W nocy była burza, mocno padało i wysiadł prąd. Do tego Janek gadał przez sen, po angielsku, a Adą lunatykowała. Otwierała w nocy okno i mówiła, że patrzy na mgłę. Wstawała też w otwartych drzwiach do swojego pokoju twierdząc, że go wietrzy. Rano nic z tego nie pamiętała.

Przed szóstą rano zadzwonił Meshack pytając czy jest sens jechać na Tambach. Z powodu ulewnego deszczu przypuszczał, że nikt tam nie będzie dziś trenował. Odpuściliśmy więc wycieczkę i poszliśmy pobiegać po asfalcie. Zrobiliśmy rozgrzewkowe 3 km za Keellu. W tym roku jest tam asfalt. Mijały nas grupki Kenijczyków robiących speedwork, widocznie też odpuścili wyjazd na błotnisty Tambach. Biegali też pojedynczy biali biegacze. My zrobiliśmy trening na zbiegu, osiem szybkich przebieżek.

Później przespacerowaliśmy się do domu Meshacka. Po drodze odkryliśmy sklep, gdzueoxna kupić nowy motor. Za ok tysiące dolarów można mieć maszynę z silnikiem 125 cm3. Można też wypożyczyć motor. Koszt to 10 dolarów za dzień. Odwiedziliśmy też sklep Hindusa. Prowadzi supermarket, w którym można kupić dosłownie wszystko. Obok sklepu powstał punkt zakładów bukmacherskich. Kenijczycy obstawiają tam wyniki meczów futbolowych i psich wyścigów.
Meshack czekał na nas, ugościł nas herbatą. Mieszka w tym samym miejscu od roku. Ma mieszkanie jednopokojowe, latrynę na zewnątrz. Meshack wyjął wielki 4 litrowy pojemnik miodu. Był bardzo gęsty i słodki, z kawałkami plastrów miodu. Pod łóżkiem chłopacy znaleźli wrotkorolkę. Zdziwiliśmy się, gdy Meshack powiedział, że na tym jeździ. Okazało się, że jeździ trzymając ją obiema rękami po podłodze swojego pokoju ćwicząc brzuszki i core stability.

Zabraliśmy Meshacka na wspólny lunch do Nancy. Przygotowała dla nas pyszny lunch. Był i kurczak w warzywach, bardzo smaczny.
Nancy jest przesympatyczna. Bardzo chce nam dogodzić kulinarnie. Zaoferowała się, że zanim wyjedziemy przygotuje dla nas jeszcze tilapię.

Artykuł U Meshacka pochodzi z serwisu parawruch.pl.

22.01

O świcie ekipa EdiTeam Zgorzelec plus Poranny Biegacz i Makgajwer pojechali matatu na stadion w Tambach. Pobiegali szybkie 400-metrowe odcinki. Reszta grupy została na miejscu. Wyspaliśmy się, zrobiliśmy ostatnie pranie i powoli zaczęliśmy pakować się. Ja z Jankiem poszliśmy do Olympic Corner odebrać zamówione bransoletki. Potem zaszliśmy do Nancy na pyszne naleśniki i sok z mango. Nancy zrobiła sobie z nami sesję zdjęciową. Nie chciała nas wypuścić ze swojej restauracji. Dalej poszliśmy na pocztę wysłać kartki. U Hindusa kupiliśmy loda i pożegnaliśmy się z właścicielem sklepu. Gdy wróciliśmy do naszego guesthousu chłopaki przyjechali już z Tambach.

Większą grupą poszliśmy do Keellu na lunch. Yacool zrobił dla Kipsanga swojego awatara. Niestety Wilsona nie zastaliśmy. Napisał mi SMSa, że ostatnie dni spędzał trenując poza Iten. Z resztą grupy spotkaliśmy się na kawie w Kerio. Monika zrobiła każdemu z nas piękne portretowe zdjęcia.

Wróciliśmy do domu na popołudniową jogę. Po drodze trafiliśmy przypadkiem na dom, w którym mieszka Lumbazia. Zgarnęliśmy ją i jej brata na ostatnie wspólne zajęcia. Brat Lumbazi jest głuchoniemy. W wieku 6 lat zachorował i w konsekwencji stracił słuch i zdolność mówienia. Dzisiejsze zajęcia z jogi poprowadził Daniel. Był bardzo zaangażowany i całkiem nieźle mu poszło. Po jodze poszliśmy na ostatnią kolację do Nancy.

Po 21 przyjechał nasz kierowca matatu. Zapakowaliśmy plecaki po sufit bagażnika, kilka poszło pod nogi. Czule pożegnaliśmy się z naszymi kenijskimi przyjaciółmi. Rozstanie nie było łatwe…

Kierowca jechał sprawnie i bezpiecznie. Na wysokości jeziora Nakuru na drodze panowała straszna mgła. Nagle wyłonił się z niej wóz zapakowany wielkimi workami ciągnięty przez dwa osiołki. Na szczycie worków siedział woźnica i małą latarką machał, by inni kierowcy go widzieli.

Na międzynarodowym lotnisku rozstaliśmy się z trójką uczestników naszego wyjazdu. Robert i Michał ze Zgorzelca oraz Anton wracali dziś do Polski. My z resztą obozowiczów pojechaliśmy na małe lotnisko krajowe, na lot do Lamu.

Artykuł Czas pożegnań pochodzi z serwisu parawruch.pl.

21.01

Rano przyszedł do nas Meshack i Daniel. Razem z chłopakami z EdiTeam Zgorzelec (Robertem i Michałem) poszli zrobić luźne 10 km. Kończąc mieli dobiec na stadion w centrum. Antek poszedł zrobić swoje rozbieganie. Ja razem z Jankiem, Levim i Makgajwerem (który planował swój trening wykonać po południu) weszliśmy do Nancy na śniadanie. Usmażyła nam pyszne naleśniki, do tego zaserwowała po kubku świeżego soku z mango, rewelacja.

Ze wszystkimi spotkaliśmy się na boisku. Była tam też ekipa coacha Eryka. Yacool przeprowadził z naszymi i kenijskim biegaczami ostatni trening techniczny. Były ćwiczenia aktywizujące pracę mięśni pośladkowych, łapanie sprężyny w truchcie, bieganie z kijem dla zatrzymania rotacji obręczy barkowej. Z pick-upa coacha dochodziły głośne  dźwięki muzyki Kalenjin, w rytm której wykonywali zadania. Wszyscy świetnie się bawili.

Na koniec Bartek nasz joga master z Inna Yoga pokazał jeszcze parę ćwiczeń, które mogą wspólnie wykonywać po treningu, aby zrelaksować mięśnie po ciężkiej pracy. Wieczorem Daniel powiedział nam, że ma już 10 chętnych osób, z którymi będzie wykonywał sesje jogi po naszym wyjeździe.

Po treningu jak zawsze podjechaliśmy do pobliskiej restauracji na herbatę i chapati. Jedząc rozmawialiśmy o treningu, naszym zbliżającym się wyjeździe i planach na przyszłość.
Wracając zaszliśmy na pocztę. Pracująca tam pani, zgodnie z obietnicą sprowadziła dla nas kartki pocztowe. Wypisaliśmy i nadaliśmy. Zobaczymy czy i kiedy dojdą.

W domu przygotowaliśmy lekki lunch. Był makaron z pastą awokado i pomidorami. Myślę, że wracając do  kraju, jak co roku przywiozę sobie plecak owoców, by choć na chwilę jeszcze przedłużyć smak Kenii. Zanim się obejrzeliśmy zrobiło się popołudnie i na naszym podwórku zaczęli się gromadzić Kenijczycy na wspólną jogę. Dołączył też do nas znajomy z USA – Levi. Przyleciał tu tylko na tydzień, głównie by się z nami spotkać. W ciągu chwili obudziły się w nim dawne wspomnienia biegania po kenijskich ścieżkach i pragnienie by ponownie tu wrócić na dłużej.

Po jodze, przy blasku wschodzącego księżyca, poszliśmy do Nancy. Był tam też jej 11-letni synek, który bardzo chciał nas poznać i porozmawiać z moim Jankiem. Zapraszali go nawet do nich na noc. Nancy jak zawsze nakarmiła nas do syta. Było ugali, chapati, managu, sukuma, cabbage, groszek zielony, ndengu. Makgajwer wziął z sobą puszkę dżemu. Chłopaki zaczęli jeść chapati i ugali z dżemem, na deser. Kto wie, może Kenijczycy podłapią ten pomysł. Zwłaszcza przy ich uwielbieniu do słodkich rzeczy. Z pełnymi brzuchami i w dobrych nastrojach wróciliśmy do guesthousu. Na kolejną herbatę nie mieliśmy już miejsca. Chwilę pogadaliśmy i przed 22 poszliśmy spać. Śmiejemy się, że z dnia na dzień jak dzieci coraz wcześniej lądujemy w łóżkach.

Artykuł Ostatni trening techniczny pochodzi z serwisu parawruch.pl.