Powroty do domu po pobytach w Kenii nigdy nie są łatwe. Zwłaszcza, gdy wita nas śnieg, grad i wichura, i gdy jeszcze kilkanaście godzin wcześniej chowaliśmy się przed piekącym słońcem.

Wczoraj ostatnie chwile w Watamu spędziliśmy na plaży. Poprzedniego wieczoru przeszliśmy się na pożegnanie po głównej uliczce ze sklepikami. Sprzedawcy prosili byśmy przynajmniej zajrzeli do środka, a gdy to już zrobiliśmy to nie chcieli nas wypuścić bez kupna choćby małego czegoś. Zaczepił nas jakiś chłopak, który twierdził że jest nauczycielem w tutejszej szkole. Prosił byśmy go wsparli kupując kredę, którą potrzebuje do przeprowadzenia lekcji. Kupiliśmy. Czy faktycznie był nauczycielem nie wiemy.

W innym blaszaku za kilkanaście dolarów kupiłam sobie robione na miejscu sandałki. Zdobione były kolorowymi koralikami. Potem sobie uświadomiłam, że to moja pierwsza para nie sportowych butów, którą sobie kupiłam od 10 lat 😉 Wybór był ogromny, trudno mi było się zdecydować. Jak już w końcu kupiłam, to przy wyjściu czekał już na mnie właściciel kolejnej budki z pamiątkami. Miałam dosłownie kilka ostatnich szylingów. A jego wyroby nie powaliły mnie na kolana. Ale on tak prosił, a ja nie potrafiłam odmówić więc w końcu kupiłam dwie cienkie bransoletki z koralików.

Janek odebrał zamówiony dla siebie wcześniej obraz skaczących Masajów. Obrazy to główne atrakcje, które lokalsi hurtowo malują tu. Wszystkie w zasadzie według jednej sztampy. Tak samo jak szyte po ciemku sukienki z kolorowych chust. Tych kupiłam sobie cztery, bo nie mogłam się zdecydować, w którym kolorze mi najlepiej. To także pierwsze niesportowe ciuchy od wielu lat. Liczę teraz na ciepłe i długie lato w Polsce, bym mogła je ponosić.

Wieczorami włoscy turyści wypełniają po brzegi włoskie restauracje, prowadzone przez Włochów. Zapytaliśmy kilku lokalnych chłopaków jaki jest ich stosunek do takiej ilości Włochów. Przyznali, że tolerują ich obecność, bo poniekąd dają im pracę. Z drugiej jednak strony w dużej mierze zabierają im możliwość zarobku. Dzieje się tak dlatego, że włoscy turyści, ale też i innej narodowości w głównej mierze przyjeżdżają do dużych hoteli i resortów prowadzonych przez Włochów, stołują się w ich knajpach. Korzystają z wycieczek na safari czy nurkowanie organizowanych przez hotele. Mniejsze lokalne knajpki, czy osoby oferujące swoje usługi, wynajęcie łodzi itp mają mniejsze szanse na pozyskanie klienta. Stąd też tak duże ilości włóczących się po plaży miejscowych, którzy sprzedają kokosy, bransoletki, proponują swoje usługi jako przewodników. Gdy turyści spacerują brzegiem plaży podłączają się i zaczynają opowiadać o morzu, pokazują w wodzie różne rybki licząc w ten sposób na niewielki napiwek. Spotkaliśmy też takich, którzy czasem pokonują na piechotę i trzy godziny drogi w jedną stronę, by od rana „polować” na turystów. My się od nich nie odcinaliśmy. Nie raz pozwalaliśmy im siebie prowadzić po brzegu plaży czy dnie oceanu w czasie odpływu. Myślę, że sporo na tym skorzystaliśmy.

Nasza droga powrotna do Poznania jest wieloetapowa. Trwa już ponad dobę. Najpierw lot z Malindi do Narobi. Potem kilkugodzinna przerwa i lot do Paryża, a następnie do Warszawy. Janek jest najbardziej zadowolony, bo ma okazję zwiedzać kokpity kolejnych samolotów. Piloci chętnie go wpuszczają do środka, a niektórzy pozwalają także usiąść za sterami. Oczywiście wtedy, gdy samolot bezpiecznie już wyląduje. Marzeniem Janka jest zostać pilotem. Ciekawimnie czy i on kiedyś zabierze swoją rodzinę w podróż po Kenii… Jeszcze tylko 3h w pociągu i będziemy w domu. Trudno mi uwierzyć, że zaledwie wczoraj leżałam i chłodziłam się w oceanie. Dziś przypominają mi o tym setki wykonanych zdjęć i paląca skóra na plecach i ramionach…

Artykuł Pożegnanie z Kenią pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Janek jak tylko się dowiedział, że w okolicy Watamu znajduje się farma węży bardzo chciał tam pójść. Ja za wężami nie przepadam, wzbudzają wręcz we mnie paniczny strach, ale czego się nie robi dla dziecka…

Wcześniej oglądałam filmik z miejsca, które mieliśmy odwiedzić. Z przerażeniem stwierdziłam, że nie byłam świadoma, że w Kenii żyje tyle gatunków węży. Niemal 130, z czego ukąszenie kilku z nich jest śmiertelne dla człowieka. Nasz przewodnik przez dobrą godzinę oprowadzał nas po terenie farmy. Pracuje tu 13 osób. Reagują na wezwania miejscowych, do których domostw weszły węże. Przyjeżdżają odławiają je, pozyskują ich jad na bazie którego przygotowują surowicę. Później z reguły wywożą je do parków safari, z dala od ludzi i wypuszczają na wolność. Prowadzą także akcje edukacyjne, ucząc ludzi jak postępować w przypadku ukąszenia.

Dickson, pracownik farmy opowiadał nam o każdym wężu, którego mają na farmie. Były tam osobniki niegroźne, ale i takie, które stanowią śmiertelne zagrożenie dla ludzi. Widzieliśmy kobry, które wyraźnie zdenerwowane podnosiły się nad ziemię. Jedna z nich wydawała głośny świst, jakby ktoś pompował materac. W terrariach trzymane też były mamby zielone, czerwone, brązowe i czarne. Ich kolory są zbliżone do koloru ziemi z terenów na których żyją. W Hell’s kitchen na przykład, żyje mamba czerwona, tak jak kolor ziemi w kanionie. Mamba czarna wcale nie jest czarna, jest szara, za to czarne ma wnętrze pyska. Jej ukąszenie jest śmiertelne, chyba że przyjmiemy odtrutkę. Mamy na to maksymalnie dwie godziny od ukąszenia.

Okazuje się, że młode osobniki, znacznie mniejsze od dojrzałych gadów wcale nie są mniej niebezpieczne. Wręcz przeciwnie. W odróżnieniu od dorosłych nie panują nad ilością wydzielanego podczas ukąszenia jadu. Gdy dojdzie do ataku wstrzykują wszystko co mają w swym pysku. Kobry plujące plują prosto w oczy przeciwnika. Jeśli w ciągu około dwóch godzin nie przemyjemy oczu czymkolwiek, wodą, mlekiem, a nawet colą możemy stracić wzrok.

Na farmie były też mniejsze rozmiarowo węże, jednak jedne z najniebezpieczniejszych. Do tej pory nie wytworzono lekarstwa na ich ugryzienie. Zęby jadowe mają schowane głęboko w pysku i przez to bardzo trudno jest uzyskać ich jad do opracowania odtrutki. Dickson powiedział, że po ugryzieniu przez tego węża mamy mniej więcej dwa dni życia. Tyle, by pożegnać się z najbliższymi… Śmierć jest straszna, ofiara bardzo cierpi z powodu bólu, krwawi także z oczu, uszu i nosa.

Widzieliśmy cienkie, kolorowe węże, niebieskie i jaskrawo zielone. Te żyją w lasach mangrowych i nie są groźne.
Był wąż, który zjada jajka ptaków, nawet kurze. Było to dziwne, bo miał bardzo małą głowę. Połyka jajko, wysysa jego wnętrze, a skorupkę wypluwa. Niektóre węże wyglądają zupełnie jak liście, które spadają z drzew. One najczęściej kąsają ludzi, dlatego że są niewidoczne przez co ludzie często na nie nadeptują. Większość węży czując drgania podłoża schodzi ludziom z drogi, ale nie wszystkie. Niektóre żerują na drzewach. Niektóre zakopują się w piasku. Inne mają grube końcówki ogonów, tak jak głowy, przez co przeciwnik nie wie, który jego koniec jest niebezpieczny. Był też gatunek węża, który zjada inne węże, nawet te najbardziej jadowite, gdyż jest odporny na ich jad.

Dickson wyjął z klatki około półtorametrowego pytona. Pierwszy oswajał się z nim Janek, potem Michał, a na końcu ja. Dla mnie był to pierwszy kontakt z wężem. Moje przerażenie, gdy trzymałam go na gołych ramionach i czułam jego pełzanie było olbrzymie. Wąż był ciężki i czułam jego siłę. Teraz potrafię sobie wyobrazić jak większe osobniki nie mają problemu z duszeniem swojej ofiary. Janek trzymał też na rękach małego kameleona, który po wyjęciu z terrarium zmienił swój kolor na ciemniejszy. Jego oczy patrzyły jednocześnie w dwóch różnych kierunkach.

Wycieczka do Bio Ken Snake Farm, mimo że przerażająca była bardzo ciekawa. Taki spacer z przewodnikiem to zupełnie coś innego niż oglądanie zwierząt w zoo. Ale węży na jakiś czas mi wystarczy.

Artykuł Bio Ken Snake Farm w Watamu pochodzi z serwisu parawruch.pl.

O 14, przed naszym hotelem czekał na nas kierowca. Na popołudnie zaplanowaliśmy podróż do Malindi, a następnie do Marafa, gdzie jest miniaturka kanionu niczym w Kolorado – Hell’s kitchen. Nie zdążyliśmy przed wyjazdem niczego zjeść, dlatego poprosiliśmy naszego kierowcę Willa, by najpierw zabrał nas do jakiejś restauracji na lunch. Wybraliśmy jedną z włoskich knajp, jakich tu mnóstwo.

Malindi jest znacznie większe niż Watamu, pełne samochodów i motorków, głośne. Mimo to wydaje się przyjemniejsze w swym rozgardiaszu niż Eldoret. Czuć w nim klimat nadmorskiego kurortu. Po szybkim lunchu, pizzy i kawie niemal w biegu poszliśmy zobaczyć plażę i słynny pilar Vasco da Gama. Szczerze mówiąc, nic specjalnego. Plaża była pełna śmieci i morskich wodorostów naniesionych przez ocean. Faktycznie piasek mienił się na niej niczym złoto, ale ogólny syf potęgował nasze zniechęcenie do pozostania tam dłużej. Poza tym Will poganiał nas i stresował się, że nie zdążymy zwiedzić kanionu przed zachodem słońca.

Ruszyliśmy więc w dalszą drogę. Z Malindi do Marafa, gdzie jest ten cud geologiczny jest około 60 km. Nasz kierowca był zaskoczony, że większość drogi stanowi już asfalt. Od kilku lat drogi w Kenii budują Chińczycy, postęp widać niemal z tygodnia na tydzień. Po drodze przejeżdżaliśmy przez spory most na rzece Sabaki. Rzeka Athi, której dolne biegi zwane są Galana i Sabaki jest drugą pod względem długości rzeką w Kenii. Liczy 550 km. Przepływa przez parki narodowe Tsavo East i Tsavo West. Will powiedział, że po ostatnich miesiącach obfitych opadów rzeka wszystko niesie z sobą do oceanu. Ma kolor ciemno brązowy i tak też zanieczyszcza zatokę w Malindi.

Dzięki asfaltowi szybko dojechaliśmy na miejsce. Wzdłuż drogi rozciągał się busz, górowały nad nim wielkie baobaby.

Hell’s kitchen okazało się przepięknym widokowo miejscem. Towarzyszył nam przewodnik, który oprowadził nas po tym terenie. Niestety nie był zbyt rozmowny. Większość informacji wyciągałam od niego zadając pytania. Przeszliśmy najpierw krawędzią kanionu, a potem zeszliśmy na jego dno. Kolory formacji były obłędne. Zrobiłam chyba ze sto zdjęć.

W okolicy żyją dzikie świnie, pawiany i hieny. Pawiany żerują w ciągu dnia na drzewach, na noc schodzą na dół kanionu. Hieny nocą podkradają się do ludzkich zagród i atakują młode kozy i owce. Podobno dobrymi stróżami są psy, których szczekaniem odstraszają dzikie zwierzęta. Wcześniejsze całe suche lata zmuszały zwierzęta z pobliskiego parku Tsavo East do migracji. Przewodnik wspomniał, że kiedyś na szczycie kanionu widziano trzy bawoły. Kolejnego dnia rano przewodnicy znaleźli jednego z połamanymi nogami na dnie. Musiał spać z krawędzi. Niestety nie udało się go uratować.

Kanion stanowi atrakcję od niespełna 20 lat. Wcześniej miejscowi na postrzegali tego miejsca jako ciekawego. Zmienił to podobno jakiś Włoch, który wiedząc o tym miejscu przywoził tu gości swojego hotelu. Dziś za wstęp trzeba płacić, a pieniądze z biletów trafiają podobno w całości do miejscowej ludności. Dzięki temu wspiera się m.in. edukację dzieci.

Po godzinnym spacerze poczekaliśmy na zachód słońca na szczycie kanionu. Było pięknie. Szybko zrobiło się ciemno. Wracaliśmy do Watamu mocno zatłoczoną drogą. Nasz kierowca jechał dość brawurowo. Przypomniały mi się czasy, gdy kilka lat temu podróżowaliśmy matatu między Narobi, a Eldoret. Na szczęście dowiózł nas bezkolizyjnie do domu. Byliśmy mocno zmęczeni. Ale zanim położyliśmy się spać poszłam jeszcze z Jankiem na pizzę, do włoskiej knajpy zaraz obok nas. Muszę przyznać, że można tu zjeść całkiem dobrą włoską pizzę.

Artykuł Hell’s kitchen, Marafa pochodzi z serwisu parawruch.pl.