19.01

Po porannej medytacji yacool przeprowadził trening techniczny na naszym podwórku. Porobiliśmy trochę przywiedzeń i wkrętek na rozruszanie bioder. Potem w truchcie szukaliśmy ruchu. Po godzinie takiej  zabawy yacool  wypuścił ekipę na ich treningi. Każdy jest tu samodzielny i realizuje treningi według własnych założeń. Antek od rana zrobił 15 km rozbiegania po dirty roads. Robert i Michał z grupy EdiTeam Zgorzelec pobiegli z Meshackiem i Danielem do lasu. Wykręcili tam 18 km po pagórkach. Ania poszła z Jankiem na wolne pobieganie w kierunku stadionu Lorny. Michał, zwany już teraz Makgajwerem wyszedł pobiegać po południu. Pobiegł na stadion i tam zrobił diagonalsy.

W czasie naszych ćwiczeń zleciały się dzieciaki. Są niesamowicie giętkie i sprawne. Robiły mostki ze stania, stawały na rękach i bardzo chciały zwrócić na siebie naszą uwagę.

Wczesnym popołudniem część osób poszła do centrum, gdzie dziś główną atrakcją było targowisko. Wśród wielu straganów z ubraniami, butami, owocami i wieloma innymi drobiazgami szukali pamiątek. Ja z Anią i Jankiem poszliśmy na spacer do Kerio View. Młody miał ochotę na pizzę, my z Anią wypiłyśmy po zimnym piwie. Do naszego stolika podszedł właściciel obiektu. Chwilę porozmawialiśmy o tym miejscu i naszym pobycie w Iten. Bartek z Moniką też tam byli. Szukają fajnych pejzaży do swojego filmu z pobytu tu. Kerio View ma bez wątpienia przepiękne widoki. Z tego miejsca można też podziwiać paralotniarzy.

Piwo wyzwoliło w nas mega głód. Szybkim krokiem wróciliśmy do domu. Razem z Anią ugotowałyśmy na lunch makaron, do tego pasta na ostro z awokado i surówką z pomidorów i papryki. Wszystkim bardzo smakowało. W międzyczasie wrócili z targowiska Antek z Makgajwerem. Pokazali nam swoje zdobycze. Mimo zmęczenia postanowiłyśmy z Anią też się tam przejść. Dołączył do nas też Robert. Janek zaproponował swojej koleżance Nancy wspólne wyjście „na miasto”. Wzięliśmy dwa motorki i podjechaliśmy do centrum. Na targu mieniło się kolorami. Panował mega ruch i harmider. Sprzedawcy nawoływali do zakupu na ich stoiskach. Kupiliśmy po parę drobiazgów. Janek twardo negocjował zakup okularów słonecznych. Cieszę się, że w końcu jakieś mu się spodobały i choć trochę chroni oczy przed ostrym słońcem. Przez chwilę zatrzymaliśmy się jeszcze przy chłopaku, który całym ciałem tańczył do muzyki kalenjin.

Poszliśmy jeszcze po małą zgrzewkę piwa na wieczorne pogaduchy. W sklepiku udało mi się kupić słynny tutejszy przysmak, mursik. Jest to kefir podobny w smaku do zsiadłego mleka z lekkim wędzonym posmakiem, jak oscypek. Na drugim mniejszym targowisku kupiliśmy jeszcze z Anią cały plecak pomidorów i bananów. Motorkami wróciliśmy do domu.

Równo o 17 zaczęliśmy kolejną sesję jogi. Przyszły dziewczyny z Ugandy i nasi stali ćwiczący z nami Kenijczycy. Bartek podkręca nam śrubę z treningu na trening. Robimy coraz trudniejsze assany.

Po jodze, spacerem poszliśmy do Nancy na kolację. W sobotę z reguły ma zamknięte, bo w tym dniu chodzi do kościoła. Ale specjalnie dla nas otworzyła swoją restaurację wieczorem. Dostaliśmy jak zawsze wielkie porcje bardzo smacznych kenijskich potraw. Objedzeni wróciliśmy do domu. Wypiliśmy po piwie, pośmialiśmy się i przed północą poszliśmy spać.

Artykuł Targ w Iten pochodzi z serwisu parawruch.pl.

25.12.
Bardzo chciałam spędzić Wigilię z rodziną, dlatego tegoroczne loty z Berlina do Kenii zarezerwowałam na ranek 25.12. Nie przewidziałam jedynie, że w święta ludzie świętują, a nie kursują. Długo rozważaliśmy różne opcje jak dostać się na lotnisko. Busy kursowały jedynie do południa 24.12, podobnie pociągi i autobus Flixbus. Ostatecznie pojechaliśmy swoim autem i zostawiliśmy je na płatnym parkingu przy lotnisku.

Wylot z Berlina mieliśmy o 6 rano, potem stopover w Amsterdamie i lot do Nairobi. W Kenii byliśmy o 22 czasu lokalnego.

W samolocie stewardessa rozdawała formularze osobowe do wypełnienia. Uznaliśmy, że skoro mamy już wizy wyrobione on-line nie będą potrzebne. A były. Po przylocie ustawiliśmy się do krótszej kolejki. Celnik przy okienku wziął mój paszport i Visę i spytał o formularz, czy go mam. Odparłam, że nie, bo przecież mam już wizę. Odpowiedział, że to nieważne, że wszyscy dookoła wypełniają leżące druki więc i ja powinnam. Byłam zmęczona lotem, było mi duszno i chciałam już wyjść na zewnątrz. Zrobiłam zbolałą minę (patent mojej mamy, zawsze działa!) i się uśmiechałam jak sierota licząc na to, że nie odeśle nas na koniec kolejki. Celnik zapytał na jak długo przylecieliśmy. Z radością odrzekłam, że na pięć tygodni. Na co on zrobił wielkie oczy dziwiąc się czemu tak długo. Więc ja z jeszcze  większym entuzjazmem, że będziemy biegać w Iten, trenować, z Kipsangiem, Keitany, Kipchoge. Patrzył na mnie dość tempo, wymienione nazwiska chyba nic mu nie mówiły. W obszarach niebiegowych, a takim z pewnością jest Nairobi i wybrzeże kraju, szybciej zjednasz sobie ludzi mówiąc, że jesteś z kraju Roberta Lewandowskiego… Pociłam się i jak większość czekających na odprawę białych wachlowałam czymś twarz. Celnik bez kropli potu na czole siedział w grubej kurtce. Zadawał mi pytania po cichu pod nosem, a ja za każdym razem prosiłam, by powtórzył przytulając się do dzielącej nas szyby w obawie, że straci cierpliwość powtarzając pytanie ponownie. W końcu przekreślił nasze papierowe wizy, wbił pieczątki do paszportu i puścił. Yacoola już o nic nie pytał.

Przed lotniskiem tradycyjnie stało wielu Kenijczyków oferując swoje usługi transportowe. Po nas przyjechał znajomy Kena, naszego kenijskiego przyjaciela, który miał nas zabrać na nocleg. Ken prowadzi w Nairobi biuro turystyczne, organizuje safari, treking górski itp. W Nairobi ma apartamenty do wynajęcia (Link Palm Safaris). Ken niestety pojechał z synem do rodziny na wieś, ale przyjęła nas jego żona. Ponieważ jest w ciąży nie chciała z nim jechać. Ugościła nas na bogato. Przygotowała mnóstwo jedzenia. Było chapati, ryż z warzywami, kurczak w ostrym sosie, gulasz wołowy, pyszny szpinak i duszona marchewka z papryką. Zjedliśmy i poprosiliśmy o dokładkę. Rozmawialiśmy jeszcze do pierwszej w nocy, w końcu poszliśmy przespać się trochę.

26.12.

Pobudka o 4:30. O piątej miał po nas przyjechać wczorajszy kierowca i zawieźć nas na lotnisko. Mersi, żona Kena, przygotowała czarną herbatę i mandazi. Byliśmy najedzeni po kolacji więc spakowała nam je na drogę, twierdząc, że na pewno zgłodniejemy.

Lot do Eldoret mieliśmy o 6:15. Okazało się, że lecimy z międzylądowaniem w Kisumu. W trakcie lotu widzieliśmy w oddali szczyt Mt Kenya, najwyższą górę Kenii i Jezioro Wiktorii, wielkie niczym morze.

Samolot delikatnie wylądował na małym lotnisku w Eldoret. Tu już obyło się bez odpraw. Nasz znajomy Alex, właściciel sklepu z pamiątkami Olympic Corner, już na nas czekał z kierowcą. Razem pojechaliśmy do Iten. Droga normalnie pełna aut, ludzi i motorów, dziś była niemal pusta. Szybko byliśmy na miejscu. Mimo słońca i bezchmurnego nieba było nam chłodno. Dziś wieje dość mocno i jest ostre powietrze.

Alex pokazał nam nasz nowy dom, Makfare Guesthouse. Poznaliśmy też drugiego Alexa, który będzie z nami mieszkał, pilnował i opiekował się domem. Cały budynek jest tylko dla nas. Razem  zrobiliśmy rekonesans, przydzielając pokoje naszym przyszłym gościom.

Potem Alex poszedł odpocząć, a my z Alexem 2 poszliśmy coś zjeść. Alex słysząc, że chcemy się napić „strong tea”, czyli gorzkiej herbaty chciał nas zabrać do hotelowej restauracji. Ale gdy wspomniał, że niedaleko jest mała knajpka z dobrym jedzeniem wybraliśmy drugą opcję. Miejsce to Oasis Hotel, prowadzi jego znajoma Nancy. Poczęstowała nas pysznym chapati i czerwoną fasolą. Zaproponowała też szklankę świeżego soku. Ma nową maszynę do blendowania i widać było jak z dumą i namaszczeniem ją obsługuje. Do pokrojonych owoców dodała trochę cukru trzcinowego, ale już nie oponowaliśmy. Dla Kenijczyków musi być słodko. Jak na wstępie poprosiłam ją o czarną herbatę „no milk, no sugar” była dosłownie przerażona :).

Sok był pyszny, będziemy tam na pewno często wpadać. Ponieważ po przylocie nie wymieniliśmy kasy na szylingi na lotnisku, a dziś jest wszystko pozamykane, bo święta bożonarodzeniowe, w co trudno uwierzyć patrząc na pogodę, Alex był naszym sponsorom. Jutro mu oczywiście oddamy. Za obiad, którym się najedliśmy we trójkę i świeży sok zapłacił w sumie 500 KES (5 USD, niecałe 20 zł, z czego połowa to koszt soku).

Najedzeni wróciliśmy do naszego domu na drzemkę. Kogut pieje, ptaki śpiewają, poza tym cisza i spokój. Po południu skoczymy może do Keellu. Meshack chwilowo nie odbiera. Alex 2 nie biega, choć budowę ma typowego kenijskiego biegacza. Może da się namówić na jakiś wspólny trening.

Kamariny podobno bez zmian. Nic się tam nie dzieje, rozgrzebali budowę i tak zostało. Sprawdzimy przy okazji. Nasze skarpetki, mimo że chodzimy w pełnych butach są już rude od kenijskiej ziemi. Ach, fajnie tu znowu być!

Artykuł Podróż do Iten pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Makfare Guesthouse będzie wkrótce naszym domem w Iten. Prezentuje się doskonale. Najbardziej cieszy mnie ładna, zielona trawka przed domem, którą będziemy mogli wykorzystać na poranną jogę.
Cały dom będzie tylko do naszej dyspozycji. Każdy z uczestników obozu dostanie swoją sypialnię, w salonie będziemy sobie wieczorami gawędzić. Jest też kuchnia i jadalnia. Zobaczymy na miejscu czy będziemy sami gotować, chodzić do lokalnych knajpek, czy wynajmiemy kogoś kto będzie nam przygotowywał posiłki.
W domu mamy nadal dwie sypialnie wolne, gdyby ktoś jeszcze chciał dołączyć do obozu, to jest taka możliwość.

Przy załatwianiu formalności okazało się, że właścicielem domu jest dr Elijah Korich. Od blisko 20 lat prowadzi fundację, która zbiera pieniądze na m.in. budowanie studni w dolinie. Przygotuję osobny wpis o nim i jego działalności, ale to potem. Teraz lecimy z yacoolem kupić jakieś grzejniki elektryczne, bo niestety nasze Iten odbiega od kenijskiego… Wieczorem przyjeżdżają chłopaki na weekendowe warsztaty z techniki biegu, a nie chcemy by nam tu zamarzli 😉

Artykuł Makfare Guesthouse pochodzi z serwisu parawruch.pl.