęłam na dłoni kawałek banana podeszła i szybkim ruchem wytrąciła mi go z ręki.

Przed kolacją poszliśmy jeszcze do wioski kupić owoce na jutrzejsze śniadanie. Był tylko jeden banan… Ale były małe pomarańcze i mango. Kupiliśmy też trochę lokalnych słodyczy na święta w Polsce. Yacool się nimi zajada. To ciastka z orzeszków ziemnych, konsystencją przypominają „blok”, który w dzieciństwie kupowałam w sklepie.

Zaraz idziemy na nasz taras na piętrze na ostatnią kolację. Jutro rano wyjeżdżamy. Najpierw do Diani Beach, nieopodal której jest małe lotnisko. Stamtąd lot do Nairobi i w nocy z wtorku na środę lot do Europy.

Artykuł Snurkowanie w Kisite Marine Park pochodzi z serwisu parawruch.pl.

W nocy temperatura spadła z 31 do 25 stopni i ciężko mi się spało. W naszym domku nie mamy tv, ani Wi-Fi. Na wyspie nie ma instalacji elektrycznej więc żarówki zasilane są panelami słonecznymi. A właściwie jednym panelem, który wystarcza na zasilenie w prąd dwóch wynajmowanych domków i domu właścicieli. Nic dziwnego, słońce świeci tu bardzo mocno od świtu do zachodu, a brak urządzeń elektrycznych pozwala na zgromadzenie w ciągu dnia wystarczającej ilości energii. W pokoju mamy też małą lampkę solarną, którą na dzień wystawiamy na słońce. Po 19, gdy jest już zupełnie ciemno rozświetla nam pokój. Na czytanie jest jednak trochę za ciemno, dlatego chodzimy spać właściwie po kolacji koło 20-21. Na wyspie nie ma też słodkiej wody. Mieszkańcy gromadzą deszczówkę w zbiornikach. Ale wodę każdy tu oszczędza. Za prysznic służy nam 25 litrowe wiadro z zimną wodą i kubek do polewania. W tym upale zimna woda świetnie orzeźwia. Z pewnością pobyt tu może nauczyć oszczędności, zarówno w zużyciu prądu jak i wody. Doskonale pokazuje też, że bez tych rzeczy można się obejść.

Małpy wyczaiły kiedy jemy śniadanie i zawsze wtedy się jedna zjawia, nie wiem czy ta sama czy inna, czekając na skórki po bananach i innych owocach. Myślę, że gdybyśmy tu dłużej pobyli, to byśmy ją na tyle oswoili, że siedziałaby z nami przy stole 

Ranek zaczęliśmy leniwie, leżąc na leżakach i słuchając odgłosów przyrody. Amina powiedziała, że dziś koło 10 będzie najniższy poziom wody. Chcieliśmy to wykorzystać i popłynąć w kierunku skałek koralowych. Udało nam się trafić na miejsce, gdzie było sporo kolorowych rybek, mniejszych i większych. Yacool sfilmował jedną, która atakowała pyszczkiem kamerę, nie pozwalając mu podpłynąć bliżej. Sporo było też dużych jeżowców. Stwierdziliśmy, że poziom wody był wręcz za niski. Trzeba było miejscami uważać, by nie wpaść na rafę. Po 12, gdy poziom wody się podniósł weszliśmy do wody jeszcze raz. Dołączyli do nas nasi szwedcy sąsiedzi. Siedzieliśmy w wodzie ponad godzinę. Woda jest tak ciepła, a oglądanie dna tak ciekawe, że upływającego czasu w ogóle się nie czuje.

Po lunchu mieliśmy iść na kajak, ale fale były tak duże, a my zmęczeni pływaniem, że wizja wiosłowania średnio nam się podobała. W końcu to miały być wakacje, a nie obóz kondycyjny. W zamian za to postanowiliśmy popłynąć na drugi brzeg i przejść się po Shimoni. Podpłynął po nas Feisal, akurat kończył rejs z grupką turystów. Wracali z Kisite Marine Park. My zdecydowaliśmy się popłynąć tam razem z Feisalem jutro.

Shimoni jest bardziej ruchliwe niż Wasini. Tu kończą bieg autobusy i matatu. Jest też sporo chłopaków na motorkach. Dzieciaki biegają po ulicach, dorośli siedzą w barach, albo przed sklepami. Weszliśmy do lokalnej knajpy, „Four Table”, yacool zjadł swoje ulubione chappatti z sukumą, ja sałatkę owocową. W wiosce jest wypożyczalnia gier na PSP2 i PS3! Na straganie dojrzałam jakiś wielki owoc. Chłopak powiedział, że to „jack fruit”. Zaproponował, że może nam sprzedać kawałek na spróbowanie. Po przekrojeniu posmarował owoc olejem roślinnym, by zebrać z niego gumowatą maź. Pestki się wyrzuca, je tylko brzegi, podobne trochę w wyglądzie do ananasa. W smaku trochę jak dawna guma balonowa „donald”, słodki i taki do pogryzienia, nie rozpuszcza się w ustach. Coś nowego.

Feisal też zrobił zakupy i razem wróciliśmy na Wasini. Na łódce płynęła z nami też inna rodzina. Dziewczyna była bratanicą Feisala. W sklepie, w wiosce sprzedaje jego brat, drugi ma plantację kokosową po drugiej stronie wyspy. W sumie jest ich 12 rodzeństwa, w tym pięć sióstr. Śmiałam się ze sklepikarzem, że to ich rodzinna, niemal prywatna wyspa.

W wiosce zwróciłam uwagę na odmalowany na biało budynek z ładnymi drewnianymi konarami w oknach. To też należy do Feisala i to był jego pomysł by zrobić takie okna. Nigdzie indziej takich na wyspie nie widziałam. Odnawia swój stary dom i przeznaczył go na klub dla dzieciaków. Starsi mają klub footbolowy. Ten ma być dla małych dzieci. Feisal chce uczyć dzieci ekologii, edukować je w zakresie nie zanieczyszczania ich wyspy. Rozdaje im worki, by dzieciaki mogły zbierać plastiki. W zamian dostają nagrody, np piłki do gry w nogę. W klubie Feisal chce, by dzieci miały też dostęp do książek, by mogły się uczyć. Swoimi pomysłami i zaangażowaniem Feisal próbuje zarazić dzieciaki, dorośli są oporni, wielu patrzy na niego ze zdziwieniem. Ale dzieci powoli zaczynają rozumieć i reagować. Zwracają na przykład uwagę matce czy ojcu, którzy po wypiciu butelki z wodą wyrzucają ją przez ramię. Tak jak w Lamu Ali, który pracuje nad flipflopową łodzią, tak Feisal na Wasini stara się zmienić podejście i świadomość swoich sąsiadów. W jednym z domków, które tu wynajmuje (Blue Monkey Cottage) ma małą kolekcję książek po polsku, które zostawiają mu polscy turyści, a które on czyta w wolnych chwilach. Bardzo chciałabym tu jeszcze kiedyś przyjechać, może przywieźć jakieś drobiazgi, które mógłby rozdawać dzieciom w klubie jako nagrody za sprzątanie plaż i wioski ze śmieci. Tu dzieci nie mają rozrywek więc to mogłaby być dla nich fajna zabawa i rywalizacja, a każdy otrzymany drobiazg w nagrodę jest dla nich jak skarb.

Tu na wyspie, inaczej niż w Iten nikt nie chodzi głodny. Wody są pełne ryb i innych owoców morza, wystarczy wyjść na spacer. To też powoduje, że ludzie, głównie mężczyźni są leniwi. Całe życie mija im na nic nie robieniu. Domy budują z tego co znajdą na ziemi, żywi ich morze, ciepło jest tu cały rok, nie trzeba ogrzewać, światła elektrycznego nie potrzebują. To jest życie w zgodzie z przyrodą, z cyklem dnia i nocy. Cieszę się bardzo, że mamy okazję tego doświadczać.

Artykuł Shimoni, Jack fruit i Feisal – innowator pochodzi z serwisu parawruch.pl.