EUROPA - parawruch.pl

Malta w styczniu

ruda — Sun, 18 Jan 2026 18:00:33 +0000

Krótki, szybki trip, by na chwilę uciec od zimna i oblodzonych chodników. Postanowiliśmy ponownie odwiedzić Maltę. Ostatnio byliśmy tu jakieś 7 lat temu, ale więcej czasu spędziliśmy wtedy na szlakach Gozo. Tym razem mieliśmy konkretny plan tej wycieczki. Zobaczyć tajemnicze koleiny w skalnym podłożu, zajrzeć do megalitycznych świątyń i poszukać śladu wiercenia w kształcie pięciolistnej koniczynki.
Po przylocie do Valetty odebraliśmy auto i ruszyliśmy w kierunku wybrzeża. Wyspa jest na tyle mała, że mając auto można jednego dnia wiele zobaczyć. Najpierw kawka w promieniach słońca, których bardzo mi brakowało. Potem przyjemny spacer wzdłuż klifów.
Na początku chcieliśmy odszukać ślady kolein. Prowadziła nas nawigacja, oznaczeń przy drodze w zasadzie brak. Zobaczyliśmy raptem jedną, wyblakłą tabliczkę, ale nawet ona nie wskazywała precyzyjnie miejsca. Zatrzymaliśmy auto, by zawrócić, sądząc, że źle pojechaliśmy. Ale gdy wyszłam z auta, rozpoznałam teren z filmów na yt. No i faktycznie były ślady kół wyżłobione w skalistym podłożu. Równoległe i głębokie miejscami na 60 cm, z rozstawem ok 140 cm. Miejscami się przecinały lub krzyżowały niczym tramwajowe zwrotnice. Niesamowite i tajemnicze. Można je znaleźć zarówno na Malcie jak i na Gozo. Podobno niektóre schodzą do morza… Zagadka bez wyjaśnienia.
Potem zajechaliśmy do pobliskich słynnych starożytnych świątyń Hagar Qim i Mnajdra. Olbrzymie megality tworzyły okrągłe pomieszczenia. Na początku w małym muzeum był wyświetlany filmik 3D, który mówił, że budowle mają ok 5600 lat. Zostały zaprojektowane precyzyjnie w oparciu o wiedzę astronomiczną. W czasie przesileń wiosennego, letniego, jesiennego i zimowego promienie słońca oświetlały konkretną salę, głaz, ołtarz.
Z tego wynika, że starożytna cywilizacja zamieszkująca Maltę doskonale znała niebo i ruch słońca. Przypomina nam to Inków i Peru I tamte zagadki.
Świątynie podobno uległy zniszczeniu pod wpływem kataklizmów, burz, deszczu, trzęsień ziemi. Na filmie pokazano też, że niby te wielkie bloki skał, z których zbudowano świątynie były ciągniete przez ludzi na linach po kulistych kamieniach, które ułatwiały ich transport. Dość nieprecyzyjne wyjaśnienia. Bo gdzie były te kamieniołomy, jaki dystans głazy musiały pokonać i jak je potem ustawiano jeden na drugim?
Na wejściu dostaliśmy audio-guide po polsku. Przy każdej atrakcji mogliśmy posłuchać kilka zdań o funkcji danego pomieszczenia. Automatyczny przewodnik zawsze kończył pytaniem: A co ty o tym myślisz? 😉 Tak więc pozostajemy nadal z większą ilością pytań niż odpowiedzi…
Powłóczyliśmy się trochę po okolicy. Niedaleko były stare kamieniołomy. Szukaliśmy w nich śladów po wydobyciu głazów. Wcześniej w domu oglądaliśmy na YT filmiki Franca Zalewskiego, który ciekawie pokazuje archeologiczne zagadki Malty. Tą podróż odbywamy trochę jego śladami.

Artykuł Malta w styczniu pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Madera – teleferico

ruda — Wed, 11 Jun 2025 21:00:23 +0000

Ostatni dzień na Maderze. Yacol z nadzieją forsował nicnierobienie na tarasie. Przyznam uczciwie, spróbowałam. Po pół godzinie zaczęłam jednak szwędać się po apartamencie. Yacool zrozumiał, nici z leżenia.
Chciałam pojechać jeszcze dalej na zachodni kraniec wyspy, którego nie znaliśmy, między Ponta do Pargo a Porto Moniz. Wyznaczyłam kilka punktów widokowych, ale generalnie miał być spontan, zatrzymujemy się tam, gdzie coś nas zainteresuje.
Stop na Miradouro da Raposeira, poza nami były tam jeszcze dwie inne osoby. Sporo jest takich mniej znanych miejsc na wyspie, gdzie nie spotyka się grup turystów.
Potem zjechaliśmy z głównej drogi do Caletha. Duży hotel przy piaszczystej plaży, promenada i jacyś biegający ludzie. Oczywiście przykuło to naszą uwagę. Zaparkowaliśmy i poszliśmy się zorientować co to za impreza. Były to zawody, aquathlon. Bieg połączony z pływaniem w zatoce. W sumie może ze 20 zawodników, startowali na krótkich dystansach, w podziale na kategorie wiekowe. Fajna mała impreza. Widać było, że wszyscy się dobrze znają. Pokibicowaliśmy, poczekaliśmy na zakończenie i pojechaliśmy dalej.
Trafiliśmy na pięknie położony punkt widokowy, wśród zielonych łąk. Oczywiście nad wysokim urwiskiem. Ludzi niedużo, cisza i spokój – Miradouro da Boa Morte.
Miałam na mapie też zaznaczony punkt z teleferico, czyli kolejką linową, którą zjeżdża się na dół klifu. Wagonik był malutki, tylko dla 6 osób. Kursowały dwa, trochę osób czekało więc chwilę trwało zanim zjechaliśmy i my. Absolutnie warto było. Zjazd emocjonujący, bo jedzie się niemal pionowo w dół (przewyższenie to 450m, a długość przejazdu to 600m).
Koszt jedynie 5 euro/os za bilet w dwie strony.
Na dole było przepięknie. Wyznaczona trasa do spacerów wzdłuż oceanu. Poszłam do końca tej drogi. W dolinie klimatyczne, stare chaty. Niektóre odnowione, inne raczej niezamieszkałe. Na otaczających zboczach spadające w dół wodospady. To miejsce to zdecydowanie mój numer jeden na Maderze! W jednym z domków można było kupić piwo, wino, kawę i domowe ciasto. Wszystko za 5 euro. Dziewczyna, która prowadziła to miejsce, kupiła je 4 lata temu i wyremontowała. Mówiła, że domy mają ponad 100 lat. Dawniej mieszkali tu farmerzy sezonowo, w swoich ogródkach uprawiali winogrona i produkowali wino, podobno średniej jakości. Pokazała mi też swój domek wewnątrz, zamierza go zacząć wynajmować. Jedna sypialnia, mała kuchnia z jadalnią, poddasze i taras na dachu. Łazienka na zewnątrz. Miejsce na totalny reset i odpoczynek, z dala od cywilizacji.
Kupiliśmy kawę i ciasto i usiedliśmy na dachu. Cudowne miejsce.
Wróciliśmy na górę wagonikiem. Dość mocno wiało, czasem kolejkę zamykają i wtedy musielibyśmy te niemal 500m podejść stromym szlakiem.
W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na ostatnią kolację w naszej ulubionej knajpie na wybrzeżu. Była pełna. Grał DJ. Zachodzące słońce, kieliszek poncha. Bardzo fajne zakończenie dnia.

Artykuł Madera – teleferico pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Madera – Funchal

ruda — Mon, 09 Jun 2025 20:00:21 +0000

Leniwy poranek. Z jednej strony bezkresny widok na ocean z tarasu. Z drugiej strony motorek w d..e, który nie pozwala zwolnić tempa. Większość głównych atrakcji mamy zobaczonych, przechodzonych. Oczywiście szlaków jest tu na lata chodzenia i odkrywania.
Pogoda pochmurna, w zasadzie jest tak tu codziennie. Z reguły po wjechaniu na wysokość ponad 1100-1200 m npm, ponad poziom chmur jest dopiero pełne słońce. Dlatego jest to świetna destynacja dla aktywnych, a nie do leżenia na plaży, których swoją drogą też w zasadzie tu nie ma.
Postanowiliśmy pojechać pochodzić po Funchal. Po drodze zaliczyliśmy punkt widokowy ze szklanym tarasem zawieszonym nad klifem, na wysokości 580 m. Wejście płatne 3 eur, ludzi sporo, przejrzystość szklanej podłogi średnia (w Bangkoku na taki taras wchodziło się w specjalnych ochraniaczach na buty, by zabezpieczyć szkło). Widoki na leżącego na zboczach gór i wybrzeżu Funchal. Ok, ale nie powalające, widywaliśmy lepsze widoki, czasem w miejscach zupełnie pustych od turystów.
Zrobiło się całkiem chłodno i momentami kropiło. Chciałam jeszcze zajechać do Doliny Zakonnic. Krętą drogą ostro pięliśmy się w górę. Zatrzymaliśmy się w knajpie z ładnym widokiem na leżącą w wąwozie wioskę. Na stromych zboczach widać było zygzakowaty szlak. Zjedliśmy grillowane kasztany i ruszyliśmy dalej, do Funchal.
Najpierw wjechaliśmy na Wzgórze Monte. W tamtejszych ogrodach spędziliśmy spacerując ponad 2h. Teren jest olbrzymi, z muzeami, rzeźbami, roślinami z różnych krańców świata.
Widzieliśmy także wiklinowe sanie, którymi można zjechać z góry. Trasa ma 2km i prowadzi stromą asfaltową ulicą. Jest ona wręcz błyszcząca od trącą ją od płoz. Sanie powozi dwóch mężczyzn, ubranych w białe spodnie i tradycyjny kapelusz. Na zakretach mocno hamowali, by nie wypaść z drogi. Zdziwiło nas, że trasa ich przejazdu nie jest wyłączona z ruchu samochodowego. Z bocznych uliczek normalnie wjeżdżały na nią auta i jechały za saniami. Dawniej po takim zjeździe powożący nimi (carreiros) wnosili sanie do góry na plecach. Teraz wwożą je ciężarówką. Chcieliśmy się nimi przyjechać, ale jak opuściliśmy ogród późnym popołudniem zjazdy się już skończyły. Tak więc to atrakcja na kolejną wizytę na wyspie.
Koniec dnia to spacery po Funchal. Całkiem przyjemne miasto. Główne centrum to stary fort, brukowane uliczki, promenada i liczne restauracje. Marina, a obok niej hotel oraz pomnik pochodzącego stąd Cristiano Ronaldo. Piłka nożna, to nie nasza bajka, ale fotkę sobie z nim zrobiliśmy 😉

Artykuł Madera – Funchal pochodzi z serwisu parawruch.pl.