Zgodnie z planem, z samego rana wybraliśmy się na stadion w Tambach. Meshack czekał już na nas przy matatu w centrum Iten. Na stadion można dojechać w kwadrans, za 50ksh, czyli pół dolara. Niestety nie każdego biegacza stać na taki wydatek. Miejscowość jest położona około 600 metrów niżej niż Iten, na wysokości mniej więcej 1800 mnpm. Łatwo można odczuć różnicę wysokości. Na miejscu byliśmy około 7:30 i szybko rozbieraliśmy się z kolejnych warstw ubrań. Było gorąco, a temperatura rosła niemal z każdą minutą. Stadion jest pięknie położony. Na tle gór. Prowadzi do niego droga pomiędzy budynkami mieszkalnymi, podobnymi do naszych polskich bliźniaków. Przed każdym budynkiem był podjazd, a na nim osobowe auto. Z przodu domów małe ogródki, w nich bananowce, drzewa mango lub awokado.
Yacool zaplanował na dziś zrobić z Meshackiem trening szybkościowy. Założenie było 20x200m w 30″, przerwy 3′. Yacoolowi bardziej zależało, by sprawdzić jego obecną formę na tego typu treningu niż na piłowaniu prędkości. Spotkaliśmy dziś na stadionie poznanego rok temu chłopaka, który ze stoperem w ręku „selekcjonuje talenty” dla europejskich menedżerów, głównie RunCzechu. Pierwsze serie Meshacka były wolniejsze niż założone tempo, w granicach 32-31″. Razem z yacoolem zweryfikowali trening. Meshack przyznał, że ostatni speedwork robił w styczniu, przed zamknięciem Kamariny.

Na stadion przyjechały także inne, niezbyt liczne grupki biegaczy. To nie to samo co rok temu w Iten, gdzie na stadionie we wtorki można było oglądać kilkadziesiąt osób. Był nasz znajomy policjant Reuben, u którego byliśmy ostatnio na imprezie z okazji urodzin córki oraz Noah, młodszy brat Kipsanga.
Sam stadion bardzo nam się podobał. Wejście jest bezpłatne, każdy może z niego korzystać. Przy bieżni stoi budynek, na którego dach można wejść i z góry oglądać biegaczy. Z boku stadionu są ubikacje /latryny i kran z wodą, gdzie można się umyć po treningu. Tu też po stadionie chodzą zwierzęta, dla odmiany krowy. Bieżnia ma wyznaczone białą kredą tory. Jedyne co przeszkadza, to muchy, których tu było mnóstwo. Chcemy tu przyjechać jeszcze raz w sobotę rano i zrobić ostatni trening przed naszym wyjazdem z Iten. Yacool zauważył, że ze względu na odmienny klimat i temperaturę, trenowanie tu może być dobrym przygotowaniem do startów w Europie. Ponagrywał sporo materiału do późniejszych analiz.

Po powrocie do Iten poszliśmy z Meshackiem na chappatti i herbatę. Okazało się, że kabel do ładowania baterii w naszej kamerce jest uszkodzony. Meshack zna tu wiele osób, szybko udało się załatwić nowy. Fajnie, bo inaczej mielibyśmy problem z kolejnymi nagraniami.

Byliśmy dziś umówieni z Mary Keitany i jej mężem, Charlesem. Pojechaliśmy do nich motorkiem po 16. Brama była zamknięta, ale udało nam się otworzyć furtkę. Weszliśmy na podwórko, ale nikogo nie było. Postanowiliśmy trochę poczekać. Siedliśmy na schodach budynku, przyglądaliśmy się chodzącym po obejściu kurom. Wyglądają jak małe strusie, yacool zachwycał się mocą w nodze. Zwłaszcza u koguta, który stał na jednej łapce przez dłuższą chwilę i nawet się nie zawahał. Po pół godzinie na podwórze zajrzał sąsiad, który dogląda zwierząt. Przywitał się z nami i przyniósł dwa krzesła. Powiedział, że Mary jest w Eldoret i wróci około 17. Czekaliśmy więc dalej. Po kolejnej pół godzinie brama się otworzyła i wszedł chłopak z dziewczyną. Trochę się zdziwili na nasz widok. Chłopak zadzwonił do Mary i powiedział, że w ogrodzie czeka na nią dwoje łazungu. Przekazał mi słuchawkę, Mary przepraszała nas mówiąc, że zapomniała. W weekend ma kolejne wesele, które sponsoruje i lata za różnymi sprawami. Prosiła, byśmy na nią poczekali. Weszliśmy razem z dziewczyną do środka. Poprosiłam ją o czarną herbatę, nie mogła zrozumieć, że ma być bez cukru i mleka. Zaproponowałam, że sama mogę ją zaparzyć, ale ewidentnie temat ja przeraził. Nie nalegałam, a ona poczęstowała nas sokiem i poszła do kuchni gotować obiad. Po kolejnej godzinie przyjechał mąż Mary z dziećmi, ale bez niej. Zaczęliśmy rozmawiać o treningu, ostatnim rekordzie Mary, planach na przyszły rok, butach. Yacool zainteresował Charlesa swoim podejściem do treningu i tłumaczył co by zmienił w kenijskim systemie. Był z nami też tata Charlesa, którego poznaliśmy u nich rok temu. Córka, Samantha z zamiłowaniem próbowała zrobić mi z włosów koński ogon.
Około 20 przyjechała Mary. Od razu zaczęła krzątać się po domu, kursując między pokojem i kuchnią. Wkrótce stół zastawiła garnkami z jedzeniem. Dostaliśmy czubate talerze, a na nich ryż, ziemniaki, chappatti, makaron i mięso. Wszystko bardzo smaczne. Mary zaparzyła też dla mnie termos czarnej herbaty, oczywiście dziwiąc się jak mogę pić wodę, która smakuje jak lekarstwo. 
Jedząc rozmawialiśmy o biegowych tematach. Mary pokazała nam swoje Adidasy z kolekcji Sub2. Mary, tak jak i Kipsang jest wulkanem energii. Śmialiśmy się mówiąc im o dzisiejszej rozmowie w hotelu z jednym z braci Wilsona, Samim. Sami mądrze zauważył, że uzależnieni od biegania Kenijczycy powinni brać przykład z biegających kobiet, takich jak Mary Keitany. Mężczyźni boją się, że robiąc sobie dzień, dwa czy tym bardziej tydzień przerwy od treningów ich forma i wydolność wypracowana przez lata nagle zniknie z dnia na dzień. Sami retorycznie zapytał, jak się to ma do kobiet, które rodzą dzieci, idą na „urlop macierzyński”, po czym wracają do biegania po dwóch latach w jeszcze lepszej formie bijąc rekordy życiowe…
Wróciliśmy do naszego hotelu przed 23, najedzeni i bardzo zadowoleni ze spotkania.

Artykuł Wulkan energii – spotkanie z Mary Keitany pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś doświadczyliśmy czegoś niezwykłego! Kilka dni temu znajomy kenijski biegacz, Richard Mengich, zaprosił nas na wesele. Tak przynajmniej go zrozumieliśmy. Okazało się, że to było dopiero przyjęcie zaręczynowe. Rozmach i ilość tradycji jakiej tego dnia zaznaliśmy przeszła nasze najśmielsze oczekiwania. Do tego zabawa w gronie takich biegaczy jak Wilson Kipsang, Geoffrey Mutai czy Mary Keitany. Wszystkich, których znamy i chcieliśmy w tym roku ponownie spotkać udało się znaleźć w jednym miejscu.
Mieliśmy być na stacji benzynowej przed ósmą rano. Stąd ktoś miał nas odebrać i zawieźć na miejsce przyjęcia. Byliśmy na czas, ale nikt się nie zjawiał. Zadzwoniłam do Richarda, uspokoił nas ze śmiechem, że ktoś już po nas jedzie, że mamy czekać, bo to jest czas kenijski. Po pół godzinie przyjechał chłopak na motorku i ruchem głowy pokazał, że mamy wsiadać. Zawiózł nas dosłownie 500 metrów od miejsca, w którym czekaliśmy, do domu kolejnego biegacza Josphata Roticha. To z nim, jak się okazało mieliśmy jechać do Richarda. Josphat miał dziś pełnić rolę kamerzysty. Ma 41 lat i nadal biega 29′ na dychę! Jego żona też biega, startowała kilka razy w Polsce w półmaratonie i maratonie Orlenu, zawsze stając na pudle.
Od Josepha wyjechaliśmy o 9. Po drodze zajechaliśmy jeszcze po parę znajomych. Chłopak biegł w Pradze w tym roku i nas kojarzył. Po drodze zgarnęliśmy jeszcze 3 kolejne osoby, w sumie w terenowej starej toyocie jechało nas ośmioro, z tego dwóch chłopaków w bagażniku.

Dom rodzinny Richarda znajduje się niedaleko drogi, na której dwa lata temu razem z ekipą Kipsanga robiliśmy longruna. To znaczy oni biegli, a my w pick upie podawaliśmy im bidony. U Richarda wszyscy życzliwie nas przywitali. Na podwórku stało kilka budynków mieszkalnych, stodoła na kukurydzę i maszyna do jej mielenia oraz zagroda z krowami, największa duma gospodarza. Richard kocha krowy, nadaje im imiona biegów, tych które wygrał i tych, które jeszcze przed nim. I tak jedna nazywała się Breda, na pamiątkę wygranego tam półmaratonu, inna Boston, to przyszły cel. U Richarda spędziliśmy kolejne 3h. W tym czasie dostaliśmy lunch, ryż z ziemniakami i herbatę, ja cały termos czarnej i bardzo słodkiej. Zjeżdżali się kolejni goście, w tym Hanna i Joke, z Volare Sport, firmy menedżerskiej, która ma w swojej drużynie wielu z tych biegaczy. Czekaliśmy tak długo, ponieważ w tym czasie w domu przyszłej panny młodej trwały negocjacje. Podczas nich rodzice zaręczonych uzgadniali ile krów i innych rzeczy Richard będzie musiał przekazać rodzicom przyszłej żony, Faith.

Około 13 zapakowaliśmy się do aut i ruszyliśmy do domu Faith. Po kwadransie, bardzo wolnej jazdy w przybranych zielonymi gałązkami autach, dotarliśmy na miejsce. Tu na polanie stały rozstawione namioty i plastikowe krzesełka. Zaproszeni goście i okoliczni mieszkańcy cały czas się schodzili. Grała muzyka, prowadząca imprezę dziewczyna razem z kilkoma chłopakami tańczyła i śpiewała kalenjińskie przeboje. Negocjacje nadal trwały za zamkniętymi drzwiami domu.

Zadzwonił Kipsang, pytając gdzie jesteśmy, bo on akurat był po swoim longrunie i wpadł do Keellu. Yacool powiedział, by przyjechał do nas, w końcu znają się z Richardem. Dziewczyna siedząca obok wzięła od nas telefon i wytłumaczyła Kipsangowi, gdzie to jest.

Po kolejnej godzinie kobiety śpiewając „mamy to, w imię Jezusa” wyszły z domu. Oznaczało to koniec negocjacji. Potem Richard powiedział mi, że musi kupić przyszłym teściom cztery krowy. Wśród kobiet była narzeczona Richarda i jej druhny, ubrane w białe sukienki. Teraz śpiewający i tańczący korowód rytmicznym krokiem poszedł na skraj polany zasadzić cztery drzewka. To na pamiątkę dzisiejszego wydarzenia.

W międzyczasie na imprezie pojawił się Geoffrey Mutai. Poznaliśmy go trzy lata temu na biegu na dychę w Pradze. Ostatnie trzy lata były dla niego ciężkie sportowo. Zmagał się z poważną kontuzją, zaprzestał treningów, powiększyła mu się rodzina i mocno utył. Teraz twierdził, że powoli wraca do biegania, że zrzuca wagę i nie chce jeszcze zakończyć tej biegowej przygody. Geoffrey doskonale nas pamiętał, w końcu mają z yacoolem wspólne zdjęcia w hotelowym łóżku.

Poproszono nas byśmy weszli do domu, tam podano obiad. Wewnątrz w małym pomieszczeniu pod ścianami stały rzędy krzeseł, w przejściu do kolejnej izby kobiety znosiły garnki, z których nakładały posiłek. Jedzenia było mnóstwo -ryż, ziemniaki, chapati, dwa rodzaje mięsa, fasola, groszek z marchewką. Każdy dostał porządną porcję wszystkiego. Gdy tak siedzieliśmy i jedliśmy do środka wszedł Kipsang. Przywitał się ze wszystkimi i zaczął robić za kelnera, otwierając i rozdając jedzącym butelki z gazowanymi napojami. Na zewnątrz także wystawiono wielkie gary i częstowano resztę gości. W sumie na imprezie było około 700 osób. A to dopiero zaręczyny! Śluby są większe. Trudno mi to sobie wyobrazić widząc rozmach tej imprezy.

Po jedzeniu poszliśmy usiąść pod namiotami. Część ludzi już tam siedziała, inni stali na trawie dookoła polany. Zaczęła się cześć artystyczna. Były elementy kabaretu, tańce, śpiewy. Kobiety uroczyście wniosły torty, druhny i narzeczona założyły na siebie chusty i zaczęły kroić torty i częstować nimi gości. Potem był czas wymiany – matki i rodziny obu narzeczonych wymieniały się tortami. Jedna rodzina przekazała drugiej po grubym ciepłym kocu. Wszystko to odbywało się w rytm muzyki, tańczono i śpiewano. Wśród gości dojrzałam Mary Keitany. Usiadła z nami, przyszedł też jej mąż Charles. Pogratulowaliśmy jej tegorocznego rekordu w maratonie, 2:17:01. Tak jak rok temu w rozmowie z yacoolem mówili, że 2:15 dla kobiety jest niemożliwe, tak teraz widać, że mają na to chrapkę. Mary chce biec ponownie w Londynie w przyszłym roku, podobno ma mieć męskich pacemakerów.
Ostatnim punktem programu, przed ogólną zabawą, było wręczenie narzeczonym prezentów. Była owca, butla z gazem, koce i pościele i inne przydatne prezenty. My także daliśmy Faith i Richardowi prezent, podziękowaliśmy za możliwość dzielenia z nimi ich radości i pożegnaliśmy się. Była prawie 19, na dworze robiło się ciemno, a impreza się rozkręcała. Teraz był czas na wspólne tańce i zabawę. I to bez alkoholu.

Wilson zaproponował nam, że możemy się z nim zabrać do Iten. Musiał tylko najpierw pojechać do Eldoret coś załatwić, zaprosił nas na kolację. Ruch na drodze był bardzo duży, Kipsang prowadził auto jak kierowca rajdowy, widać, że lubi prędkość. Pojechaliśmy zobaczyć jego nową inwestycję na przedmieściach Eldoret. To spory budynek mieszkalny, w środku dwupokojowe mieszkania na wynajem. Wykańcza już je i wkrótce będą oddane do użytku. Dojeżdżając tam mijaliśmy się na drodze z traktorem. Wilson zatrzymał auto, by się przywitać z jadącym na nim chłopakiem. Po czym mówi, że to jego traktor. Haha. On jest niemożliwy! Na kolację Kipsang zaprosił nas do dużej eleganckiej restauracji, klubu. Zamówiliśmy posiłek i w końcu mieliśmy okazję, by przegadać temat treningu i innych projektów. Dołączył do nas jeszcze jeden mężczyzna. Okazało się, że to policjant, kenijski odpowiednik amerykańskiego CIA. Dał nam swój numer telefonu i zapewnił, że w Kenii możemy się czuć zupełnie bezpiecznie, a w razie problemów mamy do niego dzwonić.

Droga powrotna do Iten szybko minęła. Kipsang włączył covery reggae znanych utworów. Jechał jak szalony, muzyka głośno grała, ja z tylnego siedzenia sobie podśpiewywałam. W Keellu byliśmy przed północą. Pożegnaliśmy się i poszliśmy spać. Byliśmy wykończeni. Kipsang, mimo porannych prawie 40 km przebiegniętych na treningu i całego aktywnego dnia, zajrzał jeszcze na swoją dyskotekę. Grali do rana, ale dziś w nocy nic nas nie ruszało.

Artykuł Przyjęcie zaręczynowe pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano wybraliśmy się na trening. Meschack biegł jako jedyny. Yacool, Levi i ja wzięliśmy rowery. Zrobiliśmy taką pętlę jak ostatnio, około 16 km.  Meschack narzucał ostre tempo, ale dziś oboje z Jackiem zupełnie inaczej radziliśmy sobie z mocnymi podjazdami pod górki. Było o wiele lżej. Tylko Levi miał dziś zgon. Kolejne potwierdzenie, że nasze ciała dostosowały się już do wysokości. I kolejna przykrość, że właśnie teraz musimy wracać do Polski. Następną wyprawę chcielibyśmy zaplanować tak, by móc to pobyć przynajmniej z kwartał. Raz ze względu na czas potrzebny na adaptację do biegania, a dwa ze względu na czas jaki musi upłynąć, by coś się zadziało w temacie naszych projektów biegowych. W tym roku pobyt w Iten wykorzystaliśmy w 100 procentach. Spotkaliśmy mnóstwo osób, przeprowadziliśmy wiele rozmów. Myślę, że daliśmy też do myślenia co niektórym i że w jakiś sposób zapadniemy im w pamięć. Jestem pewna, że dłuższy pobyt tu i konsekwencja naszych działań dałaby w końcu owoce. W tym roku naszym najbardziej soczystym owocem okazał się Meschack. Po treningu z Meshackiem poszliśmy na Kamariny. Tam dołączył do nas Marcin z dziewczynami. Zrobiliśmy ostatnie zajęcia, dołożyliśmy też kilka ćwiczeń zapożyczonych od Kenenisy Bekele, pajacyki, nożyce, wyskoki w wahadle w przód i tył. Na koniec yacool zrobił z chłopakami dwa okrążenia i ich nagrał. Potem Marcin z Levim oglądając swój bieg wymieniali spostrzeżenia na temat różnic ich biegu i prowadzącego ich trio Meschacka. Na stadion przyszedł też nasz znajomy z biegów w Czechach, Kenneth Keter, ma 21 lat i życiówkę w półmaratonie poniżej 60′. Rok temu zrobił z nami kilka treningów, w tym roku nie miał czasu. Myślę, że tak jak wcześniej Meschack tak i Kenneth musi dojrzeć i poczuć taką potrzebę. Keter jest przykładem totalnego rozluźnienia. Daliśmy go Levi’owi za wzór luzu do obserwacji podczas śniadania w restauracji. Wychodząc ze stadionu natrafiliśmy na węża, pierwszego w Afryce, podobno jest niebezpieczny. Kenneth wziął duży kamień i chciał go bez ceregieli zabić, ale powstrzymaliśmy go.
Podczas pobytu w Iten zgromadziliśmy wokół nas wesołą, międzynarodową ekipę. Wszyscy młodzi, z wielkimi marzeniami i chęcią podporządkowania najbliższych lat biegowym treningom. Levi z Teksasu już zapowiedział, że w kwietniu przyleci do Polski, by kontynuować treningi z yacoolem. Ziet z Libanu prosił byśmy mu sprawdzili jak wyglądają w Polsce mitingi halowe w sezonie zimowym. Chce wykorzystać formę, którą teraz tu zbuduje.

Na 17 byliśmy umówieni na spotkanie w domu Mary Keitany. Wyszliśmy na krzyżówkę i czekaliśmy na motor. Nagle zatrzymało się jakieś auto. To Mary z mężem i dwójką znajomych wracała z miasta. Zabraliśmy się z nimi. Mary i jej znajoma wracały od fryzjera. Jutro rano ta druga wychodzi za mąż i panie robiły się na bóstwo.

Dom Mary leży na obrzeżach Iten. Wjechaliśmy przez dużą, czarną bramę, którą otworzył nam jej syn. Po wyjściu z auta podleciała do nas jeszcze jej kilkuletnia córka. Chciała, by yacool wziął ją na ręce.  Dom z zewnątrz wyglądał kiepsko,  wewnątrz jeszcze gorzej. Nie pytałam, ale zapewne nie ma więcej niż kilka lat. Mary z rodziną spędzają tu wakacje i większość weekendów. Gdy dzieci mają szkołę wtedy mieszkają w drugim domu, w Eldoret.
Weszliśmy przez sień do środka. W pokoju była trójka naszych znajomych, ultramaratończyków, też przyszli tu z wizytą. Usiedliśmy na wolnej kanapie, Mary zaczęła się wokół nas krzątać, a my rozglądaliśmy się po pokoju. Ściany salonu całe obwieszone były plakatami z biegów Mary, były też medale, a na szafach stały trofea. Widać, że są bardzo religijni, bo były też zdjęcia kolejnych papieży. Po chwili Mary przyniosła dwie tace z pokrojonymi owocami i termos z herbatą, oczywiście z mlekiem i cukrem. Wszystkim nam nalała pełne kubki. Rozmawialiśmy o różnych rzeczach. Okazało się, że muszą jeszcze odebrać zamówione torty na jutrzejsze wesele i potrzebują pomocy, by je przewieźć. Zaoferowaliśmy, że chętnie pomożemy. Wypiliśmy więc herbatę i ruszyliśmy na dwa auta. Pojechaliśmy do centrum Iten, do domu „Mamy Cake”. Kobieta ryczała ze śmiechu na widok takiej ekipy łazungu. W pokoju, do którego weszliśmy wszędzie stały torty, okrągłe, trójkątne, prostokątne, z różnymi napisami: dziękuję cioci, wujkowi, mamie, babci etc. Spakowaliśmy torty do kartonów, każdy wziął po jednym kartonie i z powrotem wsiedliśmy do aut. Na dworze było już zupełnie ciemno. Mary miała trochę problemu, by wycofać z wąskiego podwórka. Nie mogłam zrozumieć dlaczego nie zapali świateł, wycofywała w zupełnych ciemnościach. Światła zapaliła dopiero po wyjechania na drogę.

Wróciliśmy do jej domu. Mary cały czas się krzątała. Poza nami i trójką biegaczy byli jeszcze rodzice męża Mary i przyszła para nowożeńców. Dołączyły też jeszcze jej dwie koleżanki, no i trójka biegających dzieci.
Zapytaliśmy męża Mary, Charlesa, co sądzi o projekcie Sub2. Stwierdził, że jest to bariera do pokonania, wystarczy szybka trasa, zmieniający się w połowie dystansu pacemakerzy i prowadzenie biegu do 38 km. Stwierdził, że gdyby Kipsang biegł w Berlinie w tym roku sam, bez Bekele, który biegnąc za nim raz zwalniał, raz przyspieszał czym wprowadzał u Kipsanga niepokój i dodatkowy stres i dekoncentrację, to Wilson pobiłby aktualny rekord świata.
W powodzenie ewentualnego projektu Sub2:15 dla kobiet nie wierzy. Mówił, że kobiety nie są zdolne do takich poświęceń jak mężczyźni.

Zaczynało robić się późno. Nie chcieliśmy im przeszkadzać w przygotowaniach do jutrzejszej imprezy. Wtedy do pokoju wparowała Mary mówiąc, że ona już szykuje ugali i że nie możemy wyjść bez kolacji. Zaoferowałam jej pomoc, bo głupio mi było, gdy tak wokół nas biegała. Poszłam za nią do kuchni. Dostałam do pokrojenia pomidory. W drugim budynku była tzw kuchnia zewnętrzna, a w niej piec opalany drewnem, na którym już gotował się gar mięsa. Kuchnia nie miała komina, wewnątrz panował upał i było mnóstwo dymu. Mimo zawieszonej żarówki było tam ciemno. Jej siostrzenica stała nad garem i kroiła sukumę, zielone warzywo. Moim zadaniem było ją ugotować. Najpierw odrobina tłuszczu, trochę cebuli i pomidory, na koniec sukuma i sól. Po kwadransie duszenia na żywym ogniu sukuma była gotowe. Przeniosłyśmy się z powrotem do kuchni domowej i zaczęłam rozkładać jedzenie na przygotowane wcześniej miski. Na stole było ciasno, bo w kartonach stały przywiezione przez nas torty. Mała Samanta, córka Mary, zmówiła modlitwę i wszyscy usiedliśmy do wspólnego posiłku, ugali z mięsem i sukumą. Dzieci rękami wsuwały jedzenie ze swoich misek. Było dla nas czymś niesamowitym w jakich prostych warunkach i jak normalnie żyją mimo niesamowitego sportowego sukcesu Mary i zarobionych przez nią ogromnych pieniędzy. Jedynie samochody mają porządne.

Po kolacji powiedzieliśmy, że teraz to już naprawdę pora na nas. Pożegnaliśmy się serdecznie z nadzieją na szybkie ponowne spotkanie.

Artykuł Kolacja u Mary Keitany pochodzi z serwisu parawruch.pl.