Po wczesnym śniadaniu pod nasz hotel przyszedł kapitan dhow, z którym dziś wybraliśmy się na snorkeling. Oprócz nas jechała jeszcze jedna para francusko kolumbijska i dwoje Hiszpanów. W drodze do przystani zapoznaliśmy się z nimi i szybko się okazało, że Hiszpan Anton jest triathlonistą. Oczy mu się zaświeciły, gdy usłyszał, że spędziliśmy miesiąc na treningach w Iten. Też chciałby tam kiedyś pojechać. Anton planuje uzyskać minimum na najbliższe igrzyska. Pływa od dziecka, na 1500m w pływaniu łamie 17′, dychę biega w granicach 31′. Jest wysoki i bardzo szczupły, niemal jak Kenijczyk.

Na brzegu czekała nasza łódź, jeszcze jedna lokalna rodzina i trzech chłopaków obsługujących. Weszliśmy na pokład i rozpoczęliśmy rejs. Było około 7:30. Niebo było pochmurne, więc słońce nie paliło nas, wiatr był o wiele spokojniejszy niż w poprzednich dniach. Bardzo przyjemnie się płynęło. Minęliśmy Lamu i wpłynęliśmy w kanały mangrowe dzielące wyspę od drugiej wyspy Manda. Po drodze mijaliśmy wypełnione po brzegi łodzie, wodne matatu, wiozące ludzi na Festiwal Kulturowy Maulidi, który miał się dziś rozpocząć. Zrezygnowaliśmy z wyścigu osłów na rzecz tej wycieczki. Goniących się na osłach widujemy tu codziennie, nawet bez oficjalnych zawodów.

Chłopak na łódce pokazał mi port, który budują na wybrzeżu. Za kilka lat ma on być dużym portem przyjmującym zarówno statki cargo jak i pasażerskie. Będą do niego przybijać jednostki m.in. z Mombassy czy Zanzibaru. Wypłynęliśmy na otwarty ocean. Tu fale były większe. Przed nami były skały koralowe. Kapitan rzucił kotwicę, tu miał odbyć się nasz snorkeling. Nasi towarzysze byli zaprawieni w tej zabawie, dla nas był to pierwszy raz. Yacool wskoczył do wody, ja zaczęłam panikować. Założyłam maskę i zeskoczyłam z łódki, ale niespokojna woda i świadomość, że jestem pośrodku niczego, zupełnie mnie paraliżowały. Zanurzyłam głowę pod wodę, były tam duże koralowe skały i pływały kolorowe rybki. Trzymałam się blisko łodzi. Opiłam się strasznie słonej wody i weszłam na pokład. Nie tak to sobie wyobrażałam. Może, gdyby woda była spokojniejsza i gdyby była to mniejsza zatoczka, byłoby mi łatwiej. Chętnie jeszcze kiedyś spróbuję, by się przekonać.

Po kilkunastu minutach, gdy reszta też miała już dość podnieśliśmy kotwicę i ruszyliśmy z powrotem. W czasie, gdy my byliśmy w wodzie, kapitan na żyłkę łowił ryby na nasz lunch. Łapał mniejsze i większe, różnokolorowe. Mnie dopadła choroba morska na łódce, chyba od opicia się słoną wodą. Chciałam tylko zejść na brzeg i odpocząć. Nie byłam w stanie nawet pstryknąć foty kolejnym oryginalnym rybom, które wyławiał kapitan. Z ulgą zobaczyłam, że kierujemy się ku piaszczystemu brzegowi. Przycumowaliśmy na niezamieszkałej wysepce Manda Toto. Zeszliśmy na brzeg. Było pięknie. Niebo się przejaśniło. Poczułam się lepiej. Podczas, gdy kapitan i reszta załogi szykowali posiłek ze świeżo złowionych ryb, my cieszyliśmy się wspaniałą wodą. Około 500 metrów od naszej plaży był brzeg drugiej wyspy Manda. Yacool i Anton popłynęli tam. Fantastycznie się pływało, zwłaszcza, że na całej tej szerokości miało się grunt pod nogami. Anton udzielał yacoolowi lekcji z kraula. Chłopak świetnie pływał. Powiedział, by na początek wyszli na brzeg i ćwiczyli na sucho. To tak jak yacool, gdy zaczyna z kimś zajęcia od podstaw, koordynacją przed lustrem. Po godzinie wspólnych ćwiczeń, pływania i korygowania było widać znaczną różnicę w ruchu yacoola. Teraz złamanie 25′ na półtoraka, to już tylko kwestia praktyki. Yacool oczywiście odwdzięczył mu się, pokazując ćwiczenia koordynacyjne w bieganiu. Anton się zainteresował, Hiszpania nie jest daleko więc może się jeszcze spotkamy.

Po około dwóch godzinach wodnych zabaw kapitan podpłynął do brzegu z lunchem. Ponownie zarzucił kotwicę, a my weszliśmy na pokład. Obiad był pyszny. Grillowane ryby, do tego duszone warzywa i ryż. Najedliśmy się do syta. Wszyscy z obsługi przyglądali się nam jak jemy. Zapytaliśmy czemu oni też nie jedzą. Kapitan odrzekł, że najpierw my, bo jesteśmy klientami, a oni muszą nam służyć. Zaprzeczyliśmy i poprosiliśmy, by do nas dołączyli. Widać było, że kapitan Keli się ucieszył. Towarzysząca nam lokalna kobieta miała też ze sobą w pojemniku wcześniej przygotowaną potrawę. Poczęstowała nas nią. Smakowała jak ziemniaki w sosie ananasowym.

Po posiłku jeszcze chwila na kąpiel i schłodzenie się i ruszyliśmy w drogę powrotną. Keli rozłożył żagiel i żeglowaliśmy. Wiatr był silniejszy i naprawdę szybko sunęliśmy i to w zupełnej ciszy. Wyprzedziliśmy nawet łódkę motorową.

W Lamu rozgrywały się dziś zawody dhow. Pierwszy etat, półfinał. Wpłynęliśmy na wody Lamu w trakcie ich trwania. Keli podpłynął do miejsca, gdzie łodzie miały nawrotkę. My też doświadczyliśmy takiej prędkości. Gdy złapaliśmy wiatr w żagiel, łódka przechylała się na jeden bok, a my wszyscy oporowaliśmy po drugiej stronie. Jeden z chłopaków wiaderkiem wylewał wodę spod pokładu. Yacool z chłopakami, Antonem i Simonem przechylali się poza burtę, by łapać balans. Mieli ubaw po pachy 😉 Widok ścigających się dhow był fantastyczny. Wypełnione po brzegi załogą balansowały na wodzie. Jedna łódź się przewróciła, druga była zbyt blisko, by ją ominąć wpadła na nią i złamała maszt, także się przywracając. Nikomu na szczęście nic się nie stało.

Po godzinie oglądania takich zmagań przybiliśmy do brzegu Lamu. Pożegnaliśmy się i poszliśmy na nasz ulubiony sok. Promenada była wypełniona po brzegi ludźmi. Odbywały się procesje i tańce mężczyzn w białych szatach z laskami. Wszędzie panował hałas i grała głośna muzyka. Po soku i chappatti wróciliśmy do naszego domu, wykończeni ilością wrażeń i atrakcji.

Jeśli ktoś wybiera się na wyspę Lamu jedna rada, niech weźmie do uszu stopery. Disco u Kipsanga, to pikuś w porównaniu z odgłosami lokalnego zwierzyńca. Domy na Lamu stykają się z sobą tworząc typową, ciasną, arabską zabudowę. Dzielą je jedynie wąskie alejki. Ma to swój plus, bo nie pozwala słońcu na wdzieranie się do środka zabudowy. Zwierzęta żyją razem z ludźmi. Ryczenie osła, lamenty owcy czy walki uliczne kotów, to tu codzienność, a nawet „conocność”. Zastanawiam się jak sobie z tym radzą miejscowi, czy można do tego przywyknąć? Dziś żegnamy się z Lamu i lecimy do Mombassy, a stamtąd matatu jedziemy na Wasini Island. To przeciwległe do Lamu wybrzeże, pod granicą z Tanzanią. Tu, w Lamu bardzo nam się podobało. W ciągu tych paru dni wiele, choć nie wszystko zobaczyliśmy. Jest chęć i powód, by tu kiedyś wrócić.

Artykuł Snorkeling i popołudniowe regaty dhow pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Sobota, 24 października, ranek

Dziś mieliśmy mega przeżycie, nasze pierwsze prawdziwe safari, coś czego nie oferują biura podróży – czarne safari.

Zgodnie z umową wstaliśmy o świcie i wyszliśmy przed hotel, skąd miał nas odebrać pickup Wilsona. 5:30 zupełne ciemności, z dała dochodziły jedynie odgłosy nawoływania z meczetu. Po chwili rozpiały się koguty. Zaczynało świtać. Chłopaki trochę się spóźnili, ale do tego już przywykliśmy. Gdy podjechali podeszliśmy na tył paki, podnieśliśmy plandekę, by wejść do środka. Okazało się to nie takie łatwe, bo auto było wypełnione po brzegi. Część siedziała na blaszanych wewnętrznych nadkolach, inni na podłodze, reszta stała zgięta w pół. Jechaliśmy jak sardynki w puszce, rozmawiając i śmiejąc się. Plan był taki: auto wywozi biegaczy ok. 35 km poza Iten i tam zaczyna się trening – bieg powrotny do Iten. Oni mieli biec, a my w aucie podawać bidony, odbierać ciuchy, które po drodze w biegu zdejmowali i zgarniać na pakę tych, którzy odpadali.

Po dotarciu na miejsce startu wszyscy się wyładowaliśmy. Wtedy policzyłam, że wewnątrz jechało 20 biegaczy i naszą dwójka. Sporo jak na jedno auto! Chłopaki zaczęli się rozbierać, zaliczać „krzaki”, rozgrzewać. Wilson puścił na całą parę zgraną wczoraj w swojej dyskotece muzykę. Zaczęliśmy tańczyć. No ale to miał być ciężki trening więc po chwili wszyscy się zebrali wkoło Kipsanga, a ten wydawał instrukcje na temat tempa i odległości na dziś zaplanowanej. Wkrótce ruszyli, yacool poderwany rytmami kalenjin songs ruszył z nimi. Wkrótce tempo wzrosło i odpuścił.

W aucie pełno było bidonów, nieoznakowanych. Wiedzieliśmy jedynie, który należy do Wilsona. Śmialiśmy się, bo tym razem kierował autem nowy facet, który nie znał tej trasy. My za to nie mieliśmy pojęcia, który bidon jest czyj. Kierowca postanowił, że biały bidon jest dla wszystkich. I tak zostało. Pilnowaliśmy jedynie, by Kipsang i Ronoh dostali swoje. Po kilku kilometrach grupa zaczęła się mocno rwać. Wkrótce zrobiły się duże przerwy między biegnącymi, a my byliśmy bliscy pomylenia drogi, jako że ta rozdzielała się wielokrotnie. Na szczęście miejscowi stojący przy drodze byli w tych sytuacjach bardzo pomocni.

Mijaliśmy też inne grupki biegaczy. W jednej z nich rozpoznaliśmy kolejnego znajomego, z którym jeszcze nie udało nam się spotkać.
Co chwila na drodze pojawiały się stada krów. Nie wszystkie chętnie z niej schodziły. Jedna nawet próbowała pogonić rogami jednego z biegnących! Droga po wczorajszych deszczach była bardzo mokra, gliniasta, samochód na niej tańczył. Do tego kręta, miejscami ostro pod górę. Bałam się czy nie wjedziemy w któregoś z chłopaków. Mamy fajne ujęcia, będzie z tego dobry film. Wilson i większa część ekipy zakończyła trening na 25 km, reszta dobiegła do 35 km. Kilka osób odpadło szybciej i wskoczyło na pakę. Po skończonym treningu, gdy wszyscy już dobiegli i ochłonęli, znowu zaczęli podrygiwać w rytm kenijskich przebojów. Później hop na pakę i podwózka nas pod hotel, a reszty do centrum Iten. Chłopaki pokładali się ze śmiechu, gdy porównywaliśmy ich chude kolana z łokciem yacoola. Zgadnijcie co było grubsze… na pocieszenie yacool usłyszał, że nie może mieć więcej niż 27 lat. To fajnie, bo mógłby być ojcem większości z nich. Mi dawali 22 lata, ale pewnie chcieli się podlizać.

Wczoraj wieczorem zeszliśmy z Jackiem na dyskotekę. DJ grał przeboje z lat 80-tych i afrykańskie rytmy. Świetnie się bawiliśmy, choć byliśmy jedynymi na parkiecie. Na chwilę dołączył do nas pijany, starszy Keniol, pokazał kroki taneczne. Reszta gości siedziała nad pełnymi frytek talerzami, piła piwo i wgapiała się w swoje komórki. I w nas. Tańczących mzungu. Dlatego dziś przed rozstaniem się z chłopakami rzuciliśmy hasło, by przyszli wieczorem do nas na tańce. Zobaczymy czy się zbiorą.

Mimo, że byliśmy zmęczeni po porannej przygodzie poszliśmy na nasz trening. Pod czujnym okiem yacoola poćwiczyłam dziś podbiegi i zbiegi oraz zrobiłam kilka przebieżek na stadionie Kamariny. Po drodze zaczepiały nas dzieci, chciały potrzymać za ręce, podotykać. Musimy rozdać im zabawki, które wzięliśmy z Polski.

Obsługa hotelu szykuje się do lunchu, ja siedzę na słonecznym patio pisząc do was i popijając zimne piwo. Yacool śpi w pokoju, szykuje formę na wieczorną imprezę.

Sobota, 24 października, popołudnie

Dziś sobota i Iten tętniło życiem bardziej niż w zwykłe dni. Dzieciaki nie szły do szkół i biegały wszędzie stadnie. Poszliśmy wczesnym popołudniem na rekonesans centrum. Celem był zakup czerwonych bananów, które wyjątkowo nam smakują. Ostatnio nigdzie ich nie znalazłam, powiedziano mi, że na sobotnim rynku powinny być. Tak więc poszliśmy do „down town” Iten i faktycznie dzisiejszy rynek był bardzo okazały.

Mnóstwo straganów, porozkładanych na ziemi towarów na sprzedaż, począwszy od warzyw i owoców, poprzez używane ciuchy, torebki, plastikowe, gumowe buty, do malutkich ususzonych rybek. Yacool skubnął jedną i twierdził, że ciekawy smak. Z oporem skusiłam się też, ale jak dla mnie to po prostu mała śmierdząca rybą sucha rybka… ble. Wyplułam, bo nie byłam w stanie przełknąć tego smaku. Na szczęście obok kupiliśmy banany i zabiłam ten rybi posmak. Chodzenie z kiścią bananów po targowisku nie jest wskazane, co chwila ktoś mnie zaczepiał, bym mu jednego dała.

Wśród butów yacool znalazł nawet jednego buta marki Kalenji. Był też facet, który tuningował buty! Odcinał cholewkę od podeszwy i tworzył nowy model. Taki miejscowy customizing. Na pobliskim boisku dzieciaki grały w piłkę. W różnym wieku i stroju. Jeden chłopiec miał tylko jednego buta, na tej nodze, którą kopał piłkę. Dzieci biegły za nami, ale w pewnej odległości, rozpierzchły się, gdy tylko się odwracaliśmy.

Postanowiliśmy odwiedzić jednego z chłopaków, Reubena, któremu yacool przerobił buty. Wcześniej pokazywał nam, gdzie mieszka. Jego nie zastaliśmy, ale za to wpadliśmy na innego z teamu Kipsanga, Meshacka.

Poprosiliśmy, by pokazał nam jak mieszka. Wynajmuje jeden pokój w murowanym ciągu mieszkań. Warunki w jakich żyje od 2 lat odbiegały od jakichkolwiek naszych standardów. Nawet on przyznał, że jest ciężko, ale się nie skarży, jest tu, by trenować. Pokój wielkości ok 7 m², w nim łóżko, stolik, fotel. Wszędzie pełno rzeczy, ubrań, naczyń, resztek jedzenia. Jedno okno i drzwi wejściowe. Nie ma prądu, kuchni, ani łazienki. Prysznic stanowi murowany drewniany wychodek, wielkości ok. 1 m². Wchodzi się do niego z wiadrem z wodą i zamyka za sobą drzwi. Trzeba się myć za dnia, by przez szpary w drewnianych drzwiach wpadało choć trochę światła… oglądanie toalety sobie odpuściliśmy. Wynajęcie tego miejsca kosztuje go 10 USD miesięcznie. To najtańsza i najbardziej hardcorowa opcja jaką tu widzieliśmy. Przynajmniej jak na razie… Bardziej hardcorowo jest już chyba tylko w interiorze wśród koczowniczych plemion. Zadziwiające jest to, że mimo warunków w jakich żyje jest czysty i schludnie ubrany. Mają tu chyba bzika na punkcie czystości. W każdym obejściu wisi i suszy się pranie. Nasi znajomi, gdy spotykają się z nami poza treningami zawsze ubrani są w dżinsy lub spodnie od garnituru i koszule z kołnierzykiem. My przy nich wyglądamy mało elegancko. Zwłaszcza, że nasze ciuchy są już mocno naznaczone afrykańską ziemią. Śmiejemy się, bo tak jak atrakcją są dla nas spotykani ludzie, tak my stanowimy ciekawostkę dla nich. Robią nam swoimi komórkami zdjęcia, a kobiety pokazują nas swoim dzieciom palcami.

Do hotelu wracaliśmy w strugach deszczu. Największą ulewę przeczekaliśmy pod blaszanym daszkiem, razem z innymi, którzy nie zdążyli dojść do domu przed burzą. Tu jak pada to na maksa. Ulicami płyną strumienie wody, a drogi poboczne zamieniają się w czerwone, gliniaste grzęzawiska. Dobiegliśmy do hotelu, zmarznięci, przemoczeni i totalnie ubrudzeni. Kto by pomyślał, że będziemy trząść się z zimna w Afryce…

Wieczorem spotkaliśmy się w biurze z Wilsonem, który chciał wspólnie z yacoolem przeanalizować wcześniejsze nagrania z treningów. Kipsang to gadżeciarz i bardzo spodobała mu się kamerka, która nagrywa 240 klatek na sekundę i pozwala na konkretne slow motion. Wilson przyznał, że przy swoim wzroście mógłby mieć dłuższy krok podczas biegu. Yacool ma swoje teorie na ten temat. Niestety mamy za mało czasu, bo w niedzielę rano Wilson leci do Nowego Yorku na maraton. Ale chłopaki wstępnie umówili się na ponowne, dłuższe tym razem robocze spotkanie w przyszłym roku.

Zeszliśmy do dyskoteki, gdzie czekali już na nas znajomi biegacze. Tym razem lokal był pełen, ale znowu nikt nie tańczył. Postanowiliśmy rozruszać imprezę i wkroczyliśmy na parkiet. Wkrótce dołączył do nas Masaj i zaczął prezentować przed yacoolem swój taniec. Chyba z elementami wojennymi, bo co jakiś czas pohukiwał i prężył się. Miał fajne wyczucie rytmu, mimo sporego brzuszka. Wyraźnie upodobał sobie yacoola. Tańczenie za rękę, facet z facetem jest tu normą. Większość tańczących chłopaków, to chudzinki, które w swoich podrygach przypominały mi walczące koguty. Poza tym stwierdziliśmy, że to chyba taki ich sposób na piwo… nie masz kasy zatańcz z mzungu, nieważne z chłopakiem czy dziewczyną. Furorę na parkiecie zrobiła jedna z dziewczyn, która miała konkretną pupę i wiedziała jak jej użyć.

Lokal Kipsanga, to miejsce spotkań i główna atrakcja dla mieszkających tu młodych. Przy jednym ze stolików siedział tegoroczny zwycięzca maratonu w Paryżu. W pewnej chwili do tanc budy przyszedł ze swoją dziewczyną, pejsem i znajomymi Asbel Kiprop. No to brakowało nam jeszcze Rudishy i Faraha i mielibyśmy mistrzowski komplet! Genialne było jak Kiprop robił fotki stojącemu za konsolą Wilsonowi. Mieliśmy niezły ubaw. Do pokoju wróciliśmy w stanie wskazującym, późno. Impreza trwała do rana. Szyby drżały nam w oknach. Jak ucichło, to zaczął się poranny harmider, sprzątanie, rozmowy na korytarzu, gotowanie. No nie dadzą nam tu pospać…

Artykuł Czarne safari pochodzi z serwisu parawruch.pl.