29.12

Rano umówiliśmy się z chłopakami, by przyszli na sesję relaksacyjnej jogi. Byli o 10. Jacek pokazał im serię assan, zaczął od nauki spokojnego, pogłębionego oddechu. Potem kilka ćwiczeń na różne partie ciała. Meshack piszczał, gdy miał po prostu leżeć na plecach z rękoma wyciągniętymi za głowę. Nie był w stanie wyprostować ich w łokciach, sprawiało mu to duży ból. Chłopacy ćwiczyli z dobre 2h. Ja odpuściłam, bo znowu dziś kiepsko spałam. Nie wiem co jest tego powodem, jest cicho i spokojnie, nie to co w Keellu we wcześniejszych latach. Może za wcześnie chodzimy spać, w końcu to 2 godziny różnicy, albo piję za dużo czarnej herbaty.

Gdy skończyli robić jogę zaproponowałam, że przygotuje sałatkę na lunch. Wyglądali na zaskoczonych, no bo jak to samą sałatkę… Wysłałam więc Meshacka z Danielem, by przynieśli kilka chapati. To im się bardziej spodobało.

Po lunchu przy herbacie uczyliśmy ich rozwiązywać sudoku. Daniel się wkręcił. Meshack stwierdził, że musi odpocząć, bo po jodze nie chce tracić luzu, który uzyskał.

Cały czas szukamy sposobu na dotarcie do Kipchoge. Okazało się, że w 2011 roku Daniel mieszkał w Eldoret i razem z Kipchoge i jego grupą robił speedworki na stadionie. To po tamtych treningach pobiegł na wysokości półmaraton w Eldoret w 63:14. Potem przeprowadził się i zaczął trenować w Iten. W Eldoret biegał głównie sam, tu był w grupie, ale się już nie zbliżył do tamtych wyników. Mówił, że tu się nie da tak szybko biegać, mimo to nadal tu mieszka i trenuje. Kipchoge jest teraz z rodziną poza swoim biegowym campem. Powinien być na miejscu z początkiem stycznia.

Dziś były moje urodziny. Yacool zamówił u dziewczyn w Keellu tort, zaprosił też kilkoro znajomych. Tortem wszyscy się zachwycali, biszkopt był bardzo smaczny i słodki, udekorowany na zewnątrz. W Kenii nie przekłada się tortów masami tak jak u nas. Nasi Kenijscy znajomi śpiewali w suahili życzenia. Trochę to trwało, aż w końcu ktoś mnie szturchnął i powiedział, że oni śpiewają, że mam pokroić tort. Brzmiało to tak: „kata keki dia Agata, hii ni keki sio ugali”. Co znaczyło: pokrój tort droga Agato, tort to nie ugali”. Pokroiłam więc tort. Wtedy jedna z kelnerek nadziała kawałek na widelec i kazała mi ugryźć przy radości pozostałych. Chciałam częstować innych gości, ale wskazano, że drugi kawałek należy się yacoolowi. Nie oponował i sięgnął po największy. Tort zniknął w kilka minut. Zaproponowałam, by dziewczyny wzięły po kawałku dla swoich dzieci i bliskich w domu. W międzyczasie domówiliśmy 30 mandazi. Kucharz w Keellu robi je bardzo smaczne. Dostaliśmy górę pysznych mandazi, które zniknęły w równie szybkim tempie.
Od Alexa, prowadzącego sklep z pamiątkami, Olympic Corner dostałam rzeźbione drewniane dwie łyżki do sałaty, przydadzą się!

Robiło się późno i część gości poszła do domu, a my zamówiliśmy sobie jeszcze kolację. Kenijczycy swój dinner jedzą ok 20-21. Z reguły jest to ugali z managu, które wypełnia brzuch do rana. Jacek był już pełen. Ja nabrałam ochoty na lokalne piwo – Tusker, kurczaka i frytki. Dostałam sporą porcję. Poprosiłam więc o pusty talerz, by jednak podzielić się z yacoolem. Po chwili kelnerka przyniosła mu talerz jeszcze bardziej czubaty niż mój, pełen kuku i chips, czyli kurczaka z frytkami. Nie zrozumiała mnie. Zamówiłam sobie drugiego Tuskera z nadzieją, że może to pomoże mi dziś  zasnąć.

W telewizji w restauracji leciał mecz angielskiej premier league. Kenijczycy są fanami piłki nożnej. Spoglądali więc na ekran telewizora i głośno komentowali. Kiedy koło 22 chcieliśmy już się rozejść, okazało się, że na dworze leje. Wróciliśmy więc z powrotem do środka. Zajrzeliśmy jeszcze do sali disco. Co dziwne mimo soboty było prawie pusto, nieliczni goście siedzieli z nosami w swoich komórkach. Przede wszystkim jednak muzyka leciała z umiarkowaną głośnością. Zupełnie inaczej niż w poprzednich latach, gdy szyby trzęsły się nam w oknach pokoju i gdy nie było szansy na spanie. Zawsze na to narzekaliśmy, ale przez lata jak tam mieszkaliśmy nic się nie zmieniało. Czyżby w końcu ktoś zrozumiał, że goście hotelowi też chcą czasem odpocząć?

Po jakimś czasie przestało padać. Ruszyliśmy pieszo do domów. Po drodze Alex pokazał nam punkt, w którym wynająć można rowery. Przechodząc obok niego natknęliśmy się na jego właściciela. Od razu uzgodniliśmy cenę wynajmu i zapowiedzieliśmy, że przyjdziemy po dwa rowery nazajutrz rano. Yacool chciał wziąć Meshacka i Daniela do lasu na trening techniczny.
Syta kolacja i piwo zadziałało, poszłam od razu spać.

Artykuł Moje urodziny pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano zrobiliśmy longrun na miarę naszych możliwości. Wyszła ponad godzina spokojnego biegu. Droga, którą biegamy jest w coraz lepszym stanie. Chińczycy wzięli się ostro do pracy i codziennie jest wyrównywany kolejny odcinek. Aż szkoda, że wkrótce położą tu asfalt, bo teraz podłoże jest idealne do biegania. Z drugiej strony pewnie wystarczyłby dzień porządnych deszczów i wszystko by się rozjechało.
Przed południem przyszedł Meshack i Daniel na ekscentrykę. Meshack mówił, że czuje pośladki po środowym treningu na Tambach. Meshack robił dziś ćwiczenia z podskokami, przytulił też do biodra cegłę jako dodatkowe obciążenie. Zrobił 9×50 podskoków, ostatnia seria 75 podskoków. Daniel, który ma za sobą mniej tych treningów zrobił podskoki bez cegły i mniej powtórzeń w serii, po 25.

Po treningu zeszliśmy z chłopakami na patio na herbatę. My zamówiliśmy sobie po piwie. Poza tradycyjnym Tuskerem, przetestowaliśmy też Tuskera cydrowego, bardzo smaczny. Yacool dostał dzień wcześniej zlecenie na przeróbkę butów od Mary. Szybko się z nimi uporał.

Do restauracji przyszła na lunch żona Kipsanga z trójką ich dzieci. Chłopaki są w wieku 13, 9 i 7 lat. Najmłodszego, Ariela, poznaliśmy trzy lata temu na zawodach w Austrii. Wilson zabrał go z sobą na tamtejszy półmaraton. Yacool zrobił mu wtedy samolot z papieru. Ariel pamiętał to. Teraz chłopiec jest starszy i yacool uczył go samodzielnego zrobienia samolotu. Zrobili kilka wersji i zaczęli się nimi bawić. Starszy syn Wilsona, David jeździł w tym czasie na za małym już dla niego samochodziku 😉
Potem przyłączył się do zabawy. W pewnym momencie samoloty wylądowały na dachu. Z pomocą przyszła jedna z pokojówek, Florence, która długim kijem ściągnęła zabawki. Oczywiście yacool przetestował też na chłopakach swoją starą magiczną sztuczkę z kijem „przyklejonym” do ręki. Wszyscy trzej świetnie się bawili.
Dzieciaki są bardzo podobne do Kipsanga. Mają fantastyczne proporcje. Długie, proste nogi, małe głowy i są bardzo szczupli. Przyszli rekordziści..?

Pożegnaliśmy się z Meshackiem i Danielem, którzy byli zmęczeni treningiem i zamówiliśmy sobie lunch. Kelnerka Caro pękała ze śmiechu słuchając naszego zamówienia. Przyniosła nam pełne talerze, managu, kapusty, groszku, surówki u mnie z ryżem, u yacoola z frytkami. Wylizaliśmy talerze do czysta 😉

Rozmawialiśmy z Benem, jednym z menedżerów o planach rozbudowy hotelu. Zauważyliśmy też, że z tyłu, za Keellu jest jakiś mały domek. Ben pokazał go nam. Jest to niezależny budynek. Obecnie mocno zaniedbany, ale planują go wkrótce odremontować. Składa się z dwóch mieszkań. Obejrzeliśmy większe, był w nim salon, sypialnia, łazienka z ubikacją i prysznicem, kuchnia. Jeśli faktycznie go odnowią, to będzie to super opcja na kolejny przyjazd. Na pewno będzie tu dużo ciszej i spokojniej niż w samym hotelu. Ma tu też być dostęp do Wi-Fi.
Ben powiedział, że Kipsang zainwestował sporo pieniędzy w kogoś kto ma mu zaprojektować ogród. Chwilowo jest mocno zaniedbany. Rosną w nim bananowce, które niestety chcą wyciąć. Prosiliśmy, by ich nie usuwali, bo tworzą egzotyczny klimat. Oni tego niestety nie czują. Obawiam się, że za rok jak przyjedziemy, to wszystko będzie wyłożone kostką brukową, albo zalane betonem…
Ben wspomniał też, że Keellu Kipsang budował na prędce, po pierwszym wygranym maratonie w Nowym Jorku. Wie, że jest tu sporo niedopracowanych rozwiązań. Dlatego powstał plan budowy drugiego obiektu, konferencyjnego. Być może z czasem obecny Keellu wyburzą i postawią go wg nowego projektu od nowa.

Wieczorem przez motorowego kuriera posłaliśmy Mary przerobione buciki. Miała je przetestować i dać nam znać jak się jej w nich biegało. Czekamy na jej feedback.

Artykuł Zabawy na patio pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Jesteśmy w Eldoret. Teraz musimy znaleźć jakiś transport do Iten. Za dużo taxi to tu nie ma… Lecieliśmy małym śmigłowym samolotem. Trzeszczał okrutnie… Niestety pogoda kiepska, poza chmurami nie było nic widać. Jesteśmy zupełnie przestawieni, bo w ciągu ostatnich dwóch nocy koczowaliśmy na lotniskach, a drzemaliśmy w czasie dziennych lotów. Marzę o prysznicu i kołdrze…

Od samego początku, jak tylko wylądowaliśmy w Nairobi towarzyszy mi dziwne uczucie, że jestem u siebie.

Jedziemy taxi z lotniska do centrum Eldoret. Prowadzi młody chłopak, yacool próbuje go zagadywać, ale Joseph jest zupełnie skoncentrowany na drodze. To chyba pierwsza rzecz, która mnie zaskoczyła, jego bezpieczna jazda, wolna, ostrożna, z użyciem kierunkowskazów i bez włączonego radia. Ta cisza najbardziej nas dziwi. Bo nie dziwi już widok bałaganu dookoła, blaszaków, kóz i owiec chodzących luzem po ulicy, wyprzedzania na czwartego poboczem, totalnej „wolnej amerykanki” na jednym z głównych skrzyżowań Eldoret, mężczyzn siedzących bezczynnie przy drodze…

Ale co mnie jeszcze zdziwiło poza wspomnianym wzorowym kierowcą? Luzem chodzące ulicą świnie, wyższa cena i jakość usług za matatu z Eldoret do Iten (do tej pory było to 100 ksh/os (1 usd) i jazda z dwukrotnie większą ilością osób niż producent auta przewidział, plus zatrzymywanie matatu i zgarnianie/wysadzanie pasażerów co 200 metrów, co zawsze strasznie przedłużało podróż. Dziś jazda w pełnym komforcie, bez postojów, szybko, sprawnie, bez ryczącej muzyki kalenjin i kozła za plecami. Poza tym zupełnie rozmokła i śliska, że iść ledwo się dało droga do naszego hotelu już w Iten. Jak tu biegać? Wszędzie mega błoto. Wkrótce powstanie tu podobno droga asfaltowa. Jest już przygotowana wstępnie tablica, którą z tej okazji odsłoni prezydent i znak spowalniający prędkość!
Afryka się zmienia, Iten się zmienia, komu zależy na zasmakowaniu autentycznego klimatu powinien się pospieszyć z przyjazdem tu…

Po drodze wpadamy na znajomą kelnerkę z hotelu, Lucy. Bierze od nas jeden plecak i prowadzi do hotelu opowiadając dumnie o postępie.  W recepcji wita nas siostra Kipsanga, Thyline. Hotel jest pusty, dostajemy nasz pokój. Lustra w łazience nadal brak, straszy tylko brązowy klej w miejscu, gdzie kiedyś wisiało. No, ale to dopiero trzy lata jak spadło, nie wszystkie zmiany widać zachodzą tak szybko.

No to się porobiło… Po południu spotkaliśmy się z Meshackiem i jeszcze dwoma znajomymi biegaczami. Zaprosiliśmy ich na obiad do miejscowej restauracji. Wszyscy się najedliśmy chapati z sukumą, zapiliśmy herbatą z mlekiem za 5usd total. Podczas rozmowy okazało się, że w niedzielę jest organizowany w Tanzanii maraton i półmaraton, w Kilimandżaro, pierwsza edycja. Chłopaki chcą na niego jechać, jeśli do czwartku skombinują gdzieś kasę, 20 EUR/os. na opłatę startową i drugie tyle na transport i noclegi. Sporo jak na ich możliwości. Spodobał nam się pomysł towarzyszenia im, chociaż w głowach jeszcze nam huczy dopiero co zakończona podróż. Jeden z biegaczy podał mi namiar na chłopaka w Tanzanii, który pracuje przy organizacji tego biegu i zaczęłam dziś z nim korespondować. Chłopak oprócz tego biegu ma pomysły na kolejne ciekawe projekty. Chętnie zaangażował się w logistyczną pomoc nam w tej wyprawie. Zainteresował się też naszym doświadczeniem, łącznie z tym, że chciał nas już umawiać na spotkanie w ministerstwie sportu Tanzanii w Dar er Salaam. Zależy mu na promocji tego biegu, a także turystycznej promocji Tanzanii. W niedzielę spodziewa się 1500 biegaczy z 10 krajów. Musimy do jutra przemyśleć ten wyjazd, bo wyprawy do Tanzanii w tym roku nie planowaliśmy i nie ujmowaliśmy w budżecie… Do tego nie wiem czy chłopakom uda się zebrać kasę na ten trip i czy oni w ogóle pojadą. Jako bieg towarzyszący jest też start na 5 km. Mhm, w Tanzanii jeszcze nie biegałam…

P.s. Odwiedziliśmy dziś kilkumiesięczną córkę znajomego biegacza z Polski, Marcina, mała Jebet jest urocza.

Artykuł Zmiany… pochodzi z serwisu parawruch.pl.