Ostatnie dwa dni spędziliśmy na plaży na wyspie Manda. Mam już tyle numerów telefonów do powożących łódkami, że potem nie wiem kogo wybrać na przejazd.

Plaże na wyspach archipelagu Lamu są boskie – długie, piaszczyste i puste. Dziś było trochę więcej turystów niż w tygodniu, może ze dwudziestu. Pewnie z powodu weekendu. Większość lokalnych bierze nas za Włochów. Gdy zapytałam dlaczego, Kenijczyk odparł, że z powodu akcentu. Mhm, dziwne, bo w grupie mamy dwie dziewczyny po filologii angielskiej. Ale może chodziło mu o akcent i melodyjność, gdy rozmawiamy po polsku.

W restauracji na wyspie jest dobra, parzona kawa, a nie wszechobecna tu, rozpuszczalna nescaffe. Mają też świetną pizzę. Wieczorem zagraliśmy jeszcze w siatkówkę plażową, było wesoło. Wracając po zachodzie słońca morze zawsze było bardziej wzburzone. Na szczęście nasi wodni kierowcy świetnie znają się na swoim fachu.

Dziś przed popłynięciem na Mandę przeszliśmy się spacerem do Shelli. Niewielka betonowa promenada pełna jest galopujących osiołków i trąbiących motorków. W Shelli swoje stoiska z pamiątkami mają Masajowie.

Chcieliśmy dokupić jeszcze kilka pamiątek. Każdy ze sprzedawców, mimo że sprzedawali dokładnie to samo, zachwalał swój towar. Kupiliśmy kilka kolejnych wisiorków i bransoletek i popłynęliśmy na Diamond Beach na ostatnie leniwe plażowanie. Leń do ostatniego dnia nie dopadł jedynie Bartka i Makgajwera. Nasz joga master znalazł zaciszne miejsce w bibliotece koło restauracji, gdzie praktykował przez ponad dwie godziny. Makgajwer natomiast zrobił dziś mocny akcent po plaży 5 x 1,5 km.

Posiedzieliśmy na plaży do zachodu słońca i po wzburzonym morzu wróciliśmy na Lamu.

Artykuł Włoska pizza na kenijskiej ziemi pochodzi z serwisu parawruch.pl.

25.01

Dziś postanowiliśmy popłynąć na plażę na przeciwległej wyspie Manda. Arnold podał nam nazwę miejsca, gdzie znajduje się przyjemna restauracja i zadaszone miejsce z leżakami na plaży. Z reguły wieje tam także słabszy wiatr. Po poprzednim plażowym dniu byliśmy trochę spaleni i chętnie chcieliśmy odpocząć od słońca.

Plaża „diamond beach” okazała się strzałem w dziesiątkę. Szeroka, o delikatnym, jasnym piasku i pusta. Dopłynęliśmy na nią łódką z przystani na Lamu. Po przybiciu do brzegu przybiegło do nas kilka radośnie merdających ogonami psów. Zajęliśmy miejsca na leżakach i poszliśmy do baru coś zamówić. Mieli dobre, świeżo wyciskane soki owocowe oraz różne makarony i pizze wypiekane w opalanym drewnem piecu. Skosztowaliśmy ich później, były wyśmienite.

Dzień upłynął nam na opalaniu i pływaniu. Makgajwer pobiegał po plaży, Bartek zrobił w cieniu swój jogowy trening. Ja poszłam na spacer wzdłuż plaży. Przy plaży znajdują się ładne butikowe hotele w stylu suahili i prywatne domy. Póki co nie ma ich jeszcze dużo, wyspa nie jest oblegana przez turystów. W jednym z ogrodów pracowali dwaj młodzi chłopacy. Zaczęliśmy rozmawiać. Poczęstowali mnie owocami tamaryndowca zerwanymi prosto z drzewa. Mają słodko cierpli smak. Wczoraj piliśmy z nich sok. Posiedzieliśmy tu do wieczora. Po południu zaczęły przypływać inne łodzie dhow z turystami, którzy z tego miejsca szykowali się w rejs po oceanie o zachodzie słońca. Podszedł do nas też masaj, który sprzedawał ręcznie robione bransoletki i inną typowo masajską biżuterię. Ania kupiła od niego bransoletkę na kostkę.

Wieczorem zadzwoniłam po naszego kierowcę, z którym przypłynęliśmy na Mandę. Mimo sporego wiatru i dużych fal bezpiecznie odwiózł nas na Lamu. Na naszej wyspie wstąpiliśmy jeszcze na sok i coś małego na kolację. Wąskimi  uliczkami wróciliśmy do domu. Noc zapowiadała się ciepła i duszna.

Artykuł Diamond beach na wyspie Manda pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Lamu jest małą wyspą, ale jest tu mnóstwo atrakcji, zarówno na samej wyspie jak i w pobliżu. Arnold chętnie dzieli się informacjami, a my potem mamy dylemat co wybrać. Dziś postanowiliśmy zwiedzić ruiny Takwa na przeciwległej wyspie Manda. Po śniadaniu poszliśmy na przystań i przepłynęliśmy na drugą stronę kanału. To ta sama trasa, którą pokonaliśmy po przylocie. Tyle, że tym razem bez lokalnego przewodnika skasowali nas podwójnie. Koło przystani stali chłopacy z motorkami. Po krótkich negocjacjach ruszyliśmy w głąb wyspy. Jechaliśmy niecałe pół godziny, ziemia z czerwonej zrobiła się żółta, piaszczysta. Minęliśmy małą zamieszkałą wioskę, dzikie ostępy, a na jednym z zakrętów niemal mieliśmy czołówkę z jakimiś osłem.

Na miejscu przywitał nas lokalny przewodnik, miał na imię Ali. Poprosił o chwilę cierpliwości i szybko poszedł założyć czystą koszulę. Poza nami nie było nikogo. Ruiny Takwa pochodzą z XV wieku. Są to pozostałości wioski z meczetem i domami, a także więzieniem. Wszystko kiedyś było ogrodzone wysokim murem, z którego rozciągał się widok na ocean. Domy budowano ze skał koralowych i kamieni. Za zaprawę służył biały cement. Pozyskiwano go z wypalania lokalnego koralowca i drzewa mangrowego. Cały proces wypalania trwał tydzień, po tym czasie pozostawał biały proszek. Kiedyś mieszkało tu 2500 osób. Niestety w XVII wieku skończyła się słodka woda i ludzie musieli się przenieść na Lamu. Teraz na wyspie mieszka około 700 osób. Nie ma tu szkoły, ani sklepów. Podobno 60 lat temu wyspę napadała ludność z innych pobliskich wysp. Wtedy mieszkańcy Manda poprosili o pomoc sułtana Lamu. Ten pozwolił im osiedlić się na wyspie. Dał im kawałek piaszczystej ziemi, gdzie założyli od podstaw nową wioskę, Shela.
Ali cierpliwie oprowadzał nas wyznaczonymi ścieżkami. Zachwyciłam się olbrzymim baobabem, miał ponoć tysiąc lat. Ale to jeszcze nic, na koniec Ali zaprowadził nas do drzewa, które podobno ma trzy tysiące lat!

Przez wydmy przeszliśmy na plażę oceanu. Była piękna i pusta. Kraby uciekały nam spod nóg. Ali pokazał nam dziury w piachu. Tam mają swoje norki. Rozkopał jedną i wyjął z niej skorupiaka. Ponapawaliśmy się trochę widokami i szumem fal. Wracając weszliśmy do stojącego na szczycie wzgórza drewnianego domku. Można w nim spędzić noc, oficjalnie za 20 dolarów. Gdy Ali otwierał nam drzwi, wrzasnęłam bo na framudze przebiegła jaszczurka. Ali odskoczył jak oparzony, w oczach miał przerażenie. Dochodził do siebie kilka minut. Zdziwiłam się, że aż tak przestraszył się tej jaszczurki. Bardziej niż ja. Powiedział, że myślał, że zobaczyłam węża i dlatego tak krzyknęłam. Serdecznie go przepraszałam, bo najadł się większego strachu niż ja.  Spacer z Alim trwał ponad 1,5 h. Chłopacy na motorkach czekali na nas. Podziękowaliśmy Aliemu i wróciliśmy do przystani. Przepłynęliśmy do Lamu. W przystani trwały zawody rybackie. Przypływali kolejni uczestnicy przywożąc swoje ryby do ważenia, jedna była gigantyczna. Chwilę się temu przypatrywaliśmy i poszliśmy na nasz ulubiony pół litrowy kufel świeżego soku dla ochłody.

Arnold opowiadał nam rano, że niedaleko poza wsią jest jakaś grupa ludzi, którzy budują dhow ze znalezionych na plaży plastikowych butelek. Postanowiliśmy ich znaleźć. Nie było łatwo, bo nikt z lokalnych nie wiedział o kogo chodzi. W końcu idąc plażą dotarliśmy do celu. Na miejscu serdecznie przywitał nas inicjator akcji, zapalony ekolog. Też miał na imię Ali.  Pokazał nam szkielet łodzi, którą budują i to z czego ją tworzą. Byliśmy w szoku. Ali opowiedział o tonach śmieci plastikowych, które zbierają. Następnie zawożą je do fabryki w Mombassie, gdzie są poddawane obróbce. Wracają do Lamu w postaci gotowych elementów, podobnych kształtem do desek, czy żerdzi. Ze znalezionych na plaży plastikowych klapek, wycinają prostokątne kawałki, a następnie sklejają je klejem. Powstają dzięki temu połacie kolorowego materiału, którym na końcu obiją łódź. Ali planuje ukończyć łódź w styczniu. Chce nią popłynąć na Zanzibar. Jak projekt wypali i użyte materiały się sprawdzą, zbuduje dhow trzy razy większą, którą popłynie do Cape Town w RPA. Wszystko to w celu szerzenia świadomości ekologicznej wśród ludzi. Więcej o tym projekcie i możliwości jego dotowania możecie zobaczyć na tym filmiku.

Pożegnaliśmy się z Alim i poszliśmy się wykąpać. Plaże były tu zupełnie puste, a woda ciepła jak w wannie. Potem próbowaliśmy złapać na stopa, którąś z pędzących motorówek. Wszystkie pędziły pełne pasażerów niczym matatu. Po kwadransie udało się. Motorówka podpłynęła do brzegu, a my wskoczyliśmy na jej pokład. Pruliśmy przez fale i po kilku minutach byliśmy ponownie w Lamu. Poszliśmy na obiad do wczorajszych chłopaków, dziś ugrilowali nam pyszną rybę, do tego chappatti i sok. Wracając na straganie kupiliśmy jeszcze pieczone ziemniaki i inne miejscowe specyfiki w ramach przekąski. Po drodze do naszego hotelu przechodzimy przez główny plac. Znajduje się na nim stary fort. Po jego bokach rosną dwa wielkie rozłożyste drzewa. Wieczorami na placu gromadzą się miejscowi, którzy razem, za darmo oglądają wiadomości wyświetlane rzutnikiem na wielkim ekranie.  Dziś z powodu rozpoczętego festiwalu kulturowego na placu zbudowano scenę i poustawiano plastikowe krzesła. Kiedy przez niego przechodziliśmy wręczano akurat nagrody w konkursie rybackim, który rozgrywał się od rana. Na scenie puchar odbierał nasz wczorajszy kapitan Ramba! Zdobył drugą nagrodę w ogólnej wadze wszystkich złowionych ryb. Wygrał za to jego kuzyn wyławiając dziś z oceanu największą rybę. Ważyła 44 kg! Yacool się śmieje, że trafiliśmy na taki rybacki talent, odpowiednik biegowego Kipsanga.

Kilka kroków od naszego domu, kobiety siedziały i smażyły lokalne dania. Na chwilę się przy nich zatrzymaliśmy. Oczywiście skusiliśmy się na parę smażonych ziemniaczków i czegoś na styl fasolowych falafeli. Jedna z siedzących kobiet powiedziała, że zna Eldoret, studiowała tam, skończyła prawo. Nie pracuje w zawodzie, sprzedaje smażone przez jej matkę ziemniaki.

Jutro planujemy wybrać się na snorkeling na wysepkę Manda Toto. Oby wiatr nie pokrzyżował nam planów.

Artykuł Manda Island i Flipflop project pochodzi z serwisu parawruch.pl.