To była długa podróż. Najpierw pociąg do Warszawy, przyjechaliśmy sporo za wcześnie, ale w sumie lepiej poczekać niż spóźnić się na samolot. Wkrótce się okazało, że Daniel z Kamilą, którzy jechali z Tychów ledwo zdążyli jadąc pociągiem na styk. Wpadli na lotnisko na pół godziny przed wylotem. Na szczęście wylecieliśmy do Kenii w komplecie. Lot z przesiadką w Amsterdamie. W Narobi byliśmy o 7 rano. Wysiadając z Dreamlinera Jankowi udało się porozmawiać z pilotami i na chwilę usiąść za sterami olbrzyma.

Na lotnisku duszno, przy procedurach wieżowych jak zawsze niespiesznie. Mimo, że mieliśmy e-visy i tak musieliśmy swoje odstać, i to w kolejce dłuższej niż ta dla odób, które nie wyrabiały sobie wcześniej pozwolenia…

Lotnisko z roku na rok się zmienia. Tym razem miło zaskoczyło nas przeniesienie terminala lotów krajowych bliżej przylotów międzynarodowych. Dzięki temu nie musieliśmy drałować z plecakami. Mieliśmy czas na zjedzenie śniadania w knajpce, mandazi było pyszne i świeże.

Lot z Narobi do Eldoret do raptem 40 minut. Samolotem trochę trzęsło, ale bezpiecznie dotarliśmy na miejsce. Razem z nami leciała Enselebet Gidey, rekordzistka świata na dystansie 15 km. Dołączyła do treningów w grupie NN w Kapsabet.

Z lotniska w Eldoret odebrał nas Alex. Przyjechał lekko spóźniony matatu. Ma teraz pracę w biurze władz regionalnych, jak zawsze był elegancki i uśmiechnięty.
Po godzinie jazdy byliśmy w końcu w Iten. Mocno zmęczeni i już głodni. Zostawiliśmy plecaki w pokojach i od razu poszliśmy do Nancy na obiad. Ale się ucieszyła na nasz widok. Ada cały czas nie może się nadziwić, że tu ludzie są tacy uśmiechnięci i tak życzliwie się z nami witają. Wszyscy mnie pamiętają, Nancy z Oasis Hotel, Pius ze sklepiku, Beatrice z warzywniaka. To jak przyjazd do rodziny w odwiedziny. Obiad u Nancy był prosty i pyszny! Do tego świeżo wyciśnięty sok z mango. Ach, tego mi brakowało! Zrobiliśmy zakupy owocowe i wróciliśmy do naszego guesthousu. Wszyscy zmęczeni rozeszliśmy się po pokojach na odpoczynek. Obudziliśmy się po 2h i poszliśmy do Kipsanga na herbatę i wifi. Niestety łącze nie działało. Dołączył do nas Meshach i Thomas znad jeziora Turkana. Był kilka dni u rodziny, pokazywał mi zdjęcia. To prawdziwa dzika Afryka…

Meshack nic się nie zmienił. Od miesiąca chodzi do Lorny na siłownię. Niestety cały czas zmaga się z bólem w kolanie. Ale mimo to biega i trenuje. Jutro umówiliśmy się na lekki rozruch. Pobiegniemy na Kamariny. Thomas ma tam robić z grupą swój speedwork. A my sprawdzimy jak przez ten rok zmienił się stadion.

Artykuł Droga do Iten pochodzi z serwisu parawruch.pl.

22.01

O świcie ekipa EdiTeam Zgorzelec plus Poranny Biegacz i Makgajwer pojechali matatu na stadion w Tambach. Pobiegali szybkie 400-metrowe odcinki. Reszta grupy została na miejscu. Wyspaliśmy się, zrobiliśmy ostatnie pranie i powoli zaczęliśmy pakować się. Ja z Jankiem poszliśmy do Olympic Corner odebrać zamówione bransoletki. Potem zaszliśmy do Nancy na pyszne naleśniki i sok z mango. Nancy zrobiła sobie z nami sesję zdjęciową. Nie chciała nas wypuścić ze swojej restauracji. Dalej poszliśmy na pocztę wysłać kartki. U Hindusa kupiliśmy loda i pożegnaliśmy się z właścicielem sklepu. Gdy wróciliśmy do naszego guesthousu chłopaki przyjechali już z Tambach.

Większą grupą poszliśmy do Keellu na lunch. Yacool zrobił dla Kipsanga swojego awatara. Niestety Wilsona nie zastaliśmy. Napisał mi SMSa, że ostatnie dni spędzał trenując poza Iten. Z resztą grupy spotkaliśmy się na kawie w Kerio. Monika zrobiła każdemu z nas piękne portretowe zdjęcia.

Wróciliśmy do domu na popołudniową jogę. Po drodze trafiliśmy przypadkiem na dom, w którym mieszka Lumbazia. Zgarnęliśmy ją i jej brata na ostatnie wspólne zajęcia. Brat Lumbazi jest głuchoniemy. W wieku 6 lat zachorował i w konsekwencji stracił słuch i zdolność mówienia. Dzisiejsze zajęcia z jogi poprowadził Daniel. Był bardzo zaangażowany i całkiem nieźle mu poszło. Po jodze poszliśmy na ostatnią kolację do Nancy.

Po 21 przyjechał nasz kierowca matatu. Zapakowaliśmy plecaki po sufit bagażnika, kilka poszło pod nogi. Czule pożegnaliśmy się z naszymi kenijskimi przyjaciółmi. Rozstanie nie było łatwe…

Kierowca jechał sprawnie i bezpiecznie. Na wysokości jeziora Nakuru na drodze panowała straszna mgła. Nagle wyłonił się z niej wóz zapakowany wielkimi workami ciągnięty przez dwa osiołki. Na szczycie worków siedział woźnica i małą latarką machał, by inni kierowcy go widzieli.

Na międzynarodowym lotnisku rozstaliśmy się z trójką uczestników naszego wyjazdu. Robert i Michał ze Zgorzelca oraz Anton wracali dziś do Polski. My z resztą obozowiczów pojechaliśmy na małe lotnisko krajowe, na lot do Lamu.

Artykuł Czas pożegnań pochodzi z serwisu parawruch.pl.

21.01

Rano przyszedł do nas Meshack i Daniel. Razem z chłopakami z EdiTeam Zgorzelec (Robertem i Michałem) poszli zrobić luźne 10 km. Kończąc mieli dobiec na stadion w centrum. Antek poszedł zrobić swoje rozbieganie. Ja razem z Jankiem, Levim i Makgajwerem (który planował swój trening wykonać po południu) weszliśmy do Nancy na śniadanie. Usmażyła nam pyszne naleśniki, do tego zaserwowała po kubku świeżego soku z mango, rewelacja.

Ze wszystkimi spotkaliśmy się na boisku. Była tam też ekipa coacha Eryka. Yacool przeprowadził z naszymi i kenijskim biegaczami ostatni trening techniczny. Były ćwiczenia aktywizujące pracę mięśni pośladkowych, łapanie sprężyny w truchcie, bieganie z kijem dla zatrzymania rotacji obręczy barkowej. Z pick-upa coacha dochodziły głośne  dźwięki muzyki Kalenjin, w rytm której wykonywali zadania. Wszyscy świetnie się bawili.

Na koniec Bartek nasz joga master z Inna Yoga pokazał jeszcze parę ćwiczeń, które mogą wspólnie wykonywać po treningu, aby zrelaksować mięśnie po ciężkiej pracy. Wieczorem Daniel powiedział nam, że ma już 10 chętnych osób, z którymi będzie wykonywał sesje jogi po naszym wyjeździe.

Po treningu jak zawsze podjechaliśmy do pobliskiej restauracji na herbatę i chapati. Jedząc rozmawialiśmy o treningu, naszym zbliżającym się wyjeździe i planach na przyszłość.
Wracając zaszliśmy na pocztę. Pracująca tam pani, zgodnie z obietnicą sprowadziła dla nas kartki pocztowe. Wypisaliśmy i nadaliśmy. Zobaczymy czy i kiedy dojdą.

W domu przygotowaliśmy lekki lunch. Był makaron z pastą awokado i pomidorami. Myślę, że wracając do  kraju, jak co roku przywiozę sobie plecak owoców, by choć na chwilę jeszcze przedłużyć smak Kenii. Zanim się obejrzeliśmy zrobiło się popołudnie i na naszym podwórku zaczęli się gromadzić Kenijczycy na wspólną jogę. Dołączył też do nas znajomy z USA – Levi. Przyleciał tu tylko na tydzień, głównie by się z nami spotkać. W ciągu chwili obudziły się w nim dawne wspomnienia biegania po kenijskich ścieżkach i pragnienie by ponownie tu wrócić na dłużej.

Po jodze, przy blasku wschodzącego księżyca, poszliśmy do Nancy. Był tam też jej 11-letni synek, który bardzo chciał nas poznać i porozmawiać z moim Jankiem. Zapraszali go nawet do nich na noc. Nancy jak zawsze nakarmiła nas do syta. Było ugali, chapati, managu, sukuma, cabbage, groszek zielony, ndengu. Makgajwer wziął z sobą puszkę dżemu. Chłopaki zaczęli jeść chapati i ugali z dżemem, na deser. Kto wie, może Kenijczycy podłapią ten pomysł. Zwłaszcza przy ich uwielbieniu do słodkich rzeczy. Z pełnymi brzuchami i w dobrych nastrojach wróciliśmy do guesthousu. Na kolejną herbatę nie mieliśmy już miejsca. Chwilę pogadaliśmy i przed 22 poszliśmy spać. Śmiejemy się, że z dnia na dzień jak dzieci coraz wcześniej lądujemy w łóżkach.

Artykuł Ostatni trening techniczny pochodzi z serwisu parawruch.pl.