Dzień 8 – 12.12
Dzień wylotu. Samolot mieliśmy o 11, postanowiliśmy więc zebrać się wcześniej i podjechać jeszcze zjeść śniadanie w El Medano, miasteczku niedaleko lotniska, nad oceanem. Nie spodziewaliśmy się tak dużych korków na autostradzie, jednej jedynej, która okala niemal całą wyspę. No ale była 7 rano, więc zapewne godzina, gdy miejscowi wyruszają do pracy… Straciliśmy trochę czasu w korkach, ale potem yacool docisnął gazu, ja patrzyłam w tym czasie w telefon, by się nie stresować i udało się nadrobić pół godziny. Medano o poranku było cudowne. Ciche, puste, z atmosferą wakacyjnego miasteczka po sezonie. Większość lokali jeszcze zamknięta. Znalazłam fajną kawiarenkę nad samym oceanem, nie mieliśmy pożegnalnej kolacji, ale udało się zjeść pożegnalne śniadanie. Też fajnie 🙂
Stamtąd już tylko kwadrans i byliśmy na lotnisku. Oddaliśmy auto i poszliśmy na terminal. Dopiero po przejściu kontroli okazało się, że nasz lot jest opóźniony o 5h… Szkoda, że tej wiadomości nie wyświetlali przed bramkami, wtedy moglibyśmy jeszcze wykorzystać ten czas na odpoczynek, a może nawet cofnąć się na plażę i w końcu poleżeć trochę… A tak, będę musiała prosić szefa o parę dni urlopu, by odpocząć po urlopie 😉

Teneryfa podsumowanie:
– przejechane ~960 km;
– miliony pokonanych zakrętów, w górę i dół;
– przemierzone szlaki wokół wulkanu: Alto de Guamaso, Roques de Garcia, Pico del Teide, Chinyero;
– las Anaga – szlak sensoryczny;
– górska wioska Masca,
– klify Los Gigantes,
– wielkie smocze drzewo – Drago Milenario,
– fajne miasteczka: El Medano, Santiago del Teide, Icod de Vinos, Garachico, Buenavista, La Orotava, Puerto de la Cruz;
– kilka czarnych plaż;
– jedna plaża piaszczysta – Playa de Teresitas, nie podobała nam się;
– stolica Santa Cruz – okropna, przynajmniej z poziomu autostrady, bardzo industrialna;
– stadion lekkoatletyczny, z betonową nawierzchnią, porażka,
– największe zaskoczenie – nieplanowane zdobycie wulkanu el Teide.
Czego zabrakło – jednego dnia, by poleżeć i odpocząć. Choć zapewne i tak byśmy sobie w tym dniu coś wymyślili do roboty 😉

Yacool kupił sobie ziarna mnóstwa tutejszych palm, zobaczymy co uda mu się wychodować. Do domu, w ramach pamiątek z podróży wieziemy też pestki pomarańczy od pana z Masca i pestki po mango i mandze z ogrodu naszych gospodarzy w Icod ( już wiem, które kupować! Manga jest bez włókien).

Na Teneryfie jest mega różnorodność, wszystko tu znajdziesz. Trekking po wulkanie, lasy prastare, klimatyczne miasteczka, oczywiście turystyczne kurorty też. Można uczyć się sportów wodnych, wypożyczyć ebike, to mamy w planie next time, wyruszyć w rejs na oglądanie delfinów i wielorybów. Jeść można w lokalnych guachinczach albo bardziej modnych nadmorskich knajpkach, aaa i pograć w golfa też można i pobiegać na bieżni mechanicznej z widokiem na ocean 😉 no i są i winnice, które można odwiedzić. Co kto lubi. Tydzień to zdecydowanie za krótko!

Dzień 8 ciąg dalszy – MAJORKA
A mama mi zawsze powtarzała, że w życiu trzeba uważać czego się pragnie… Coś tam dziś marudziłam, że zabrakło nam jednego dnia na poleżenie na plaży i proszę! Chciałam – mam!
W połowie naszego lotu powrotnego piloci stwierdzili, że przekroczyli dozwolony limit czasu pracy i muszą wylądować, bo inaczej złamaliby prawo, a tego przecież robić nie można… No i wylądowaliśmy na Majorce! Oczywiście to była ściema, bo już startując z Teneryfy doskonale wiedzieli, że nie zdążą dolecieć do Berlina… Wszystko byłoby super, gdybyśmy wiedzieli kiedy stąd polecimy dalej, czyli do Berlina, gdzie na parkingu stało nasze auto. Na Majorce mimo późnej godziny jest bardzo ciepło, ale pada deszcz. Więc wiemy już, że Majorka w grudniu, to nie jest najlepsza destynacja na ładowanie się słońcem. Tak sobie siedzimy przy herbatce i krosancie i myślimy, na których wyspach jeszcze nie byliśmy… Trochę ich jest, może Cypr… Noc jeszcze długa 🤣

Artykuł Teneryfa – podsumowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzień 7 – 11.12
NIEDZIELA
Mieliśmy trochę dylemat jak spożytkować ostatni dzień na wyspie. Mnie korciło ponowne wybranie się w góry i lasy na północy do Anaga. Ale z drugiej strony wczorajsze mgły i deszcze, które nas tam zastały trochę zniechęcały. W końcu taki brak widoczności to mamy na co dzień w PL…

Myślałam też o plaży, w końcu fajnie byłoby trochę odpocząć na tym urlopie. Ale leżeć tak bezczynnie cały dzień, to nie w naszym stylu 😉 Ostatecznie decyzję zostawiłam yacoolowi. Niemal wszystkie punkty z mojej listy miejsc do zobaczenia zaliczyliśmy więc dałam mu możliwość puszczenia wodzy fantazji. No i puścił, gdybym wiedziała, że aż tak go poniesie, to chyba jednak ja trzymałabym lejce…
Mamy fajną mapkę szlaków wokół Teide. Yacool przy porannej kawie rzucił na nią okiem i zadowolony stwierdził, że pójdziemy dróżką nr 7, a potem skręcimy i zatoczymy w ten sposób sympatyczną pęntelkę. Zakładałam, że uwiniemy się z tym w 3-4h i po południu poleżymy jeszcze na czarnym piasku, zjemy romantyczną kolację nad oceanem, pochodzimy po klimatycznej starówce w Orotavie, kupimy pamiątki. A tymczasem… Pojechaliśmy zgodnie z planem do kaldery wulkanu. Przez moment pomyślałam, że może jednak wjedziemy dziś na wulkan. Pogoda piękna, słoneczna, jednak na szczycie wulkanu podobno mocno wiało więc kolejka na El Teide znowu nie kursowała.

Była niedziela, ok 11, sporo ludzi i niewielkie parkingi pełne aut. Trochę zajęło nam czasu zanim znaleźliśmy kawałek miejsca, by wcisnąć nasze autko. Przeszliśmy kawałek asfaltem po czym weszliśmy na szlak. Przy barierkach stał pracownik parku i kątem ucha usłyszeliśmy, że ponieważ kolejka nie kursuje można wejść na sam szczyt wulkanu. Normalnie potrzebne jest specjalne pozwolenie. Władze parku wydają ich tylko 100 dziennie, dlatego trzeba się o nie starać na wiele miesięcy przed chęcią wejścia na sam szczyt. Opcją wejścia bez tego permition jest bycie na wulkanie przed wschodem słońca i opuszczenie szczytu przed 9 rano, gdy na górę wjeżdża pierwsze teleferico. Taką opcję wybrała nasza znajoma z Guesthouse, Lucy, którą ok południa spotkaliśmy szczęśliwą schodzącą z gór. My byliśmy wtedy po pół godzinie marszu całkiem przyjemną ścieżką.

Nie mieliśmy planu zdobycia szczytu, postanowiliśmy, że idziemy tak długo jak starczy nam sił. Po ok 5km przyjemna ścieżka się skończyła i zaczęła się wspinaczka po bardziej kamienistym szlaku i zdecydowanie o większym nachyleniu. Po 1h doszliśmy do schroniska na wysokości 3260 mnpm. Tam jakiś chłopak powiedział nam, że jeszcze godzina i będziemy pod górną stacją kolejki, a potem 30 min finalnego ataku na szczyt. Mieliśmy dobre tempo więc ruszyliśmy dalej. Widoki petarda! Im wyżej tym mocniej wiało, a ja zaczynałam odczuwać braki tlenu. Yacool za to gnał do przodu jak nakręcony, podobno to z powięzi tak mu szło 😉
Gdy doszliśmy pod kolejkę, mimo zmęczenia żal było nie iść na sam szczyt. Ubraliśmy ciepłe ciuchy i momentami wspinaliśmy się na czworakach. Stawaliśmy co kilkadziesiąt metrów, by uspokoić oddech. Chodzenie po górach, to nie to samo co bieganie… Po 30 min byliśmy na samym czubku wulkanu! W sumie całość z poziomu parkingu zajęła nam 3,5h. Zapach siarki, szybko przelatujące chmury, widoki na ocean i zbocza wulkanu.

Kilka fotek i zaczęliśmy schodzić, bo ręce mimo rękawiczek nam zamarzały. Ostatnie metry miejscami były w śniegu. Schodząc zauważyliśmy rozpadlinę w skale skąd wydobywała się gorąca para. Chwilę ogrzaliśmy przy niej dłonie. Zaczęliśmy ostrożnie schodzić, by być na dole przed zachodem słońca. Zeszliśmy w niewiele krótszym tempie niż weszliśmy. Trzeba było uważać, bo kilka razy buty nam się ślizgały na sypkim podłożu. Ostatnie kilometry szlaku pokonywaliśmy już w świetle zachodzącego słońca, które pięknie oświetlało zbocza i doliny. Wycieczkę zakończyliśmy równo z zachodem słońca.
Zmęczeni zjechaliśmy z gór szukając po drodze miejsca, by coś zjeść. Niestety lokalne knajpki i sklepiki były już zamknięte. Do centrum nie miałam siły już się pchać. Na stacji benzynowej kupiłam kilka krosantów, w domu dorobiłam do nich sałatkę z pomarańczy i papai. To była nasza ostatnia kolacja na wyspie, zjedzona w łóżku. Z naszymi znajomymi z guesthouse wymieniliśmy się jeszcze wrażeniami z dnia i padliśmy wykończeni. Nastawiając budziki zastanawialiśmy się, o której nas tym razem obudzą 😉

Artykuł Teneryfa – atak na szczyt pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzień 6 – 10.12
SOBOTA
Poranny widok z tarasu nas nie rozczarował. W dole widać było Orotavę i Puerto de la Cruz, a także bezchmurny dziś szczyt wulkanu Teide. Kawa w takich okolicznościach naprawdę smakuje inaczej. Postanowiliśmy dziś ponownie podjechać w góry i pokręcić się wokół wulkanu. Te surowe tereny podobają nam się najbardziej. Chcieliśmy przejechać wyspę niejako jej granią, jedną z dróg, która prowadzi właśnie wzdłuż Teneryfy od wulkanu do jej północnych brzegów. Z Orotavy na wulkan dotarliśmy w około pół godziny, oczywiście licznymi serpentynami. Dziś pogoda pod wulkanem była idealna, bezwietrzna i niemal bezchmurna. Było też znacznie cieplej. Za pierwszym razem, gdy byliśmy przy kolejce na wulkan było raptem 8 st, dziś około 20. Niestety wszystkie bilety na dzisiejszy wjazd kolejką na wulkan były wyprzedane. Wrócimy tu kiedyś i wejdziemy na niego pieszo.

Jadąc drogą na północ co i rusz są na niej wyznaczone małe zatoczki z punktami widokowymi. Prowadzą z nich także liczne piesze szlaki. Po niektórych można także jeździć rowerami czy motorami. No i biegać. Yacool chce, żebym testowała właściwie każdą ścieżkę, na którą trafiamy. Z tego też powodu pokonanie odcinka ok 40km zajęło nam dziś niemal 3h ;).

Po drodze mijaliśmy też całą grupę paralotniarzy szybujących po niebie. Momentami bałam się, czy się nie splączą ze sobą. Przejeżdżaliśmy także obok obserwatorium astrofizycznego. Na bramie była informacja o możliwości odbycia „guided tours”. Muszę sprawdzić na przyszłość czy faktycznie można je zwiedzić.
Teneryfa nie jest duża, ale ze względu na góry panują tu różne mikroklimaty. Codziennie ich doświadczamy. W plecakach mamy ubrania na każdą pogodę. Czasem wystarczy przejechać dosłownie kilka km, by być w zupełnie innym klimacie. Tak też było i dzisiaj. Jadąc dachem wyspy z jednej strony leżące w dole miasta były w pełnym słońcu. Po drugiej stronie wszystko przykrywały gęste chmury. Niestety las Anaga, do którego pojechaliśmy na spacer też był spowity chmurami. Mimo to dojeżdżając w ten rejon było widać jak inna jest tu roślinność. I tak jak przy wulkanie można znaleźć czerwone ścieżki niczym w Iten, tak i tu drzewa i cała roślinność bardzo przypominały nam tą znaną właśnie z Kenii.

Góry Anaga powstały w wyniku erupcji wulkanu około 7-9 mln lat temu. Jest to najstarsza część wyspy. Las Anaga pokrywa całą północną jej część i jest rezerwatem biosfery. My jedynie zrobiliśmy dziś kilka kroków w jego głąb. Ptaki cudnie śpiewały. Jest to olbrzymi obszar, z mnóstwem szlaków na dłuższe i krótsze wędrówki. Do eksploracji następnym razem i oby przy lepszej pogodzie. Po wyjściu z lasu zjedliśmy co nieco w lokalnej guachinczy i ruszyliśmy w kierunku domu. Jechaliśmy w totalnej mgle. Ale znowu po przejechaniu 15km wyjechaliśmy z chmur, albo raczej wjechaliśmy powyżej ich poziomu. Udało się jeszcze zobaczyć wybrzeże w zachodzącym słońcu.

Zatrzymaliśmy się na kawę w centrum Orotavy. Fajny klimat starego miasta, sporo ludzi. Na jednym z głównych placów ustawione były szopki bożonarodzeniowe, z głośników leciały znane kolędy po hiszpańsku. Ludzie na balkonach wywieszali olbrzymie listy do św. Mikołaja. No i ta temperatura… +22 stopnie grubo po zachodzie słońca. Ech, ciężko będzie wrócić do polskich zimowych realiów…

Artykuł Teneryfa – ciągnie nas w góry, po południu w las pochodzi z serwisu parawruch.pl.