Powroty do domu po pobytach w Kenii nigdy nie są łatwe. Zwłaszcza, gdy wita nas śnieg, grad i wichura, i gdy jeszcze kilkanaście godzin wcześniej chowaliśmy się przed piekącym słońcem.

Wczoraj ostatnie chwile w Watamu spędziliśmy na plaży. Poprzedniego wieczoru przeszliśmy się na pożegnanie po głównej uliczce ze sklepikami. Sprzedawcy prosili byśmy przynajmniej zajrzeli do środka, a gdy to już zrobiliśmy to nie chcieli nas wypuścić bez kupna choćby małego czegoś. Zaczepił nas jakiś chłopak, który twierdził że jest nauczycielem w tutejszej szkole. Prosił byśmy go wsparli kupując kredę, którą potrzebuje do przeprowadzenia lekcji. Kupiliśmy. Czy faktycznie był nauczycielem nie wiemy.

W innym blaszaku za kilkanaście dolarów kupiłam sobie robione na miejscu sandałki. Zdobione były kolorowymi koralikami. Potem sobie uświadomiłam, że to moja pierwsza para nie sportowych butów, którą sobie kupiłam od 10 lat 😉 Wybór był ogromny, trudno mi było się zdecydować. Jak już w końcu kupiłam, to przy wyjściu czekał już na mnie właściciel kolejnej budki z pamiątkami. Miałam dosłownie kilka ostatnich szylingów. A jego wyroby nie powaliły mnie na kolana. Ale on tak prosił, a ja nie potrafiłam odmówić więc w końcu kupiłam dwie cienkie bransoletki z koralików.

Janek odebrał zamówiony dla siebie wcześniej obraz skaczących Masajów. Obrazy to główne atrakcje, które lokalsi hurtowo malują tu. Wszystkie w zasadzie według jednej sztampy. Tak samo jak szyte po ciemku sukienki z kolorowych chust. Tych kupiłam sobie cztery, bo nie mogłam się zdecydować, w którym kolorze mi najlepiej. To także pierwsze niesportowe ciuchy od wielu lat. Liczę teraz na ciepłe i długie lato w Polsce, bym mogła je ponosić.

Wieczorami włoscy turyści wypełniają po brzegi włoskie restauracje, prowadzone przez Włochów. Zapytaliśmy kilku lokalnych chłopaków jaki jest ich stosunek do takiej ilości Włochów. Przyznali, że tolerują ich obecność, bo poniekąd dają im pracę. Z drugiej jednak strony w dużej mierze zabierają im możliwość zarobku. Dzieje się tak dlatego, że włoscy turyści, ale też i innej narodowości w głównej mierze przyjeżdżają do dużych hoteli i resortów prowadzonych przez Włochów, stołują się w ich knajpach. Korzystają z wycieczek na safari czy nurkowanie organizowanych przez hotele. Mniejsze lokalne knajpki, czy osoby oferujące swoje usługi, wynajęcie łodzi itp mają mniejsze szanse na pozyskanie klienta. Stąd też tak duże ilości włóczących się po plaży miejscowych, którzy sprzedają kokosy, bransoletki, proponują swoje usługi jako przewodników. Gdy turyści spacerują brzegiem plaży podłączają się i zaczynają opowiadać o morzu, pokazują w wodzie różne rybki licząc w ten sposób na niewielki napiwek. Spotkaliśmy też takich, którzy czasem pokonują na piechotę i trzy godziny drogi w jedną stronę, by od rana „polować” na turystów. My się od nich nie odcinaliśmy. Nie raz pozwalaliśmy im siebie prowadzić po brzegu plaży czy dnie oceanu w czasie odpływu. Myślę, że sporo na tym skorzystaliśmy.

Nasza droga powrotna do Poznania jest wieloetapowa. Trwa już ponad dobę. Najpierw lot z Malindi do Narobi. Potem kilkugodzinna przerwa i lot do Paryża, a następnie do Warszawy. Janek jest najbardziej zadowolony, bo ma okazję zwiedzać kokpity kolejnych samolotów. Piloci chętnie go wpuszczają do środka, a niektórzy pozwalają także usiąść za sterami. Oczywiście wtedy, gdy samolot bezpiecznie już wyląduje. Marzeniem Janka jest zostać pilotem. Ciekawimnie czy i on kiedyś zabierze swoją rodzinę w podróż po Kenii… Jeszcze tylko 3h w pociągu i będziemy w domu. Trudno mi uwierzyć, że zaledwie wczoraj leżałam i chłodziłam się w oceanie. Dziś przypominają mi o tym setki wykonanych zdjęć i paląca skóra na plecach i ramionach…

Artykuł Pożegnanie z Kenią pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzisiejszy dzień niespodziewanie okazał się dniem pełnym wrażeń. Plan był taki, by z samego rana pójść na plażę, zanim jeszcze upał zacznie się na całego. Potem przed południem mieliśmy zejść ze słońca, zjeść lunch i być gotowymi na 14 na wycieczkę do Marafa, miejsca zwanego inaczej Hell’s kitchen. Jednak Janek spał do 9, a ja nie miałam sumienia go budzić, w końcu to są wakacje. Nad ocean dotarliśmy po 10. Zaskoczył nas mega odpływ wody, która cofnęła się o około 300 m, a może i więcej. Można było dojść suchą stopą do wszystkich pobliskich wysepek.

Yacool z Michałem zostali na plaży, a ja z Jankiem wybraliśmy się na spacer. Szybko dołączyło do nas dwóch lokalnych chłopaków. Zaczęli prowadzić nas po płytkiej wodzie i co chwila pokazywali różne rybki. Na początek zaserwowali nam ball fish, rybę faktycznie okrągłą jak piłka. Była też rozgwiazda, morski ogórek, ostrygi. Inny chłopak przechodził obok nas z upolowanymi ośmiorniczkami. W jednym z małych głębszych zbiorników Janek karmił murenę. Trzymał też w ręce kilkunożne stworzenie, które Kenijczycy nazywają waka-waka, od tańca Szakiry, która wykonuje podobne ruchy jak to żyjątko. Sporo było też dużych, czarnych jeżowców. Zobaczyliśmy też lwie kraby, ale raczej niejadalne ( miejscowi polują na kraby mangrowe), skaczące żabie ryby, małe kolorowe rybki chowające się w zielonym anemonie. W oddali, za kolejną rafą był już otwarty ocean. Widzieliśmy z oddali łodzie z turystami, którzy wypłynęli na poszukiwanie delfinów. Wyłaniające się grzbiety widzieliśmy i my, choć z dużej odległości.

Na koniec zaszliśmy na Love Island. Swoją nazwę zawdzięcza piaszczystej plaży, która w czasie przypływu formuje się na kształt serca. Pełna była głośnych Włochów, w tle leciały włoskie szlagiery Toto Cotugno.

Dałam chłopakom spory napiwek. Naprawdę świetnie się spisali organizując nam niemal dwugodzinny spacer po mieliźnie. Sami, w życiu byśmy tyle nie zobaczyli. To takie wodne safari na piechotę. Nieźle zmęczeni wróciliśmy na plażę, gdzie w cieniu palmy, sącząc mleko z kokosa odpoczywał yacool. Zebraliśmy się do domu, bo za godzinę mieliśmy jechać do Hell’s kitchen na kolejną dawkę wrażeń.

Artykuł Wodne safari suchą stopą pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Na śniadanie zrobiliśmy z yacoolem michę sałatki owocowej. Owoce są tu pyszne, jeszcze słodsze niż w Iten. Objadamy się ananasami, mango, bananami, papajami i marakujami, o które trudno było w tym roku w Iten.

Na niebie od rana było trochę chmur, postanowiliśmy więc to wykorzystać i zrobić sobie wycieczkę. Chcieliśmy zobaczyć pobliskie ruiny Gede. Pojechaliśmy tam trójkołowymi podjazdami tuk-tukami. Są wolniejsze niż motorki i ze względu na małe kółka mocno w nich trzęsie. Ruiny oddalone są o około 15 km od Watamu. W połowie drogi nasz kierowca i drugi tuk-tuk, którym jechał yacool i Michał zatrzymali się na poboczu i zaczęli o czymś dyskutować w swahili. Nie chcieli powiedzieć o co chodzi, ale wiozący nas Mohamed śmiał się nerwowo. Wychyliłam się i zobaczyłam patrol policji przed nami, zatrzymujący pojazdy. Po chwili kierowca przyznał, że zapomniał wziąć z domu prawa jazdy. Drugi tuk-tuk odjechał, a my staliśmy pod drzewem. Mohamed zadzwonił niby do brata, który miał mu przywieźć dokumenty. Ponieważ wiem jak długo mogłoby to potrwać powiedziałam mu, że my bierzemy motorek, by dojechać do Gede, a on jak się ogarnie to może nas stamtąd odebrać. Nie wiem czy faktycznie zapomniał czy może w ogóle nie ma prawa jazdy…

Ponieważ jazda na motorze jest szybsza, czekaliśmy jeszcze na miejscu na chłopaków kilka minut. Oni po drodze kupili banany dla małp. Te gromadnie czekały przy bramie wejściowej, rzucając się dosłownie na wchodzących turystów, którzy mieli w rękach owoce. Bez ogródek wskakiwały na plecy, ramiona, głowę, brały banana i zeskakiwały. Na yacoola wskoczył największy osobnik, nasz przewodnik powiedział, że to był boss tego stada.

Przewodnik oprowadził nas po ruinach dawnego miasta opowiadając jego historię. Osada została założona w XI lub na początku XII wieku, okres prosperity osiągnęła w wieku XV. Żyło tu wtedy ponad 3000 mieszkańców. Miasto założone zostało prawdopodobnie przez Arabów z Omanu. Otoczone było murami, w jego centrum żyła bogata ludność, biedniejsi żyli na obrzeżach. Znajdowało się tam siedem meczetów, w jednym z nich – wielkim meczecie – nasz przewodnik pokazał nam jak dawniej imam bez użycia mikrofonu nawoływał do modlitwy.

Były tam też ruiny Wielkiego Pałacu, przybytku sułtana oraz innych mniejszych domów. Dziś teren porastają wielkie ponad 200 letnie baobaby i rocket tree – drzewa tak śliskie, że nawet małpy się na nie nie wspinają. Przewodnik powiedział nam, że jak komuś uda się wspiąć do połowy tego wysokiego drzewa to w nagrodę otrzyma Range Rovera. Kilka miesięcy temu przewalił się najstarszy z tutejszych baobabów. Miał około 350 lat. Legenda głosiła, że jak mężczyzna okrążył drzewo siedem razy, to stawał się kobietą, a kobieta mężczyzną. Mhm, drzewo runęło i już tego nie sprawdzimy. Wewnątrz murów miejskich była też studnia. Nazywana obecnie „supermarketem”, a to dlatego, że nachylający się nad nią turyści gubią z głów czapki i okulary, które spoczywają na jej dnie.

Miasto wyludniło się w XVII wieku. Powodów mogło być kilka. Skończyły się zasoby słodkiej wody w studni, ataki zbrojne innych plemion, czy pojawienie się Portugalczyków i chorób, które zabijały lokalną ludność. Gede w czasach swojej świetności w XV wieku było tak ważnym ośrodkiem handlu jak dziś Mombasa. W muzeum, które znajduje się nad terenie ruin można zobaczyć odkopane tu chińskie wazy, narzędzia czy biżuterię. Są też rekonstrukcje mebli, typowych dla kultury swahili. W muzeum znajduje się także szkielet wieloryba, który kilka lat temu ocean wyrzucił na brzeg w pobliskiej miejscowości Kilifi. Ciekawe miejsce i warte odwiedzenia przez osoby, które lubią powiew historii.

Na plażę poszliśmy późnym popołudniem. Słońce nie było już wtedy tak intensywne. Poczekaliśmy do jego zachodu. Nie jest jednak tak spektakularny jak nad naszym Bałtykiem.

Artykuł Ruiny Gede pochodzi z serwisu parawruch.pl.