Dziś jest nasz ostatni dzień w Walii. Tak jak i poprzednie tak i ten planowałam spędzić aktywnie. Miałam w głowie kilka opcji zwiedzania, miasteczko Swansea, spacery po półwyspie Gower lub też kolejny walijski skansen. Ale… Wszędzie tam musielibyśmy dojechać pociągiem/ autobusem około 1,5 – 2h w jedną stronę. Prawdę mówiąc, gdy się rano obudziłam, a budzę się tu notorycznie między 5-6 rano, jakoś mnie siły opuściły. Janek rano stwierdził, że nie chce nigdzie daleko jeździć, że woli pokręcić się po okolicy. W prognozach pogody straszyli ochłodzeniem i opadami śniegu. Mimo to od rana świeciło piękne słońce. Ustaliłam więc z młodym, że rano pójdę pobiegać, by się wyżyć, a potem zaliczymy spacer.

Zrobiłam sobie zabawę biegową, 40x (30″/30″). Było całkiem konkretnie. Biegałam po asfaltowych alejkach w niedużym parku, który mamy obok domu. Tęsknię już za bieganiem po lesie, bieganie w mieście, w hałasie aut to nie moja bajka. Razem z rozgrzewką wyszła mi godzina biegu. Wróciłam do domu zadowolona. Teraz wizja spokojnego spaceru była zadowalająca.

Ubraliśmy się z Jankiem ciepło i ruszyliśmy dobrze już sobie znaną drogą w kierunku zamku Caerphilly. Janek stwierdził, że już się orientuje w terenie i by się nie zgubił. Spacer na wzgórze trochę nas zmęczył. Nie wiem jak kilka dni temu mogłam tu robić podbiegi. W słońcu było naprawdę ciepło. Janek dzielnie maszerował, bo obiecałam mu, że zajrzymy do knajpy, która znajduje się na szczycie. Maciej wspomniał kiedyś, że jest to bar z hamburgerami, do którego przyjeżdżają ludzie z okolic. Tablica informowała, że istnieje od 1957 roku. Weszliśmy na hamburgera i frytki. Niestety nie ma stolików wewnątrz, jedynie drewniane ławy wokół baru. Zjedliśmy szybko i namówiłam młodego byśmy jeszcze trochę pochodzili po pagórkach. Wracając do miasteczka zaczął padać śnieg, który jednak od razu się topił.

Maciej ugotował nam dziś gar tradycyjnej walijskiej potrawy – Tatws Pum Munud. W tłumaczeniu nazwa dania oznacza „ziemniaki w pięć minut”, Trochę to mylące, bo Maciej spędził w kuchni prawie godzinę. W samym przepisie jest podane, by ziemniaki dusić przez 25 minut. Na deser serniczek. Aga z Maciejem bardzo o nas dbali przez cały pobyt.

Jutro rano jedziemy do Bristolu, skąd mamy lot do Poznania. U Agi w domu jest spory zwierzyniec, dwa koty i pies Gapa (bardzo trafne imię!), ale i Jankowi i mi brakuje już mocno naszego Sudana… i yacoola.

 

Artykuł Góra i zamek w Caerphilly pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wczorajszy dzień dał nam trochę w kość. Do tego muzeum w Swansea, do którego chciałam jechać z Jankiem było dziś i tak zamknięte, jak z resztą chyba wszystkie, z racji poniedziałku. Janek stwierdził, że ma zakwasy po wyprawie w góry i prosił, by dzisiaj było mniej aktywnie. Postanowiliśmy więc podjechać pociągiem do Cardiff i tam iść pobyczyć się na basenie. Zjeżdżalni co prawda żadne z nas nie lubi, ale chcieliśmy trochę popływać i wymoczyć się w ciepłym jaccuzi.

Pociągi z Caerphilly do stolicy Walii odchodzą często, co 20-30 minut. Zjedliśmy śniadanie i spacerem poszliśmy na stację. Po drodze zrobiłam kilka fotek zamku za dnia, nie wiem czy znajdziemy czas, by go w końcu obejrzeć z bliska. Zrobiło się późno więc zaczęłam poganiać Janka. Droga na stację prowadzi pod górę i oboje mocno poczuliśmy nogi, pamiątka po zdobyciu Pen y Fana.  Albo szybkim z niego schodzeniu, bo najbardziej bolały nas dziś pośladki.

Na stacji była otwarta kasa, a przy niej jedną kobieta, która kupowała chyba 10 różnych biletów. Kasjer strasznie długo ją obsługiwał. W międzyczasie inni klienci zaczęli się ustawiać przy okienku, a ja uświadomiłam sobie, że stoję nie po tej stronie kasy ( odruchowo stanęłam po prawej stronie od okienka, gdy powinnam jak inni po lewej).
Ostatecznie nie zdążyliśmy kupić biletów, bo przyjechał pociąg. Sprzedał nam je konduktor. Cena była ta sama co w kasie. Od razu kupiliśmy od niego bilet na powrót bez podawania godziny (10.8£ za nas oboje).
Pociąg wyglądał jak samoczynnie jadący wagon, nie miał typowej dla naszych pociągów lokomotywy. Zaczynał i kończył się tak samo z obu stron, płasko. Być może nasze pociągi też już tak wyglądają tylko ja dawno nimi nie jechałam. W środku wyglądał natomiast jak tramwaj. Do tego było w nim strasznie gorąco. Tak samo jak w autobusie, którym jechaliśmy z lotniska do centrum Londynu.

Po około 20 minutach jazdy byliśmy na miejscu. Omal nie przeoczyliśmy stacji, bo o ile stacje w Cardiff były zapowiadane, o tyle nasza, nie centralna – nie. Wysiedliśmy, jak to Janek słusznie zauważył na totalnym zadupiu. Dobrze, że mam w komórce google maps, bo nawet nie byłoby kogo zapytać o drogę. Nawigacja pokierowała nas jakimiś peryferiami. Na tyłach brzydkich domków szeregowych mieściły się podejrzanie wyglądające warsztaty samochodowe. Pod jednym z nich ludzie rozpalili ogień w dużym metalowym zbiorniku i się przy nim grzali. Pod płotem walały się śmieci. Straszny syf. Przypomniały mi się ulice w Nairobi.

Po półgodzinnym spacerze minęliśmy kryte lodowisko. Tuż obok niego był basen. Kupiliśmy bilety (ok 8 £ za nas dwoje), które były bez limitu czasu, mogliśmy więc siedzieć w wodzie do woli. Niestety okazało się, że woda w basenie była zimna. A przynajmniej nie tak ciepła jak liczyliśmy. Było kilka zjeżdżalni, ale nieczynnych, coś a la jaccuzi tylko, że bąbelki słabo podgrzewane. W zasadzie temperatura w nim nie była wcale wyższa niż w basenie normalnym, a wręcz miałam wrażenie, że jest zimniejsza. Zamiast więc relaksu w ciepłej wodzie wyszła nam godzina mocnego pływania, by się rozgrzać. Robiliśmy sobie z Jankiem zawody, kto pierwszy dopłynie do bandy. Za każdym razem młody wygrywał!

Po nieplanowanym treningu w wodzie mocno zgłodnieliśmy. Wciągnęliśmy po batonie Willow od Majka, by szybko zaspokoić pierwszy głód. Dobrze, że je miałam w plecaku.

Jak byliśmy za pierwszym razem w weekend w Cardiff Bay, na promenadzie kelnerzy z jednej z włoskich knajpek poczęstowali nas pyszną bruschettą z pomidorami. Postanowiliśmy tam pójść na włoski lunch. Dojście szybkim krokiem zajęło nam niecałe pół godziny.

Usiedliśmy sobie przy oknie, z ładnym widokiem na zatokę. Słońce mocno grzało w twarz przez szyby, jedzenie było genialne i poczuliśmy się jak na śródziemnomorskich wakacjach. Janek na koniec wypełnił ankietę dając restauracji same dziesiątki.

Na promenadzie nie było już wystawy z klocków LEGO. Teraz w tym miejscu były ustawione duże figury szachowe i stojąca plansza do gry „4 in a row”. Zagraliśmy i znów Janek wygrał.

Spacer na stację Cardiff Central zajął nam kolejne pół godziny. Szliśmy szybkim krokiem, by się rozgrzać. Czar tropikalnych wakacji szybko się rozwiał wraz z wyjściem z knajpy. Pociąg przyjechał punktualnie, parę minut po naszym wejściu na peron. Po 20 minutach byliśmy w Caerphilly. Kolejne 20 minut marszu i byliśmy w domu.

W sumie z planowanego na dziś leniwego dnia wcale leniwy nam nie wyszedł. Jutro ma się jeszcze ochłodzić i ma zacząć padać śnieg. To jest tu dużym wydarzeniem. W radio spikerzy już ostrzegają, że w najbliższych dniach może spaść nawet 7 cm śniegu.

Artykuł Pociągiem do Cardiff pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Mój wewnętrzny zegar obudził mnie dziś przed 6 rano. Próbowałam jeszcze pospać, ale nic z tego. Za oknem ciemno. Dzieciaki obudziły się też i coś tam kombinowały w komputerze. Czekałam, aż zrobi się jasno. O 7 wyszłam w końcu pobiegać. Nigdy poza zawodami nie biegałam po asfalcie. Ale tu nie znam okolic, a bałam się biec gdzieś dalej, by nie zabłądzić. Przed wyjściem zapytałam co prawda syna kuzynki, na jakiej ulicy mieszkają, ale nazwę zapomniałam ledwo zamknęłam za sobą drzwi.

Nawet dobrze się tu biega po chodnikach, bo są puste i wylane z asfaltu, a nie pokrzywione i dziurawe jak nasze z pozbruku czy innych kostek. Caerphilly leży w niecce, otoczone jest wzgórzami. Temperatura rano +2 stopnie, na bieganie może być. Wróciłam do domu rozruszana, domownicy jeszcze spali. Spacyfikowałam mojego syna, by poszedł ze mną po bułki na śniadanie. Poszliśmy w kierunku centrum Caerphilly, tak nam się przynajmniej wydawało. Trafiliśmy na jeden większy sklep, ale otwierają go dopiero o 9, a było za dwadzieścia. W końcu zapytałam jakąś panią, czy jest tu jakiś sklep w pobliżu. W pierwszej chwili wydała się zdziwiona i przestraszona, że czegoś od niej chcę, ale potem wskazała mi drogę ze szczególnym walijskim akcentem. Ja zrozumiałam, że mamy iść na wprost, a Janek wyłapał słowo „spar”. Trafiliśmy do sklepu, ale nic tam nas nie zainteresowało. Nadal mając czas do otwarcia sklepu poszliśmy na wzgórze z ruinami zamku. Był to największy zamek w Cymru ( czyt. Kamri, czyli Walii) i drugi w całej Wielkiej Brytanii. Ruiny otoczone są pełną wody fosą i wyglądają ponuro. Zapewne w słońcu byłyby mniej posępne. Pobiegaliśmy trochę po ładnie przystrzyżonej trawie dla rozgrzewki i ruszyliśmy w kierunku sklepu, który powinien być już otwarty. Niestety okazał się nie tyle sklepem spożywczym co sklepem z artykułami domowymi, poza jedną długą ścianą ze słodyczami i drugą z puszkami różnych przetworów nic nie znaleźliśmy. Ale takiej ilości słodyczy i puszek ze wszystkim jeszcze nie widziałam.

Po śniadaniu pojechaliśmy do St Fagans. Jest to skansen na świeżym powietrzu. Kilka godzin chodziliśmy po nim, oglądając stare, typowo walijskie zabudowania, wnętrza domów, sklepów. Sklepy mnie oczarowały! Pełne imitacji starych towarów, etykiet, plakatów, miały niesamowity klimat. Była i piekarnia. Ustawiliśmy się w kolejce i kupiliśmy gorący chleb. Jest on pieczony na miejscu, wg tradycyjnych receptur. Pychota. Zjedliśmy cały na raz.
Przyglądaliśmy się też lokalnym rzemieślnikom przy pracy. Jeden pan przy użyciu małych dłut rzeźbił w drewnie, podziwiałam jego cierpliwość, inny zajmował się garncarstwem. Można było też spróbować własnych sił. W rzędzie stały domy zbudowane i urządzone wg konkretnych epok, z których pochodziły. Wchodząc do nich można było zobaczyć jak wyglądały i zmieniały się ich wnętrza, toalety, podwórka, ogródki, a nawet chodniki przed nimi na przestrzeni 250 lat. Najstarszy był z 1805 roku, najnowszy z 1985 r. Świetna lekcja historii i kultury dla dzieciaków.

Na koniec pojeździliśmy na walijskich owcach. Teraz pieką nas twarze, od zimna, wiatru lub słońca. Mhm, może się opaliliśmy trochę. Wracając do Caerphilly mogłam za dnia przyjrzeć się kolorowym uliczkom. Tak samo mi się podobały jak wczoraj w nocy. Musimy się tu wybrać na spacer.

Maciej, mąż Agnieszki ugotował nam na obiad pyszne spaghetti. Nie chciał by ktokolwiek mu się po kuchni kręcił więc nie nalegaliśmy. Po obiedzie poszliśmy na najwyższe wzgórze okolicy, Caerphilly Mountain. Spieszyliśmy się, bo zaczynało się ściemniać. Widoki super, warto tu podejść w ciągu słonecznego dnia. Jest to popularne miejsce lokalsów na spacery z psami. Ze wzgórz odchodzi parę ścieżek w pobliskie doliny. Miejscowi spotykają się tu też, by podziwiać okazjonalnie puszczane w pobliskich miejscowościach fajerwerki. Tu je świetnie podobno widać. O 18:30 jest tu już zupełnie ciemno.
Na kolację czeka na nas kupiony w skansenie bara brith – co dosłownie oznacza cętkowany chleb, tutejszy przysmak, tradycyjnie wypiekany ciemny chlebek z różnymi suszonymi owocami i przyprawami.

Artykuł Skansen St. Fagans – Walia pochodzi z serwisu parawruch.pl.