Zimowe wejście na Pen y Fan.

Dziś postanowiliśmy wykorzystać ostatnie podrygi dobrej pogody. Mrozy i opady śniegu mają dojść i do Walii jutro/ pojutrze. Maciej, mąż mojej kuzynki zaproponował, że zawiezie nas do Parku Narodowego Brecon Beacons i razem z nami podejmie się zimowego wejścia na najwyższy szczyt Walii Południowej, Pen y Fan.

Po śniadaniu spakowaliśmy plecaki i ruszyliśmy. Dojazd z Caerphilly, gdzie mieszkają Aga i Maciej do początku szlaku zajął nam niecałe 40 minut. Parking był już pełen samochodów. Dużo ludzi wybiera się tu na spacery. Pogoda piękna, słońce i 1 stopień na plusie. Tylko ten mrożący wiatr…

Minęliśmy drewnianą furtkę i weszliśmy na szlak. Była to dobrze utwardzona, prosta ścieżka, która po chwili zaczęła się dość mocno piąć w górę. Dookoła nas były wzgórza porośnięte trawami. Żadnych drzew, ani nawet krzaków. Wiało potwornie. Im wyżej, tym bardziej wiatr urywał nam głowy. Pierwszy szczyt, na który weszliśmy to Corn Du. Wcześniej w jego zaciszu na chwilę przystanęliśmy, by napić się ciepłej herbaty z termosu i coś zjeść. Ponieważ jak się okazało góra zacisza zbyt dużo nie dawała postanowiliśmy zbyt długo nie odpoczywać i nie marznąć. Wdrapaliśmy się w kilku krokach na jego najwyższy punkt. Wiatr wiał tak mocno, że nawet nie zrobiłam na nim zdjęcia. Każdorazowe zdejmowanie rękawiczki, by pstryknąć fotkę sprawiało, że palce mi zamarzały. Z Corn Du roztacza się wspaniały widok na okoliczne wzgórza. Odchodzą też z niego ścieżki, które prowadzą w dół dolin, albo graniami. Są tu świetne tereny do maszerowania. Na teren parku można wejść także z psem. Było ich tu wiele. Niektóre biegały bez smyczy i nikt nie reagował na ten widok histerycznie jak często się zdarza w poznańskim Marcelinku. Walijczycy w ogóle bardzo kochają psy. Jak byliśmy w skansenie St Fagans na kilku rzemieślniczych straganach można było kupić albumy z psami, obrazy mniejsze i większe, figurki etc.

Na szlaku mijał nas też jeden biegacz. Ruszał razem z nami z parkingu, a potem widzieliśmy go, gdy już zbiegał z gór.

Z Corn Du był już rzut kamieniem na najwyższy szczyt tej części Walii, Pen y Fan. Przejście między szczytami zajęło nam nie więcej niż 10 minut. Ale byl to odcinek krytyczny, takiej wichury dawno nie przeżyłam. Trzymaliśmy się z Jankiem za ręce, bo jeden z podmuchów wiatru sprawił, że zepchnęło nas wręcz parę kroków niżej. Szliśmy zgięci w pół, by chronić twarze od tnącego wiatru. Maciej powiedział potem, że na przestrzeni tych kilkudziesięciu kroków ciężko było mu momentami złapać oddech. Ja z kolei wtedy poczułam, że palce u rąk mi wręcz zamarzają. Co dziwne jak dotarliśmy na płaskie wzgórze tam przestało tak mocno wiać.
Widoki ze szczytu są wspaniałe. Trawiaste, łagodne i nasłonecznione zbocza z jednej strony, prawie pionowo opadające ku dolinom z drugiej strony. Miejscami leżało trochę śniegu, a przepływające przez ścieżkę strumyki były zamarznięte.

Latem przy ciepłym i mniej wietrznym dniu ( o ile takie się tu w ogóle zdarzają), to fantastyczne miejsce na biwak. Choć zapewne w bardziej sprzyjających warunkach atmosferycznych byłyby tu tłumy. I tak dziś było sporo ludzi. Śmialiśmy się, że łatwo na szlaku rozpoznać Walijczyków. Z reguły są bardzo lekko ubrani, bez czapek, rękawiczek, z wystawionymi na zimno gołymi częściami ciała.

Widoki ze szczytu są wspaniałe. Trawiaste, łagodne i nasłonecznione zbocza z jednej strony, prawie pionowo opadające ku dolinom z drugiej strony. Miejscami leżało trochę śniegu, a przepływające przez ścieżkę strumyki były zamarznięte.

Google translator nazwę Pen y Fan tłumaczy z walijskiego na „głowa i wentylator”. Myślę, że można to opisać jako wentylator, którego moc urywa ci głowę. Zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia przy tablicy oznaczającej szczyt góry – 886 mnpm. Porozglądaliśmy się chwilę i z ulgą, że gorzej już być nie może zaczęliśmy schodzić. By się nie powtarzać do zejścia wybraliśmy inny szlak. Ta droga okazała się łagodniejsza. Po 50 minutach byliśmy już na parkingu. W sumie cała wyprawa zajęła nam 2:45h. Zobaczyliśmy dziś zaledwie mały skrawek Brecon Beacons. Jest tu tyle możliwości trekingu, że można spokojnie spędzić w parku wiele dni i za każdym razem chodzić innymi ścieżkami.

Przy samym wyjściu z parku zaczepił nas jeden z jego strażników. Powiedział, że dziś wieje z prędkością 40 mil/h, czyli ponad 60km/h, a temperatura odczuwalna na szczycie to minus 16 stopni! Wspomniałam, że w pewnym momencie wiatr prawie nas przewrócił i że się bałam, że odpadniemy od ścieżki. Pan stwierdził, że wiatr przewraca ludzi dopiero przy prędkości 50 mil/h. Więc spokojnie mieliśmy jeszcze 10 mil/h zapasu bezpieczeństwa.

Dumni i zadowoleni z naszego sukcesu i hartu ducha na szlaku wróciliśmy do domu. Aga przygotowała nam pyszne hamburgery na uzupełnienie utraconych kalorii. Teraz odtajamy, odpoczywamy, a ja już powoli planuję wycieczkę na jutro.

P.s. Brecon Beacons pełen jest malowniczych, krętych, wąskich dróg. To tu Jeremy Clarkson wraz z Jamesem i Hammondem z Top Gear wielokrotnie testowali samochody.

Artykuł Pen y Fan – najwyższy szczyt Walii Pd pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś pojechaliśmy zwiedzić znajdującą się na terenie Parku Narodowego Brecon Beacons starą kopalnię – Big Pit, czyli „Wielką Dziurę”. Jest to jedna z blisko trzech tysięcy nieczynnych już kopalni węgla na terenie Wielkiej Brytanii. Południowowalijskie zagłębie węglowe było w końcu XIX w. jednym z największych w świecie producentów węgla kamiennego. Przy jego wydobyciu pracowało ponad 1,2 miliona ludzi. Nie wiem ile ludzi zamieszkiwało wtedy Walię, dziś mieszka tu nieco ponad 3,1 miliona. Powierzchnia całkowita Walii, to niecałe 21 tys km2, dla porównania Polski prawie 313 tys km2.

Na wejściu do kopalni zostaliśmy wyposażeni w kaski ochronne z latarką na przodzie ( kask przydał mi się, gdy mimo schylania się walnęłam głową w niski strop). Przewiązaliśmy się też skórzanymi pasami, do których w metalowych pojemnikach przyczepione były maski gazowe na wypadek pożaru. W szafce musieliśmy zostawić wszystkie sprzęty elektroniczne, telefony, kamery, a nawet zegarki. To ze względów bezpieczeństwa, by nie wzniecić iskry. Na dno 90 metrowego szybu zjechaliśmy w metalowej klatce. Mieściła ona 18 osób. To niedużo. Były kopalnie, gdzie windy miały trzy poziomy, a każdy mieścił po 60 ludzi.
Kopalnia Big Pit była najdłużej działającą kopalnią w Walii, węgiel wydobywano tu przez ponad 100 lat. Zamknięto ją w 1980 roku.

Po kopalni oprowadzają zwiedzających górnicy, którzy dawniej w niej pracowali. Nasz przewodnik, Smitty, zaczął pracę w Big Pit jako 16 latek. Opowiadał nam o tym, że wybór zajęcia był dla niego zupełnie oczywistym. Jego dziadek był górnikiem, podobnie jak ojciec. To o kopalni i sprawach z nią związanych rozmawiało się głównie w jego rodzinnym domu. Po sposobie w jaki opowiadał o pracy w Big Pit czuć było, że to była jego pasja. Przyznał, że gdyby tylko wznowili wydobycie węgla wróciłby pod ziemię bez chwili wahania.

Jak się dziś dowiedzieliśmy ciężką pracę w kopalni wykonywali nie tylko mężczyźni, ale i kobiety oraz dzieci od 6 roku życia! Mężczyźni początkowo używali kilofów drążąc tunele i wydobywając ręcznie węgiel, kobiety pchały wózki z węglem, a dzieci czuwały w zupełnych ciemnościach przy śluzach wewnątrz korytarzy. Sześciolatki siedziały przy drzwiach w zimnie, przyświecając sobie jedynie świeczką (o ile ta nie zgasła przy podmuchach powietrza). Na dany im znak dzieci otwierały ciężkie, drewniane drzwi, by wpuścić do tunelu świeże powietrze.
Oprowadzający nas dziś górnik w pewnym momencie kazał zgasić wszystkim lampki na kasku, byśmy poczuli co oznaczają zupełne ciemności. Trudno jest mi wyobrazić sobie siebie samą siedzącą w zimnie i bez światła tyle godzin, a co dopiero małe dzieci…

Nasz przewodnik przez niemal godzinę oprowadzał nas korytarzami, opowiadając o pracy górników. Zaprowadził nas do miejsca, które było podziemną stajnią. Znajdowało się w niej ponad 70 wykutych boksów, każdy kiedyś „zamieszkiwał” jeden koń. Pracujące w kopalni konie spędzały całe swoje dorosłe życie pod ziemią. Raz w roku miały dwa tygodnie wakacji na przełomie lipca i sierpnia. Wtedy wyjeżdżały na powierzchnię. Kończyły pracę, gdy były już zbyt stare i słabe, by nadal ciągnąć wagoniki z węglem. Niestety po tylu latach pod ziemią były też i ślepe.
W kopalni pracowały też kanarki. Ptaki te oddychają 7 razy szybciej niż ludzie. Dlatego też, gdy w szybie ulatniał się metan, zdychały, czym dawały sygnał o niebezpieczeństwie górnikom.Po wyjściu na powierzchnię obejrzeliśmy multimedialną historię pokazującą jak na przestrzeni stu lat zmieniała się praca i narzędzia wykorzystywane do wydobywania węgla. Jak maszyny z czasem ułatwiły tę ciężką pracę. Zwiedziliśmy też muzeum. Było w nim dużo różnych rzeczy, ubrań, sprzętów należących do dawnych górników. Były też pomieszczenia, z których wtedy korzystali – szatnie, prysznice, kantyna. W restauracji zjedliśmy walijskie frytki, z octem i zagryźliśmy ciachem. Za oknem roztaczał się piękny widok na pobliskie wzgórza.

Wracając utknęliśmy na godzinę w korku. Spieszyliśmy się, bo na 17 mieliśmy iść na trening karate. Moja kuzynka i jej dzieciaki regularnie trenują. Dla mnie i dla Janka, to było nowe wyzwanie. Podczas zajęć staraliśmy się skupić i powtarzać kolejne sekwencje ruchów. Nie było łatwo, ale przeżyliśmy.

Artykuł Big Pit – kopalnia węgla w Walii pochodzi z serwisu parawruch.pl.