Pierwszy filmik z tegorocznej podróży do Iten. Wystarczą trzy loty samolotem i niespełna godzina jazdy matatu, by z zimnej i szarej Polski przenieść się do słonecznej i uśmiechniętej Afryki.  Do Kenii uciekamy w okresie polskiej zimy już od pięciu lat. Uwielbiamy Iten i biegową, wyluzowaną atmosferę tam paującą. Na każdym kroku ocieramy się o najszybszych biegaczy świata. Już na lotnisku w Eldoret spotkaliśmy Letesenbet Gidey, aktualną rekordzistkę świata na 15 km.

W tym roku ponownie dołączyła do nas grupa biegaczy. Jak wyglądał nasz obóz, jakie treningi wykonywaliśmy, kogo jeszcze spotkaliśmy? O tym wkrótce w kolejnych video odcinkach.

Artykuł Podróż do Iten – odcinek 1 pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Zbliża się czas naszego wyjazdu z Iten. Pogoda zrobiła się znowu super, jest ciepło, nie wieje i nie pada, przynajmniej w ciągu dnia i wieczorami. Rano potruchtaliśmy na Kamariny. Byliśmy sami na stadionie. Po drodze minęliśmy dwie, duże grupy kenijskich biegaczy szykujących się na swój trening.

Dziś wszyscy mieliśmy zjazd energetyczny. Brakowało mocy. Po kilku kółkach na stadionie zrobiliśmy trening techniczny. Mobilizowaliśmy biodra, a potem chętni zrobili parę przebieżek. Yacool ponagrywał nas do późniejszych analiz.

Janek poszedł rano sprawdzić stan prac w restauracji Nancy. Koniecznie nalegała, żebyśmy przyszli na lunch, na 14 na chipsy masala. Są to frytki doprawione specjalnymi przyprawami. Czekaliśmy prawie godzinę, ale było warto. Były pyszne! Nancy przygotowała dla nas stoliki na dworze, czuliśmy się jak na działkowym grillu. Słońce mocno paliło. Nancy miała dla mnie i dla Ady niespodziankę. Dostałyśmy kolorowe chusty. Nancy zawiązała mi ją wokół bioder. Bardzo mi się podoba i na pewno przyda się na wybrzeżu.

Na podwórku czekał na nas zwierzyniec. Tęsknimy za naszym Sudanichem i to taka namiastka naszego pupila. Owca Maciek nie odstępuje Janka na krok. Musimy uważać, bo rozpędza się i wbiega nam do domu. Mimo ostrych krzyków matki owcy, która wyraźnie przywołuje swoje dziecko do porządku i bacznie kontroluje jego spoufalanie się z nami.

Jutro o świcie jedziemy na ostatni trening na stadionie w Tambach. Potem szybki lunch u Nancy i przejazd na lotnisko w Eldoret. Przelot i nocleg w Nairobi. W środę rano część ekipy wraca do Polski, a my z Michałem lecimy jeszcze na parę dni wypoczynku na wybrzeże.

Artykuł Ostatni trening na Kamariny pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Ostatnie dwa dni upłynęły nam na bieganiu, chodzeniu po knajpach, analizowaniu wcześniejszych nagrań i uciekaniu przed deszczem. Dokarmiamy nasze ogrodowe zwierzęta. Owca Maciek leci do nas jak pies, gdy tylko zobaczy Janka. Krowa Bogusia, której Jacek wynosi skórki owoców podbiega truchtem, gdy wychodzimy na dwór z owocami w ręku.

Wczoraj zrobiłam dyszkę po asfalcie. Reszta też miała luźne rozbieganie. Dziś natomiast zrobiliśmy trening przeciążeniowy na zbiegu. Tu są same podbiegi i zbiegi więc nie było problemu, by jakiś znaleźć. Dystans miał około kilometra. Janek po 3 km rozgrzewki zrobił jeden zbieg, my z Adą trzy, Seba z Meshakiem mocno dowalili zbiegając pięć razy. Pod górę wracaliśmy motorkiem. Jego kierowca, Daniel przyznał że też biega, ma życiówkę 29 minut na dychę. Sebuś zrobił duże oczy i rzekł: „kurde, tu nawet motorniczy biega szybciej ode mnie…”

Na lunch poszliśmy do Kerio View. Chipsy masala, naleśniki z lodami, lokalne piwko. Wychodząc z restauracji spotkaliśmy trenera Renato Canovę.

Michał natomiast pojechał dziś na całodniową wycieczkę nad jezioro Baringo. Towarzyszył mu Dan, dla którego też była to pierwsza wyprawa w ten region. Michał wrócił bardzo zadowolony z tripu. Wieczorem pokazał nam filmy i zdjęcia z przejażdżki łódką po jeziorze. Były tam krokodyle, hipopotamy, różne ptaki. Największą atrakcję stanowiło karmienie orłów. Ptaki podlatywały na gwizdnięcie i w locie wyławiały z wody rzuconą im wcześniej rybę. Poziom wody w jeziorze bardzo się podniósł na przestrzeni ostatnich kilku lat. Wybudowany na jego brzegu duży hotel po 4 latach został podtopiony i nie jest już użytkowany.

Kolację przygotowaliśmy dziś sobie sami w domu. U Nancy duży remont, rozbudowują restaurację. Mamy nadzieję, że jutro już będzie otwarte. Bo Nancy ma najlepsze czapo w całym Iten.

Artykuł Trening przeciążeniowy pochodzi z serwisu parawruch.pl.