Rodzice rano polecieli po świeże bagietki na śniadanie więc my z Jankiem wykorzystaliśmy okazję, by jeszcze chwilę poleżeć. Upchaliśmy rzeczy w plecaki i wykwaterowaliśmy się z naszego apartamentu.

Lot mieliśmy po południu, więc w drodze na lotnisko chcieliśmy gdzieś jeszcze zajechać. Po drodze do Malagi leży miasteczko Mijas. To kolejne białe andaluzyjskie górskie pueblo. Krętą drogą dojechaliśmy do jego centrum, zaparkowaliśmy i poszliśmy na spacer.

Czytaliśmy w necie, że po wąskich, stromych uliczkach kursują osiołki. Teraz na szczęście nie było wielu odwiedzających i mogły spokojnie stać w swoich boksach przy rynku. Zapewne latem mają więcej pracy wożąc leniwych turystów w upale w górę miasta… Miasteczko jest dużo bardziej nastawione na zwiedzających niż odwiedzone przez nas w poprzednich dniach Casares czy Setenil de las Bodegas. Dużo butików, kawiarni, straganów z wyrobami ze skóry i pamiątkami. Zaszliśmy do sklepu połączonego z małą rzemieślniczą wytwórnią czekolady. Czekolady wyglądały tak smakowicie, że kupiliśmy kilka tabliczek.
Przeszliśmy miasteczko wzdłuż i wszerz. Na górze były tradycyjnie ruiny starej twierdzy, kościół oraz arena do walki byków.

Wstępnie planowaliśmy jeszcze zajrzeć do Malagi na ostatni spacer, ale czasowo byliśmy już na styk więc odpuściliśmy. Zjedliśmy po wielkiej gałce rzemieślniczych lodów, pstryknęliśmy ostatnie zdjęcia z widokami na morze i pojechaliśmy zwrócić auto do wypożyczalni.

Tygodniowy wypad w skrócie:
– 1.200 przejechanych km,
– 160.000 kroków,
– zwiedzone miasta: Granada, Ronda, Malaga, Nerja, Estepona i białe miasteczka: Setenil de las Bodegas, Casares, Mijas,
– wypad za granicę, do Gibraltaru,
– przeżycia ekstremalne na via ferrata Zaffaraya (Janek i ja),
– jaskinia w Nerji (rodzice),
– górski szlak Caminito del Rey,
– liczne ochy i achy na punktach widokowych,
– pół plecaka szyszek i nasion z różnych palm w prezencie dla yacoola – jego nowe hobby 😉
Aaa, słowem wyjazdu zostało….: „to niesamowite!” 🙂

Artykuł Andaluzja – podsumowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś z założenia miał być taki typowy dzień lenia, bez wczesnego wstawania, planów działania etc.
Po śniadaniu poszliśmy pochodzić po naszym miasteczku, Esteponie. Tata wyczytał, że w nowszej części jest dużo murali. Na starówce natomiast uliczki, gdzie każda ozdobiona jest innym kolorem doniczek, a także tablice z fragmentami poezji, w tym Wisławy Szymborskiej. Ruszyliśmy więc niespiesznie na ich poszukiwania.

Estepona jest całkiem spora. Dużo tu bloków niższych i wyższych, całych osiedli prawdopodobnie z mieszkaniami głównie na wynajem, bo teraz świecą pustkami. I kolejne, które wciąż się budują. Aż trudno sobie wyobrazić jak tu jest w sezonie, gdy miasto zapełnia się turystami.

Minęliśmy nowszą część miasta i kilka z murali. Doszliśmy do jej bardziej zabytkowej, zdecydowanie ładniejszej części. Niewielkie placyki, ze sklepami i kawiarniami, fontannami. Faktycznie uliczki różniły się od siebie kolorami doniczek wiszących na ścianach ich budynków. Była uliczka z doniczkami w kolorze zielonym, niebieskim czy czerwonym. Znaleźliśmy też dom, na którego ścianie był fragment wiersza „Nic dwa razy się nie zdarza…”

Po tygodniu pobytu na Costa del Sol w końcu też nadarzyła się okazja i znalazł czas, by zamoczyć ręce w morzu. Wiatr niezmiennie porywisty, a fale olbrzymie. Woda zimna, ale nie lodowata. Piasek nas nie zachwycił, był raczej szary niż żółty jak nad Bałtykiem. Może to kwestia sztormu i braku słońca? Przeszliśmy pustą promenadą i po 2h wróciliśmy do naszego apartamentu.

Mi i tacie trudno było tak wysiedzieć, więc po godzinie obmyśliliśmy naprędce dalszy plan. Pojechaliśmy do leżącej w górach wioski Casares. To zaledwie pół godziny jazdy od Estepony. Fantastyczna kręta górska droga. Piękne widoki, gdzieniegdzie porozrzucane pojedyncze domki, dużo zieleni i przestrzeni. Tego właśnie mi tu trochę brakuje, przestrzeni. Jadąc na południe od Malagi w zasadzie trudno zorientować się, gdzie kończy się jedną miejscowość, a zaczyna kolejna. Jest to ciąg zabudowań, osiedli, apartamentów wakacyjnych.
Ale wystarczy dosłownie wyjechać kilka kilometrów w głąb lądu, w góry i krajobraz zmienia się zupełnie. Jak dla mnie na lepszy. Ten wyjazd był bardzo intensywny, w większości zwiedzaliśmy miasta, poza wypadem na górski szlak Caminito del Rey i moją szaleńczą eskapadą z Jankiem po ferracie.
Chętnie bym tu wróciła, ale już z nastawieniem na pochodzenie po licznych górskich szlakach i odkrywanie ukrytych w górach małych, malowniczych osad.

Casares jest właśnie takim miejscem. To typowa biała andaluzyjska wioska, położona na stromym zboczu, otoczona zielonymi górami. Wąskie, mega strome wybrukowane uliczki, białe fasady domów i oczywiście zamek na samej górze. Przeszliśmy całe miasteczko, zwiedziliśmy ruiny zamku i biały cmentarz na szczycie wzniesienia. Jest tu też tyrolka, którą można przejechać przez wąwóz, ale dziś była nieczynna (wg googla czynna jest tylko w niedzielę i tylko przez 2h).
Fajnie zwiedza się takie miasteczka bez turystycznego rwetesu. Sądząc po dużym parkingu u podnóża miasteczka, latem pewnie jest tu tłoczno.

W drodze powrotnej zrobiliśmy jeszcze kilka stopów na punktach widokowych. W Esteponie zaliczyliśmy wieczorny spacer do latarni morskiej i mariny. Zjedliśmy kolację w knajpie pełnej głośnych Anglików i powoli pakujemy plecaki. Jutro powrót do domu. Ale może w drodze na lotnisko coś jeszcze uda się zobaczyć 😉

Artykuł Estepona i Casares pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Czytałam różne opinie o Gibraltarze, że warto tu przyjechać, a z drugiej strony, że to niezbyt ciekawa atrakcja. Zawsze lubię sama sprawdzić i mieć swoje zdanie. A będąc tak blisko od Gibraltaru szkoda było odpuścić wypad tam. I uważam, że warto było.
Z okien naszego apartamentu przy dobrej pogodzie widać tą słynną skałę, a nawet wybrzeże Maroka. Dziś mimo słońca skała nie była widoczna, ale za to wiatr trochę lżej telepał palmami za oknem.

Z Estepony do granicy z Gibraltarem jedzie się ok 45 minut. Stanowi on brytyjskie terytorium zamorskie. Zajmuje powierzchnię 6,5 km2, a zamieszkuje go ponad 34.000 ludzi.

Zaparkowaliśmy auto na parkingu po stronie hiszpańskiej i granicę przeszliśmy pieszo. Strażnik rzucił tylko okiem na nasze dowody, po stronie gibraltarskiej też była to jedynie formalność.

Do podnóża skały prowadzi wąski przesmyk, na szerokość którego wytyczony jest pas startowy. Lądują tu głównie samoloty z Wielkiej Brytanii. Gdy któryś zbliża się do lądowania lub startu przejście zamykane jest szlabanami, a moment ten poprzedzają sygnały dźwiękowe.

Po przejściu przez pas startowy ruszyliśmy w kierunku głównej zabytkowej ulicy – Main Street. Pełno jest na niej sklepów, butików, knajp. Znajdują się też charakterystyczne czerwone budki telefoniczne czy skrzynki na listy, znane z londyńskich ulic. Na końcu tej uliczki znajduje się stacja dolna kolejki linowej, którą można wjechać na szczyt wzgórza. Kupiliśmy bilety łącznie z biletami do Nature Reserve, aby móc zwiedzić atrakcje rozsiane na górze. Kolejką wjechaliśmy na wysokość 420 m n.p.m. zajęło to dosłownie kilka minut. Podczas jazdy w wagoniku nagrany głos udzielał informacji co można zobaczyć na górze oraz ostrzegał przed małpami, które potrafią wskoczyć na plecy i rozpiąć plecak szukając jedzenia. Był też komunikat o bezwzględnym zakazie dokarmiania makaków, grozi za to kara 500 funtów.

Z małpami mieliśmy do czynienia już po kilku minutach od wyjścia z kolejki. Faktycznie wskakiwały ludziom na ramiona, na dachy samochodów, w których także można zwiedzić wzgórze. Były niewątpliwą atrakcją. Pracownik parku zalecił trzymanie plecaków z przodu, by mieć większą kontrolę i nie dać się „okraść” małpom. Mi jedna wskoczyła z zaskoczenia na udo. Owinęła się wokół mnie nogami i zaczęła grzebać w kieszeniach bocznych plecaka. Wyrzuciła z nich moją czapkę i mapę. Kręciłam się z nią przez chwilę w kółko nie za bardzo wiedząc jak się jej z siebie pozbyć. Była całkiem spora i ciężka. W końcu sama zeskoczyła widząc, że w kieszeniach nie mam nic do jedzenia.

W sumie na skale spędziliśmy kilka godzin chodząc wyznaczonymi szlakami. Weszliśmy na przeszkloną platformę widokową – Sky Walk. Widoki były fantastyczne! Później zwiedziliśmy jaskinię St Michael’s Cave, która była rozświetlana kolorami w rytm muzyki dobiegającej z głośników. W odróżnieniu od naszych polskich jaskiń, w tej umieszczone były rzędy krzeseł, na których siedząc można było podziwiać spektakl świetlny na ścianach jaskini i jej skalnych formacjach.

Przeszliśmy tunelami wykutymi w skale z początku XVIII wieku. W kilku miejscach tunel przebijał się na zewnątrz, były tam ustawione armaty, którymi wojska broniły się w trakcie wojen o Gibraltar. Przekroczyliśmy także chwiejący się wiszący Windsor Bridge. Na koniec wspięliśmy się schodami wewnątrz wieży zamku mauretańskiego – Moorish Castle, pochodzącego z 711 roku. Nie udało się zwiedzić tuneli pochodzących z okresu II wojny światowej oraz jednych z umocnień, obiekty te były w trakcie renowacji.

Mimo, że nasz bilet obejmował także zjazd wagonikiem kolejki na dół, postanowiliśmy zejść pieszo. Droga prowadziła po stromych schodach, wśród domów. Doszliśmy do Main Street i poszukaliśmy knajpy na obiad. Trafiliśmy na dobrą włoską kuchnię, mimo pierwotnych planów, by zjeść angielskie „fish&chips”.
Po obiedzie szybkim krokiem ruszyliśmy na lotnisko. Janek w telefonie wypatrzył nadlatujący samolot, chcieliśmy zobaczyć jego lądowanie. Udało się 🙂
Do domu zjechaliśmy jak zawsze o zachodzie słońca nieźle zmęczeni.
Jutro ostatni dzień, póki co planujemy go spędzić na luzie, a jak wyjdzie..? 😉

p.s.
Obszar Gibraltaru był pod panowaniem wielu władców. Początkowo rządzili tu Arabowie, potem Hiszpanie. Wielkiej Brytanii został przekazany „na wieczność” na mocy traktatu pokojowego w 1713 r. Mieszkańcy Gibraltaru dwukrotnie odrzucili w referendach z 1967 i 2002 roku możliwość przejścia terytorium pod hiszpańską jurysdykcję. Spór o ten strategicznie położony skrawek ziemi zaostrzył się po wyjściu W. Brytanii z UE. Obecnie znajduje się on w bezgranicznej strefie Shengen.
Z ciekawostek – Gibraltar nie ma naturalnych zasobów słodkiej wody. Ze względów politycznych nie jest podłączony do hiszpańskiej sieci wodociągowej. Obecnie 90% słodkiej wody pochodzi z odsalania wód morskich. W przeszłości pozyskiwano ją z opadów deszczu i gromadzono w potężnych wykutych w Skale Gibraltarskiej zbiornikach. Część słodkiej wody importowano również z Wielkiej Brytanii, Holandii i Maroka.

Artykuł Gibraltar pochodzi z serwisu parawruch.pl.