Sebastian z Michałem, naszym starym przyjacielem, codziennie rano biegają. O ile, ze względu na moją kostkę, nie miałam ochoty wychodzić z nimi na treningi w górzystym Sagunto, o tyle tutaj jak najbardziej. Wstaliśmy rano i parę minut po 7 poszliśmy pobiegać wzdłuż morza. Słońce zaczynało wschodzić i na promenadzie mijaliśmy już spacerowiczów. Było też kilku innych biegaczy. Mimo dość zimnego poranka, chłopacy biegli na krótko. Ja jestem zmarzlak, miałam długie rękawy i czapkę. Mijani przez nas Hiszpanie byli za to ubrani jak na środek zimy – grube kurtki, szaliki i czapki. Ja zrobiłam sobie easy run, chłopacy w drodze powrotnej robili szybsze przebieżki.

Po śniadaniu Seba postanowił odpoczywać na tarasie. Ostatnio w Walencji spalił się na raka i jak sam mówi, wygląda jak typowy Janusz. Chciał więc trochę wyrównać opaleniznę. Ja z resztą ekipy podjechaliśmy do zabytkowej części Peniscola. Główną atrakcją miasteczka jest twierdza templariuszy pochodząca z XIII w. Zbudowana na fundamentach twierdzy arabskiej jest drugim pod względem liczby odwiedzających zamkiem w Hiszpanii (po Alhambrze w Grenadzie).

Olbrzymie mury otaczają całe wzgórze. Po stronie otwartej na morze znajduje się wiele kafejek i lokalnych restauracji. Białe domy z małymi balkonami wyłożonymi kolorową mozaiką i niebieskie okiennice tworzą typowy śródziemnomorski klimat. Olbrzymie rozłożyste sosny, o intensywnie zielonych igłach cudownie wyglądają na tle tej bieli i turkusu morza. Uwielbiam takie widoki. Usiedliśmy w jednej z takich kawiarni na kawę. Cisza, spokój i mocno grzejące słońce. Po drugiej stronie półwyspu jest marina. Obeszliśmy ją.

Po powrocie, w sklepiku pod domem kupiłam trochę owoców, w tym pięknie wyglądające truskawki. Poszliśmy na plażę. Michał jako jedyny odważył się wykąpać w dość zimnym jeszcze o tej porze roku morzu. Yacool porobił jogę, ja z Jankiem pograłam w warcaby i poopalałam się. Przez silny wiatr nie czułam tak mocno słońca, za to czuję teraz, że twarz mnie piecze.

Nauczeni doświadczeniem nie czekaliśmy zbyt długo z pójściem na obiad. Wybraliśmy się do tej samej restauracji, gdzie jedliśmy wczoraj. Dziś także zamówiliśmy ryby i różne owoce morza. Na koniec właściciel poczęstował nas kieliszkiem jakiegoś alkoholu. Nie znam się na alkoholach, ale ten był cytrynowy i niezbyt mocny, na szczęście. Wydaje mi się, że te kilka słów, zdań, które potrafię powiedzieć po hiszpańsku wymawiam z dobrym akcentem, bo za każdym razem jestem brana za osobę, która zna ich język i robię wtedy za tłumacza dla naszej grupy. Niestety po hiszpańskim, którego uczyłam się przez parę lat na studiach w mojej głowie zostały tylko strzępki. Teraz mam naprawdę ochotę wrócić do nauki tego języka. Zwłaszcza, że marzy mi się podróż do Ameryki łacińskiej.

Najedzeni do syta poszliśmy odpocząć na naszym tarasie. Tu też wiatr był trochę mniej odczuwalny. Pod wieczór wyciągnęłam jeszcze syna na spacer. Poszliśmy promenadą w kierunku twierdzy. Po drodze Janek pokazywał mi i uczył mnie sztuczek parkura, mamy nagrania. Zagraliśmy też w grę rozmieszczoną na płytkach chodnika. Kawiarnie i restauracje szykują się do letniego sezonu. Wewnątrz można spotkać pojedynczych turystów, głównie starsze osoby, Hiszpanów. Bardzo mi się tu podoba. Szkoda, że jutro już wracamy do domu…

Artykuł Peniscola pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano przylecieliśmy do Castellon de la Plana. Mimo zamówionego wcześniej auta z wypożyczalni, spędziliśmy ponad godzinę w kolejce po jego odbiór. Pech chciał, że dosłownie każda z osób przed nami miała jakiś problem z wynajęciem samochodu i dogadaniem warunków umowy. Na szczęście nam poszło sprawnie. Pan siedzący za ladą nieźle się zestresował i spocił. On chyba też był w szoku, że tyle mu się dziś trudnych przypadków trafiło.

W końcu odebraliśmy kluczyki do pachnącej nowością Skody Fabia. Upchaliśmy plecaki w bagażniku, zapakowaliśmy się do auta i ruszyliśmy. Kierunek – na plażę. Pogoda była super. Ciepło, choć nie gorąco, słonecznie. Leniwy klimat. Podjechaliśmy do miejscowości Oropesa. Wielkie apartamentowce zajmowały całą linię brzegową. W sezonie muszą tu przyjeżdżać dzikie tłumy. O tej porze roku, większość knajp jest pozamykana. Wszędzie pusto i spokojnie. Przeszliśmy się kawałek promenadą i popędzani głodem zaczęliśmy szukać miejsca, gdzie można by coś zjeść. Usiedliśmy w lokalnej knajpce. Gdy podszedł kelner poprosiliśmy o menu. Okazało się, że ani on, ani druga obsługująca dziewczyna zupełnie nic nie rozumieją po angielsku (mimo młodego wieku). Ja kiedyś uczyłam się hiszpańskiego, ale po niemal 20 latach przerwy mało co pamiętam. Z pomocą chciała nam przyjść siedząca obok pani, ale ta z kolei mówiła tylko po francusku. W końcu doszliśmy do tego, że kuchnia jest nieczynna i możemy się jedynie czegoś napić. Młody wziął colę, chłopaki cappuccino, ja chciałam herbatę. Kelner nie wiedział o co proszę więc machnęłam ręką i zamówiłam pierwszą w życiu kawę, cappuccino 😉 Była pyszna!

Po drodze znaleźliśmy jakiś lokalny większy market, kupiliśmy trochę owoców i po jakiejś bułce. Zjedliśmy w aucie i ruszyliśmy dalej. Minęliśmy miasto Castellon de la Plana i pojechaliśmy prosto do Sagunto, gdzie spędzamy dwie pierwsze noce. Próbując dojechać do naszej kwatery władowaliśmy się w bardzo wąskie i strome uliczki. Dobrze, że to yacool kierował, bo ja w życiu bym się z nich nie wycofała. Momentami odległość od ściany i innego auta wynosiła dosłownie kilka milimetrów. W końcu postanowiliśmy zostawić auto na placu niżej, a naszego mieszkania poszukać na piechotę. Chłopak z którym korespondowałam wcześniej rezerwując lokum też nie mówił po angielsku. Ja do niego pisałam po angielsku, a on mi odpowiadał po hiszpańsku. Pokazując nam mieszkanie, gdy się dziś poznaliśmy w realu powiedziałam mu, że ja poza „me llamo Agata” (jestem Agata) niewiele więcej potrafię powiedzieć. Zdziwił się i oprowadził nas przez mieszkanie wyjaśniając po hiszpańsku  co i jak. Czas chyba wrócić do hiszpańskiego…

Sagunto jest bardzo urokliwe, stare, z ruinami wielkiej twierdzy i teatru rzymskiego. Poszliśmy je pozwiedzać. Wdrapaliśmy się na górę, skąd rozciągał się widok na całą okolicę. Głód zaczął nas męczyć coraz bardziej więc wróciliśmy do wioski i usiedliśmy w pierwszej tawernie. Cieszyliśmy się, że zaraz zjemy pyszny lokalny obiad. Niestety okazało się, że o tej godzinie możemy jedynie napić się, bo kuchnia jest już nieczynna. Zeszliśmy niżej, do centrum miasteczka, ale i tu wszystkie knajpy były zamknięte! A była dopiero 17. Skończyło się obiadem w Mc Donalds i zakupami na kolację w Lidlu. Wszyscy zgodnie uważamy to za porażkę kulinarną dzisiejszego dnia. Mamy nadzieję, że jutro uda nam się już zjeść normalnie.

Artykuł Powtórka z hiszpańskiego, Sagunto pochodzi z serwisu parawruch.pl.