Do Seby mam jakąś godzinkę jazdy rowerem, czyli coś koło 35km. Jeżdżę tak sobie ostatnio polami i wioskami na nasze treningi, przy okazji zwiedzając okolicę. Któregoś dnia z ciekawości sprawdziłem jak to wygląda na mapie i wyszło 36,7km. Hmmm, no ok. Google nigdy nie kłamie jak wiadomo, a więc moje coś koło 35km wymaga kalibracji. Z drugiej strony jak na rower, zwłaszcza ze wspomaganiem elektrycznym, to da się z tym żyć. Nie takie błędy człowiek popełniał, żeby zaraz wpadać w tryb paniki, cytując klasyka. Jak się jednak okaże, ten błąd ma swoje wymierne konsekwencje. Ale o tym później.

Najnowszy artykuł Filipa o pomiarach biomechanicznych podczas treningu przeciążeniowego pokazuje, że ciągnięcie zawodnika rowerem istotnie zmienia ruch, co jest rejestrowane przez akcelerometry. Wyniki dotyczą czujników mocowanych nad kostkami. Dla pomiarów z czujnika na miednicy będzie odrębny artykuł. Natomiast odnośnie tytułowego pytania „Jak poprawić wyniki biegacza za pomocą roweru?”, to jest ono raczej klikbajtowe, ponieważ przyjdzie nam jeszcze poczekać z odpowiedzią. Rozwinę ten temat w innym wpisie.

Jest to pierwsze tego typu badanie i jak zwykle przyjmuję postawę sceptyczną w stosunku do ewentualnego wyciągania wniosków. Przede wszystkim można zauważyć, że Filip nie wypracował jeszcze spójnej i konsekwentnie realizowanej metodologii pomiarów i ich prezentacji, co jest naturalną sprawą w przypadku pionierskich badań. Dlatego też trudno jest porównywać wyniki, jak choćby z przykładowego wpisu o asymetrii pracy nóg Sebastiana.

Film prezentuje fragmenty przebiegu treningu przeciążeniowego, podczas którego założyliśmy stałą prędkość biegu na poziomie 24km/h, co daje tempo 2:30/km. Z takim tempem zawodnik był ciągnięty rowerem na odcinkach około 400-metrowych. W tym samym tempie biegał też bez wspomagania. Celem było zebranie danych z akcelerometrów do analiz porównawczych. Liczyła się więc precyzja w nadawaniu stałego tempa pracy, za co odpowiadał tempomat i dla bezpieczeństwa ustawienie limitu prędkości dokładnie na poziomie 24km/h. W teorii wszystko było dopięte. W praktyce wyszło bardzo dobrze. Sprzęt nie zawiódł. Zawiódł jak zwykle człowiek, czyli ja.

Tak więc po treningu jadę sobie zadowolony z jego przebiegu i mam do domu coś koło 35km. Pogoda, słoneczko, ebajk jedzie bezszelestnie. Super. Nagle przelatuje myśl. No ale przecież jak mam nieskalibrowany licznik, to przecież nie biegaliśmy na treningu tempem 2:30. Jakim więc tempem biegaliśmy? Znika słońce, pogoda i śpiewające ptaki, bo włączam kalkulator.

36,7/35,3=1,03966006. Ok. Co dalej? No to by trzeba było chyba teraz pomnożyć razy 24km/h. Czyli równa się 24,9518414km/h. Czyli 60/24,9518414=2,40463215. Czyli to daje tempo 2:24/km. Czyli… dobrze, że Seba o tym nie wiedział… 😉

Artykuł Pomiary biomechaniki biegu (5) pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Zima nie jest dobrym czasem na eksperymenty, ale ciekawość zżera i polowaliśmy na dogodne warunki do pobiegania z czujnikami na kostkach i na miednicy. Wyniki jak zwykle były bardzo interesujące i dające jeszcze więcej do myślenia. Tutaj artykuł prezentujący szczegółowe dane z akcelerometru umieszczonego na miednicy. Fragmenty testów można zobaczyć na nagraniach. Do tego dołączony jest nasz pierwszy test holowania z wykorzystaniem ebajka (na razie bez akcelerometrów). Pomysł z ciągnięciem i generowaniem dodatkowego przeciążenia oddziałującego na tkanki z jednoczesnym zmniejszeniem odczuwalnego wysiłku, chodził mi po głowie już od dawna. Musimy to dopracować, bo nie wyszło nam tak jak chcieliśmy.

Artykuł Pomiary techniki biegu (4) – czujnik na miednicy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Biomechaniczne rozumienie ruchu opiera się na znaczeniu powięzi w naszych ciałach i roli, jaką odgrywa we wszystkim, co robimy. Do niedawna powięź była w dużej mierze ignorowana jako materiał do pakowania ciała. Nawet dzisiaj w laboratoriach anatomii na uczelniach medycznych powięź jest odcinana i odrzucana, aby odsłonić przypuszczalnie ciekawsze i ważniejsze części. Ta sama wizja gładkich, pozbawionych powięzi mięśni przyczepiających się do białej kości jest prezentowana w naszych podręcznikach i kursach anatomii.
Ciało jako maszyna bardzo dobrze wpisuje się w światopogląd z przeszłości. Mięśnie działają jak silniki, ciągnąc podobne do kabli ścięgna, które poruszają podobne do dźwigni kości wsparte na stawach. Nasze podręczniki anatomii ilustrują te mechanistyczne analogie jako główne wyjaśnienie funkcji biomechanicznej. Coraz więcej badań sugeruje, że te analogie są niedokładne.
Powięź to oparta na białku, włóknista sieć, która przenika przez całe ciało aż do poziomu komórkowego. Jest to silne i dynamiczne medium, które utrzymuje pozycję naszych komórek względem siebie, dając im podparcie i możliwość mechanicznego oddziaływania.
Powięź jest tym, co utrzymuje każdą komórkę mięśniową w jej wysoce zorganizowanym wzorze i jest tym, za co komórki mięśniowe ciągną, gdy mięśnie się kurczą. Bez niej bylibyśmy zupą, każda komórka pływałaby chaotycznie bez możliwości interakcji, aby tworzyć naszą funkcję. Może organizować się w delikatną, lepką sieć, która pozwala warstwom ślizgać się po sobie, lub może zagęszczać się, tworząc mocne, stabilne struktury, takie jak więzadła i torebki stawowe. Patrząc na całość, jest to system, który definiuje nasze wewnętrzne środowisko mechaniczne i zarządza siłami wytworzonymi przez grawitację oraz naszymi interakcjami z otoczeniem. To system powięzi spaja nas w coś, co jest większe niż suma naszych części.
Moglibyśmy również powiedzieć, że mięśnie nie są oddzielone od swoich sąsiadów. Powięziowe opakowanie łączy sąsiadujące ze sobą mięśnie. Pozwala ono na pewien ruch ślizgowy, ale gdy osiągniemy koniec tego luzu, mięśnie zaciskają się razem, blokując się, a naprężenie rozkłada się zarówno na boki, jak i wzdłużnie. W ten sposób naprężenie nie tylko jest szeroko rozprowadzane w celu bardziej wydajnego przenoszenia obciążenia, ale dzięki powięziowym połączeniom praca wykonywana przez wiele mięśni może być skoncentrowana w celu uzyskania większej mocy (stosunkowo niedawno odkryte zjawisko zwane wzmocnieniem hydraulicznym).
Biotensegracja to nowa dziedzina nauki zyskująca coraz większe uznanie w środowisku naukowym. Jest to badanie tego, w jaki sposób systemy biologiczne wykorzystują naturalną, samoorganizującą się strukturę zwaną tensegracją. Tensegracja to dynamiczny system, który uzyskuje swoją integralność dzięki równowadze sił rozciągających i ściskających.
Korzyści z organizowania sił za pomocą tensegracji są liczne. Po pierwsze, siły są stale rozkładane w całym systemie tak równomiernie i wydajnie, jak to tylko możliwe. Wszelkie dodatkowe siły lub uderzenia zostają szeroko rozprowadzone, a nie pochłaniane przez daną część. Zapewnia to możliwość długotrwałego wytrzymania obciążenia i zapobiega zużyciu lub uszkodzeniu części.
Po drugie, ponieważ tensegracja jest tak skuteczna w zarządzaniu siłą, staje się bardzo wydajna pod względem wykorzystania materiałów. Nie potrzeba masywnych rozpórek (tj. kości), jak w systemie opartym na kompresji. Oprócz tego stabilność układu zależy od napięcia, więc nie wpływa na niego grawitacja. W przeciwieństwie do kompresyjnej konstrukcji szkieletowej, może być do góry nogami, a system będzie sobie radził równie dobrze.
Eli Thompson

Artykuł Bieganie powięziowe (4) pochodzi z serwisu parawruch.pl.